Dat heet dan gelukkig zijn

Opperste concentratie

Meer dan blij met haar schaar, lijm, stempeltjes,…. die ze van oma en opa kreeg omdat ze zo flink op haar potje gaat. Een godganse dag heeft ze geknipt en geplakt! Merci voor de tip trouwens, Rozebril! Kleuterklasje, here we come!

Betweter

Amélie kreeg gisteren twee konijntjes, ondertussen Ludo en Gerda genaamd. We waren bij mensen die er veel hadden zitten, en Amélie kreeg de vraag of ze er graag eentje wou hebben. Natuurlijk zei ze ja. Evident. Pas nadien werd ons de vraag gesteld of ze er wel eentje mócht hebben. Ach ja, waarom niet. En zo werd 1 konijntje al snel 2 konijntjes, want geef nu toe, alleen is maar alleen, toch? Ludo en Gerda dus. Jaja, een mannetje en een vrouwtje dus. Want als het iets doen, doen we het meteen goed, niewaar? (Wie binnenkort interesse heeft in een klein konijntje mag zijn naam achterlaten bij de reacties, wij zijn u dankbaar… )

In de namiddag echter was Amélie niet van de flinksten, een beetje dwarsliggen en zo, u kent dat wel. Na de zoveelste opmerking voegde ik er aan toe dat ze kon zorgen dat ze wat beter luisterde, of dat Ludo en Gerda anders zonder pardon terug gingen.  Twas snel gedaan, maar niet voor lang. Van vader des huizes kreeg ze toen een streng “Amélie!” naar haar hoofd geslingerd. Waarop ons betweterke antwoordde : “Jaja, ik weet (het) van de konijne(n)”. Nog geen 3 jaar jong, nog geen 3…

Ludo en Gerda mochten eerst wat acclimatiseren in de garage (in een poging van ze even wat verder weg te houden van grijpgrage kinderhandjes)  terwijl papa nog een slaaphokje in elkaar timmerde. Nu huppelen ze buiten in hun nieuwe hokje rond.

Toevallig (Update!)

Tussen deze 2 foto’s zit toevallig genoeg exact 2 jaar tussen, alle ja, op een maandje na dan. Maar daar gaan we nu niet over vallen zeker he.

Amélie, augustus 2007 (bijna 1)

Amélie, juni 2009 (bijna 3)

Met dank aan Tamara, die mij er op wees dat ik niet zo duidelijk was geweest in mijn uitleg…

4 maand

Beter laat dan nooit! Voor u begint te denken dat ik het al heb opgegeven.

De Nikon

Een tijdje geleden besloot ik dat het tijd was om mezelf te verwennen met een nieuwe beste vriend. Want mijn oude beste vriend was ondertussen al zo oud en afgeleefd dat er niet veel plezier meer mee te beleven viel. Zo gezegd, zo gedaan. En dus trok ik, na lang twijfelen en wikken en wegen, naar de winkel, op zoek naar mijn nieuwe beste vriend. En daar vond ik hem dus, de Nikon. Content dat ik ermee ben, niet te schatten!

En sinds mijn lief computertje terug aan het werk is, kan ik mijn probeerseltjes eindelijk terug opslaan, bewerken, posten,… Maar nu komt the hard part, beslissen welke foto’s ik bijhou, en welke niet. En ik kan dat dus niet he, ik moest tot nu toe van mezelf echt alle foto’s bijhouden. Maar ondertussen heb ik al zo belachelijk veel foto’s gemaakt dat ik er mij echt eens toe moet verplichten om alle mislukte en/of wazige exemplaren te wissen.  Verschrikkelijk werkje!

