Daarstraks had ons oudste pateeke een briefke bij toen ik haar ging ophalen aan de klas. Dat het vrijdag Carnaval is op school en dat ze dus teen en tander mag meebrengen om zich in de namiddag te kunnen verkleden. Op dat moment weerklonken er zo een stuk of duizend toeters en bellen in mijn hoofd. Verkleden begot. Als er iets is waar ik al heel mijn leven een hekel aan heb, dan is het wel aan Carnaval en aan verkleden. Kriebels krijg ik ervan. En daarbovenop kreeg ik nog visioenen van moeder de vrouw (ikke dus) die een of ander origineel kostuumke bijeen gescharreld moet krijgen op amper een week tijd. Tot ik een uur later het lumineuze idee had om wat melk en water in te gaan slaan in den Aldi. Den Aldi, redder van nood in tijden van Carnaval, zo bleek. Een kant-en-klaar kostuumke voor, als ik mij goed herinner, nen euro of 4. En het kind had zelfs nog de keuze uit een prinsessenkleed en een indianenkleed. Heel origineel is het wel niet, maar het kind is er content mee, en moeder de vrouw heeft er zichzelf heel wat werk mee bespaard.
Waar het vorige week nog een verzameling ontcijferbare streepjes was, begon het vanmiddag zomaar out of the blue toch enigszins te gelijken op de naam die wij voor onze eerstgeborene bedachten.
“Hoeveel sneeuw zou er nu feitelijk liggen buiten?” Nadat er deze nacht nog een laagje was bijgekomen, was dit ongeveer het enige gespreksonderwerp aan onze ontbijttafel vanmorgen. Buiten het feit wie er koffie ging halen dan.
Ikzelf dacht dat er toch wel bijna 15 cm zou liggen. Manlief ging zelfs nog verder en schatte de dikte van het sneeuwtapijt tussen de 15 en de 20 cm. Dus trok ik maar naar buiten op zoek naar bewijsmateriaal.
Conclusie van vandaag? Sneeuw lijkt dikker dan het is. By the way, diegene die een of andere spreuk kent om dit allemaal te laten verdwijnen tegen morgenvroeg mag mij altijd mailen…
Een jasje (zonder kap) in zo’n pied-de-poule-achtig stofke, kan dat ook nog in het voorjaar, of is dat eerder iets voor koudere tijden? Zegt u het eens, want ik kom niet overeen met mezelf…
En toen lag er dus opnieuw een dik pak sneeuw. Tijd voor wat moeder-oudste-dochter-quality-time.
We grabbelden wat mutsen en sjaals bijeen en vertrokken voor een leuke winterwandeling.
Amélie genoot…
En de mama ook!
Nu alleen hopen dat onze straat tegen maandagochtend opnieuw iets meer berijdbaar zal zijn…
Los van het feit of ik het al dan niet nodig vind om geld te storten om de mensen uit Haïti te helpen, krijg ik het helemaal koud van de volgende beelden. Of wat dacht u van deze? Of deze? Dan gaat mijn weke moederhart telkens een klein beetje bloeden. Sinds ik zelf kinderen heb kan ik daar nog slechter tegen. En dan besef ik eens te meer dat wij het hier lang nog zo slecht niet hebben…
En zo staan er vandaag reeds 11 maanden op Eline haar tellertje. Nog exact 1 maand en we mogen de kaarsjes terug bovenhalen. Het is te zeggen, één kaarsje. En dat allemaal in the wink of an eye…
Maar nee mama, ik moet geen dutje doen ze. Ik ga wel naar Musti kijken.
5 minuten later : Ik wil gaan liggen om naar Musti te kijken.
5 minuten later :
Maar mama, wij gaan staks wel in bad ze…
Maar mama, ik heb nu wel zin in een petie jevekke ze…
Maar mama, ik moet nu eerst gaan pipi doen ze…
Maar mama, da kan toch nie ze, als ik een groene wolk kleur ze…
Maar mama, ik moet nog nie gaan slape ze, ik ben nog zoooooo lang nie moe ze…
Veruit de meest gehoorde zinsconstructie deze vakantie.
