Chance dat ik geen bakker ben…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voila se, mijn eerste tweede zelfgebakken brood met mijn nieuwe broodbakmachine. Ik wou eens zot doen en toen heb ik mij zoiets aangeschaft. Wat zegt u? Nogal ingevallen in het midden? Da’s maar een gedacht.  Ik vind dit nog een puike prestatie van mezelf als ik het met mijn eerste baksel vergelijk…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had 160 ml water óf 160 ml melk gelezen in plaats van 160 ml water én 160 ml melk…

Terug

Hier zijn we weer. Niet van de aardbol blogbol verdwenen zoals sommigen onder jullie al dachten, maar wel volledig afgesneden van de buitenwereld dankzij mijn lieve vrienden van het telecombedrijf waarbij wij klant zijn. Na dik 10 dagen kwam er pas iemand om het euvel te verhelpen, ah ja, want die mensen werken natuurlijk maar tot 16u30, en ik ben pas thuis tegen 17u. De woensdagnamiddag was dus de enige mogelijke optie. Het moet wel gezegd dat de klus na welgeteld 4 minuten en 36 seconden geklaard was. En het probleem bleek dan ook nog niet bij ons te liggen. Blijkbaar moet er iemand gewerkt hebben aan het cabineke hier wat verderop, en die persoon had dus een paar kabels verkeerd terug aangesloten zodat wij zonder telefoon en internet zaten. Voor ongeveer de 4e keer of zo dit jaar, en telkens is er wel een andere uitleg. Enfin, een aangetekende klachtenbrief en een stoomaflatend telefoontje met een medewerker van de klantendienst later ben al lang terug blij dat het allemaal weer werkt zoals voorheen… Dus hier ben ik terug, en ik heb heel wat in te halen. Onder andere een heuse blogaward die ik mocht ontvangen…

Ons weekend

Ons weekend bestond uit :

• snottebellen
• keelpijn
• zakdoeken
• hoofdpijn
• hoestsiroop
• keeltabletjes
• onderbroken nachten (door keelpijn en verstopte neuzen bij manlief en mezelf, door het hele schoolgebeuren bij Amélie, en bij Eline, tja… tandjes? verandering van ritme? ook een verkoudheid die opkomt?)

Ik kruip dus nu terug onder mijn fleece dekentje in de zetel om mij samen met manlief te verzwelgen in zelfmedelijden. En ik hoop dat we ons morgen alletwee alweer een stukje beter voelen. Oh ja, en als ik ook op een goei nachtje slaap mag hopen zou dat vriendelijk zijn, dank u.

En plots waren ze er…

… de traantjes.

Vanmorgen hier thuis had ze er best nog wel zin in. Eenmaal op school gearriveerd was het al iets minder, maar ze begon pas echt goed te protesteren in de klas. Na een dikke kus, een knuffel en de belofte dat ik haar ’s middags weer kwam ophalen was er gelukkig madame Pascale die haar wat kon afleiden en troosten. In de klas was er naar het schijnt geen enkel probleem, enkel tijdens de speeltijd vloeiden er weer traantjes.

Deze namiddag vloog het ene enthousiaste verhaal na het andere ons om de oren, en ze verzekerde ons dat ze een heeeeeeeeeeeeele leuke dag had gehad. Eenmaal in bed liep het echter weer wat mis. Plots riep ze me terug naar boven om te zeggen dat ze morgen liever niet terug ging en geen zin had om naar school te gaan want ze vond het niet leuk. Nadien ben ik nog een tweetal keer terug moeten gaan omdat ze lag te huilen in bed omdat ze niet moe meer was en niet meer wou slapen…. En dat voor onze dochter die sinds eeuwen niet meer wakker wordt ’s nachts!

Ach, ik ben er echt wel van overtuigd dat ze het wel degelijk naar haar zin heeft op school. Al kan ik er wel inkomen dat het een nogal ingrijpende gebeurtenis is in haar jonge leventje. Plots niet meer thuis bij mama en zus (na 7,5 maanden!), plots is het daar heelder dagen in het frans te doen (wat ze toch minder gewend is dan het nederlands), al die drukte en het lawaai én weten dat mama daar ergens rondloopt. Wetende dat Amélie dikwijls moeite heeft met veranderingen en nieuwe gebeurtenissen vind ik dat ze het er nog behoorlijk vanaf brengt op school. En hopelijk kan ik haar binnen enige tijd zonder traantjes achterlaten….

Ondertussen zijn alle tips om het leed te verzachten welkom!

Opgegeten

Ons polkadot-meisje, aangevallen door een bende muggen…

Ik denk dat ze ons tof vinden

Ik had het kunnen weten toen ik ze gisteren bezig zag. Mijn frank euro had moeten vallen toen ik zag dat ze niet alleen het grootste deel van hun kampplaats al hadden opgebroken (daar kan ik nog inkomen, dat is gewoon een kwestie van tijdswinst de volgende dag) maar dat ook al hun slaaptenten al weg waren! En toen had ik al moeten weten dat het een lange nacht zou gaan worden. Natuurlijk wist ik dat de scouts hierover vandaag huiswaarts keren (joepiedepoepie!) en dat het bijgevolg gisterenavond kampvuur was. En natuurlijk weet ik dat bij zulke aangelegenheden een beetje zang/drank/plezier horen, en dus bijgevolg ook een klein beetje lawaai.  Maar ik had niet verwacht dat ze ons zo zouden laten delen in de festiviteiten. Tot 05 uur vanmorgen mochten we vanuit ons bed meegenieten van het spektakel. En zomaar gratis en voor niks he! Ik denk dat ze ons tof vinden, ik zeg het u.

