“Als er nu iemand geen multitaskend superwijf is, dan ben ik het wel…” dacht ik toen ik de dagthema’s van deze wijvenweek doorgestuurd kreeg. Mijn huishouden draait meer vierkant dan rond, de stapels verbeterwerk zijn soms gewoonweg niet te overzien, om van de Mount Strijkverest nog maar te zwijgen.
En toch, nu ik het hier zo neerschrijf doe ik het toch maar he. Een voltijdse job combineren met de opvoeding van twee kinderen, een huishouden en een partner die graag en veel werkt. En dat allemaal zonder familie in de buurt die af en toe eens kan inspringen voor de opvang van de kindjes of iets dergelijks.
En daar ben ik eigenlijk nog wel het meest trots op denk ik. Ja inderdaad, wij hebben er zelf voor gekozen om te verhuizen, anderhalf uur bij onze familie vandaan. En nee, wij hebben daar absoluut geen spijt van. En ja, als het echt nodig is kunnen wij natuurlijk rekenen om de nodige hulp (waarvoor duizendmaal dank trouwens!). Maar toch, als ik soms hoor of lees hoe sommige mensen dagelijks beroep doen op hun ouders om de kinderen van school te halen, of ze eventjes op te vangen als je ergens een afspraak hebt of…., dan ben ik best wel trots op onszelf. En dat het allemaal soms wat vierkant draait, dat nemen we er graag bij dan.
