Tja, waar begin je dan…

Het ventje zat een week in Frankrijk, en ik was met de kindjes bij oma en opa geweest (voor onder andere een bezoekje aan de zoo en het olifantje, later meer hierover). Bij thuiskomst merk ik dat de pc niet werkt. Toch maar eens naar de zekering kijken, want met dat onweer dat we gehad hebben… Aangekomen bij de zekeringenkast merk ik dat de hoofdzekering af staat. Wanneer ik alles terugzet zoals het hoort te zijn, hoor ik de diepvries terug opspringen. Shit nee, flitst er nog door mijn hoofd terwijl mijn ogen nu pas de plas water onder de vriezer spotten. De ijskast, ook al geen fris geurtje, en hier en daar al een schimmeltje te zien. Een snelle ronde door ons huis leert mij dat zowel de televisie, als de telefoon, als de computer het niet doen. En dan begin ik kwaad te worden he. Op niemand in het bijzonder, maar toch. Als mijn foto’s nog maar allemaal op de pc staan… Aaaarrrggghhh!!!

En dan begint het rondbellen naar de verzekering, naar de teledistributie, naar belgacom, naar Dell, naar ….. Ondertussen zijn ze bijna 2 weken later en doen de televisie en de telefoon terug dienst (enkel de lijn was kapot). De diepvries en de ijskast zijn volledig uitgekuist en voorzien van nieuwe lekkernijen (en passant weer een taakje minder op mijn moet-ik-zeker-doen-voor-ik-terug-ga-werken-lijstje). De nieuwe pc is besteld (die was echt niet meer te herstellen), en last but not least, mijn harde schijf blijkt niet geraakt te zijn dus ik heb al mijn foto’s nog. Een pak van mijn hart. Dat zou ik zo onbeschrijfelijk erg gevonden hebben. Al de rest is te vervangen, maar al die foto’s van de geboorte van ons prutskes en zo, ik mag er niet aan denken. Opa gaat nu mijn oude harde schijf omtoveren in een externe harde schijf voor alle foto’s, waarvoor dank, want dit wil ik niet nog een keer meemaken…

Maar ja, al bij al mogen we nog van geluk spreken. De binnenkant van een van onze stopcontacten zag redelijk zwart, dus het had nog veel erger kunnen zijn…