Hasta la Vista

Mijn nieuw computertje bleek toch niet zo goed te functioneren als ik eerst wel dacht. Geen enkel programma kon ik installeren. Geen enkel, zoals in geen virusscanner, geen software voor mijn (nieuwe!) fototoestel, geen printer, niks. Telkens dezelfde irritante foutmelding. Bijna werd ik er zot van, bijna. Uiteindelijk kwamen de mannen van Dell met dé oplossing, alles formateren en Windows Vista opnieuw installeren.  Piece of cake natuurlijk voor iemand als ik, ahum. Bijna 2 uur heb ik met de mannen van Dell aan de lijn gehangen, en ik moet zeggen, de service was uitstekend. Stap voor stap werd mij verteld wat ik moest doen, en kijk, tis nog gelukt ook. Hasta la vista aan de oude Vista, en bienvenido aan de nieuwe Vista. Vraag mij nu niet wat er scheelde, ik weet enkel dat alles nu eindelijk werkt zoals het moet, en dat is het belangrijkste. En nu kan ik mij vanavond eens bezighouden met het sorteren van mijn nieuwe foto’s, want dat zijn er al een pak ondertussen. Trekken jullie ook zoveel foto’s? Jeezes.

Droog!

Na 5 dagen zonder ongelukjes denk ik dat ik officieel mag stellen dat ons oudste van de pampers af is! Ik had het gelijk niet meer verwacht voor haar 18e, maar hey, een mens kan zich blijkbaar vergissen…

En leuk dat ze dat zelf vindt, niet te geloven! Alsof ze nooit anders gedaan heeft doet ze zelf haar broekje naar beneden/boven. Ze voelt perfect wanneer ze moet en kan dan ook ophouden tot ze op het potje zit. We hebben gisteren zelfs samen de grote (wekelijkse) boodschappen gedaan (toch wel 2 uur weg geweest) en allemaal zonder problemen.

En nu alle pamper-leed achter de rug is denk ik ook te kunnen besluiten dat het bij Amélie vooral een wel-kunnen-maar-niet-willen houding was die voor de gekende problemen zorgde. Heb ik al gezegd dat het soms een koppige is, die oudste dochter van ons?

En bij deze hoop ik de pamper-ellende dan ook voorgoed te kunnen vergeten. Wat zegt u? Eline? Dat gaat vanzelf gaan joh…

Zou het?

Vandaag de 4e pamperloze dag achter de rug. En ik durf het bijna niet te schrijven, maar ik denk dat het deze keer de goede richting aan het uitgaan is. Haar hele ingesteldheid is veranderd. Waar ze zondag om 17u al vroeg om te gaan slapen (omdat ze weet dat ze dan een pamper aankrijgt), heeft ze vandaag een hele dag fijn buitengespeeld (zelfs zonder middagdutje) en heeft ze verschillende keren op het potje gedaan. Tegen de avond had ze er zelfs plezier in. De pamper-oorlog zal nog niet helemaal gewonnen zijn, dat besef ik wel, maar ik denk dat ze ondertussen toch al flink op weg is!

Onnodig te zeggen dat ik meer dan trots ben op mijn flinke grote meid!

Musti

Sinds gisterennamiddag zijn we terug “vollen bak” aan de slag gegaan met het anti-pampers-plan. Ik heb de laatste tijd veel tips gekregen en gelezen, tijd dus om het allemaal in de praktijk om te zetten. En deze keer gaan we door…

Omdat Amélie al heel de namiddag achter frietjes van de frituur aan het vragen was, besloten we om inderdaad frietjes te gaan halen ’s avonds. En voor u uw wenkbrauwen fronst, onze bijna-driejarige beslist niet altijd wat er op tafel komt hoor. Het plan was dat oma en mama naar de frituur zouden trekken, en opa zou dan bij de kindjes blijven omdat papa nog eventjes weg was.

Omdat ons spook altijd alles hoort wat ze niet zou moeten horen, zeg ik nog heel stil tegen oma “Ik ga boven eerst nog snel een onderbroekje halen om klaar te leggen moest die…” en ik maak mijn zin niet helemaal af, maar ik bedoelde natuurlijk dat ik snel een slipje ging halen zodat opa niet helemaal naar boven zou moeten crossen, moest Amélie toch een ongelukje doen terwijl ik weg was.

Terwijl ik boven ben vraag Amélie aan oma “Wat is mama gaan doen? Een onderbroekje halen voor Musti?”…