Omdat we ze niet allemaal kunnen bijhouden, al zou Amélie dat wel willen.
Twee van deze lieve vriendjes zoeken nog een warm nest.
Voor meer info en foto’s, 1 adres.
mertens punt karen at live punt be
UPDATE: Beide hondjes vonden ondertussen een nieuwe thuis.
Hier ten huize Vandyck wordt er veel gestrijkpareld. Met periodes weliswaar, maar toch veel. En sinds kort kan dat kleinste prulleke van mij dat ook. Kunnen, als in de parels op het figuurtje steken in plaats van ze op de grond te gooien.
En da’s een hele verademing voor mijn huishouden moet u weten. Ten eerste omdat ik nu niet meer riskeer om met mijn voet op zo’n parel te gaan staan, want dat kan zeer doen. En ten tweede omdat dat hele rustige avonden geeft. Van 16u30 tot 18u vandaag. Alletwee. Zalig.
Net toen ik begon te vrezen dat mijn Sesa-cadeautje gedoemd was om voor eeuwig in het sorteercentrum te verblijven, kreeg ik vandaag dan toch het verlossende bericht dat ze het cadeau eindelijk aangekregen had. En aan haar reactie te zien was het een schot in de roos. Iemand blij maken met mooie dingen is al net zo leuk als zelf mooie dingen krijgen. Veel plezier ermee Alfonsiene!
Toen ik thuis kwam, zag ik al van ver dat mijn Sesa-cadeautje was aangekomen. Gelukkig hebben wij geen buren die ook van fleurige verrassingen houden, want dingen die niet in de brievenbus passen worden hier door de postbode gewoon op de drempel achtergelaten.
Eenmaal binnen verzamelden zich 2 nieuwsgierige kindertjes en een nieuwsgierige mama rond de keukentafel. En we werden niet teleurgesteld. Integendeel.
Mijn Secret Santa heeft mijn verlanglijstje zeer aandachtig gelezen, want elk cadeautje was gelinkt aan iets dat ik had opgeschreven.
Twee kleurrijke kadertjes, een voor elke dochter. Onnodig te zeggen dat ze zo fier als iets zijn!
En voor de mama iets met mooie woorden, en iets kringloop/retro. Helemaal mijn smaak!
Bedankt Tamara, you’ve made my day!
Vandaag ging mijn Sesa-cadeautje op de post. Hopelijk werken ze daar een beetje mee en krijgt mijn “slachtoffer” morgen een leuke verrassing thuisgeleverd. Zelf heb ik nog niks ontvangen, dus dat kan ook niet al te lang meer duren. Spanneeeeuuuund…
Afgelopen vrijdag kregen we op een paar uur tijd een sneeuwtapijtje van een twintigtal centimeters cadeau. Reden genoeg om de slee van stal te halen dachten vader en moeder zaterdag. Want wat is er nu gezelliger dan uw kroost op de slee te zwieren en een fikse wandeling te gaan maken. (We waren in al onze hevigheid wel vergeten dat ze de straatjes al iets of wat opengeschraapt hadden…) De kinderen werden ingepakt en we vertrokken. Alleen waren we het enthousiasme van onze dochters vergeten mee te nemen.
Het werd zelfs zo erg dat Eline besloot dat ze liever te voet verder ging.
En Amélie dus alleen achterbleef op de slee. Nog steeds even enthousiast trouwens.
Het tij keerde pas een beetje toen dochter 1 besloot dat ze de slee liever zelf wou trekken, en dochter 2 haar puppy-oogjes gebruikte om in papa’s nek te mogen.
We stonden na 15 minuten alweer thuis. Hoewel moeder en vader best nog wel een stukje verder hadden willen wandelen door dit mooie landschap.
Zondag bleek er nog een dikke 10 centimeter bijgekomen te zijn, en vroegen de dochters zowaar zelf achter een sleetochtje. Poging 2 dus. Die wonderwel beter meeviel dan verwacht.
En zo sloten wij ons weekend af. Een weekend vol spelende kindjes die tot het middaguur in pyjama bleven rondhangen, vol warmte dankzij de brandende kachel, vol zalig niksdoen… I like!
Het is beslist, tot aan de kerstvakantie doen wij van pamperpauze en wordt het jongste kind des huizes gerust gelaten met heel dat potjesgedoe en doen de pamperbroekjes weer hun intrede*. Wil ze op het potje? Prima. Wil ze niet op het potje? Ook prima. We doen het voortaan op haar ritme, en op haar aangeven. En ge kunt niet geloven wat een rust dat met zich meebrengt. En dan bedoel ik zelfs nog niet het feit dat ik geen x aantal broeken per dag meer moet wassen. Maar gewoon heel dat gebeuren efkes loslaten, het brengt vooral een mentale rust met zich mee. Ook bij de dochter trouwens, die vandaag plots 2 spontane plasjes op het potje wou doen. Ze vroeg wel een chocoladecentje in ruil, zo is ze dan weer wel.
