Betweter

Amélie kreeg gisteren twee konijntjes, ondertussen Ludo en Gerda genaamd. We waren bij mensen die er veel hadden zitten, en Amélie kreeg de vraag of ze er graag eentje wou hebben. Natuurlijk zei ze ja. Evident. Pas nadien werd ons de vraag gesteld of ze er wel eentje mócht hebben. Ach ja, waarom niet. En zo werd 1 konijntje al snel 2 konijntjes, want geef nu toe, alleen is maar alleen, toch? Ludo en Gerda dus. Jaja, een mannetje en een vrouwtje dus. Want als het iets doen, doen we het meteen goed, niewaar? (Wie binnenkort interesse heeft in een klein konijntje mag zijn naam achterlaten bij de reacties, wij zijn u dankbaar… )

In de namiddag echter was Amélie niet van de flinksten, een beetje dwarsliggen en zo, u kent dat wel. Na de zoveelste opmerking voegde ik er aan toe dat ze kon zorgen dat ze wat beter luisterde, of dat Ludo en Gerda anders zonder pardon terug gingen.  Twas snel gedaan, maar niet voor lang. Van vader des huizes kreeg ze toen een streng “Amélie!” naar haar hoofd geslingerd. Waarop ons betweterke antwoordde : “Jaja, ik weet (het) van de konijne(n)”. Nog geen 3 jaar jong, nog geen 3…

Ludo en Gerda mochten eerst wat acclimatiseren in de garage (in een poging van ze even wat verder weg te houden van grijpgrage kinderhandjes)  terwijl papa nog een slaaphokje in elkaar timmerde. Nu huppelen ze buiten in hun nieuwe hokje rond.