* De juf en de kinderverzorgsters op school kunnen zich gelukkig vinden in onze beslissing, en maken hier geen probleem van. Wat een bijzonder fijn gevoel is.
Ik had gehoopt op een iets vlottere pamperstrijd deze keer. Maar helaas, ik baar blijkbaar geen kinders die vanzelf droog worden.
Sinds juli proberen we Eline van de pampers af te krijgen. Dat zijn ondertussen al 5 maanden op de teller, en het lijkt alleen maar de verkeerde kant uit te gaan. In het begin vond ze het allemaal interessant, en lukte het ook redelijk goed, waardoor ze zo net niet droog te noemen was toen ze in september naar school vertrok.
Maar toen begon het. Feit is dat Eline het de eerste weken (maanden) bijzonder moeilijk had op school. Om verschillende redenen. Verandering van omgeving, haar frans dat duidelijk geen deugd had van die 2 maanden vakantie waardoor ze het moeilijk had om zich verstaanbaar te maken, het feit dat ze Lolo moest missen, en dan op de koop toe ook nog een mama die wel ergens rondloopt op school maar waar je niet naartoe mag. Het doet wat met zo’n kind. De ongelukjes waren dan ook niet meer te tellen.
In samenspraak met de juf en de kinderverzorgster werd er toen beslist om de druk van de ketel te halen, onder de vorm van pamperbroekjes, en zo enkele weken af te wachten tot ze helemaal gewend zou zijn aan het schoolgaan.
Eens de tranen op school verdwenen waren, kregen we een hele andere Eline in de plaats. Eentje die bijna geen driftbuien meer had, en eentje dat het terug leuk vond om op het potje te gaan. Wij blij, want nu zou het wel gaan lukken. Dachten we.
Ondertussen zijn we weer een paar weken verder, en gaat het van kwaad naar erger. Zelf vragen om naar het toilet te gaan gebeurt zelden. Haar forceren werkt enkel averechts. En zo zitten we dus weer aan meerdere ongelukjes per dag en kan ik mij de laatste “droge” dag nog amper herinneren. Mijn wasmachine draait overuren, ge hebt daar geen gedacht van. Eline zelf trekt het haar allemaal niet te veel aan. “Een natte of vuile broek? Wat is het probleem? Ze doen mij sebiet wel een droge aan…” Ge hoort het haar soms bijna denken.
Ik heb al vanalles geprobeerd. Verschillende beloningssystemen met en zonder stickers. Haar de hemel inprijzen als ze flink op het potje doet. De truck met het kookwekkertje. Mij onverschillig opstellen. Mij kwaad maken. Niks helpt. Dus nu vraag ik mij al een aantal dagen af hoe het nu verder moet. Doe ik koppig verder, ook al interesseert het haar voor geen meter. Of moet ik er mij bij neerleggen dat het nu niet lukt, en het binnen een paar weken gewoon opnieuw proberen?
Ik weet het ondertussen echt niet meer. Wat denkt u?
Ik had gewoon moeten zwijgen gisteren. De rit vanochtend was hels.
Wegens een krijsende dochter. Die van colère in haar broek plaste. Waardoor ik moest stoppen. Waarna ze zei dat ze nog moest plassen. En ik haar dus in de berm moest laten plassen. En ze prompt een beetje op mijn schoenen plaste. En ik gelukkig natte doekjes in de auto had liggen. Waarna ik haar niet meer in de autostoel kreeg. The Plank, weetwel. Dit alles aan de kant van een weg waar anders bijna niemand passeert, behalve vandaag dus. Uiteraard.
En toen moest ik dus nog aan mijn werkdag beginnen.
Karma is a bitch.
Sinds The Big Move durven mensen mij die vraag al wel eens stellen. Want wij rijden nu dagelijks een rit van 40 minuten naar school, enkel. Da’s dus 2 keer 40 minuten per schooldag.
Ik kan daar kort in zijn. Nee, dat verveelt mij eigenlijk niet. En wel om de volgende redenen. Ik rij graag met de auto, en zeker als het een rustig traject is, zoals nu. Moest ik veel in de file staan, het zou iets anders zijn. Maar nu zie ik het eerder als een welgekome ontspanning na een drukke werkdag. Tenzij de peuterpuberdochter beslist om net dan een van haar befaamde crisissen te pikken natuurlijk. Maar anders is het best wel aangenaam.
Ook voor de dochters trouwens. Het is het ideale moment om naar hun klasverhalen te luisteren. En er wordt regelmatig een cd bovengehaald. Met liedjes, of met verhaaltjes. Er wordt ook veel meegekweeld met de radio, zowel door de mama als door de dochters. Die dochters van mij hebben trouwens al duidelijk hun favorieten. Wanneer Adèle door de boxen schalt roepen ze onmiddellijk “Alle, mama, zingen!”. Wat ik dan ook doe (ahum). Gelukkig krijg ik tijdens het refrein bijval vanop de achterbank.
En dat zijn van die momenten dat ik echt geniet, als mama. Dus nee, die lange ritten vervelen mij niet. Integendeel.