Ach ja, ondertussen is heel mijn repertoire kampvuurliederen weer eens opgefrist en weet ik ook met zekerheid dat den Barre een janet is. Ah ja, waarom zouden ze anders 358 keer gezongen hebben van “Barre janet, Barre janet, Barre Barre Barre janet!”.

Gelukkig ben ik gezegend met 2 vaste slaperkes. Anders had ik wel even ingegrepen denk ik. En ondertussen ben ik ook wel fier op mezelf dat ik het jaarlijks verzetje van de jeugd van tegenwoordig weer doorstaan heb. En nu ga ik verder met mezelf ongelofelijk oud te voelen…

Betweter

Amélie kreeg gisteren twee konijntjes, ondertussen Ludo en Gerda genaamd. We waren bij mensen die er veel hadden zitten, en Amélie kreeg de vraag of ze er graag eentje wou hebben. Natuurlijk zei ze ja. Evident. Pas nadien werd ons de vraag gesteld of ze er wel eentje mócht hebben. Ach ja, waarom niet. En zo werd 1 konijntje al snel 2 konijntjes, want geef nu toe, alleen is maar alleen, toch? Ludo en Gerda dus. Jaja, een mannetje en een vrouwtje dus. Want als het iets doen, doen we het meteen goed, niewaar? (Wie binnenkort interesse heeft in een klein konijntje mag zijn naam achterlaten bij de reacties, wij zijn u dankbaar… )

In de namiddag echter was Amélie niet van de flinksten, een beetje dwarsliggen en zo, u kent dat wel. Na de zoveelste opmerking voegde ik er aan toe dat ze kon zorgen dat ze wat beter luisterde, of dat Ludo en Gerda anders zonder pardon terug gingen.  Twas snel gedaan, maar niet voor lang. Van vader des huizes kreeg ze toen een streng “Amélie!” naar haar hoofd geslingerd. Waarop ons betweterke antwoordde : “Jaja, ik weet (het) van de konijne(n)”. Nog geen 3 jaar jong, nog geen 3…

Ludo en Gerda mochten eerst wat acclimatiseren in de garage (in een poging van ze even wat verder weg te houden van grijpgrage kinderhandjes)  terwijl papa nog een slaaphokje in elkaar timmerde. Nu huppelen ze buiten in hun nieuwe hokje rond.

Hasta la Vista

Mijn nieuw computertje bleek toch niet zo goed te functioneren als ik eerst wel dacht. Geen enkel programma kon ik installeren. Geen enkel, zoals in geen virusscanner, geen software voor mijn (nieuwe!) fototoestel, geen printer, niks. Telkens dezelfde irritante foutmelding. Bijna werd ik er zot van, bijna. Uiteindelijk kwamen de mannen van Dell met dé oplossing, alles formateren en Windows Vista opnieuw installeren.  Piece of cake natuurlijk voor iemand als ik, ahum. Bijna 2 uur heb ik met de mannen van Dell aan de lijn gehangen, en ik moet zeggen, de service was uitstekend. Stap voor stap werd mij verteld wat ik moest doen, en kijk, tis nog gelukt ook. Hasta la vista aan de oude Vista, en bienvenido aan de nieuwe Vista. Vraag mij nu niet wat er scheelde, ik weet enkel dat alles nu eindelijk werkt zoals het moet, en dat is het belangrijkste. En nu kan ik mij vanavond eens bezighouden met het sorteren van mijn nieuwe foto’s, want dat zijn er al een pak ondertussen. Trekken jullie ook zoveel foto’s? Jeezes.

Met zonder

Water met zonder druppeltjes.

Buiten spelen met zonder trui.

En als toppunt, een sandwich met zonder niks.

Ik krijg het maar niet uitgelegd…

Tja, waar begin je dan…

Het ventje zat een week in Frankrijk, en ik was met de kindjes bij oma en opa geweest (voor onder andere een bezoekje aan de zoo en het olifantje, later meer hierover). Bij thuiskomst merk ik dat de pc niet werkt. Toch maar eens naar de zekering kijken, want met dat onweer dat we gehad hebben… Aangekomen bij de zekeringenkast merk ik dat de hoofdzekering af staat. Wanneer ik alles terugzet zoals het hoort te zijn, hoor ik de diepvries terug opspringen. Shit nee, flitst er nog door mijn hoofd terwijl mijn ogen nu pas de plas water onder de vriezer spotten. De ijskast, ook al geen fris geurtje, en hier en daar al een schimmeltje te zien. Een snelle ronde door ons huis leert mij dat zowel de televisie, als de telefoon, als de computer het niet doen. En dan begin ik kwaad te worden he. Op niemand in het bijzonder, maar toch. Als mijn foto’s nog maar allemaal op de pc staan… Aaaarrrggghhh!!!

En dan begint het rondbellen naar de verzekering, naar de teledistributie, naar belgacom, naar Dell, naar ….. Ondertussen zijn ze bijna 2 weken later en doen de televisie en de telefoon terug dienst (enkel de lijn was kapot). De diepvries en de ijskast zijn volledig uitgekuist en voorzien van nieuwe lekkernijen (en passant weer een taakje minder op mijn moet-ik-zeker-doen-voor-ik-terug-ga-werken-lijstje). De nieuwe pc is besteld (die was echt niet meer te herstellen), en last but not least, mijn harde schijf blijkt niet geraakt te zijn dus ik heb al mijn foto’s nog. Een pak van mijn hart. Dat zou ik zo onbeschrijfelijk erg gevonden hebben. Al de rest is te vervangen, maar al die foto’s van de geboorte van ons prutskes en zo, ik mag er niet aan denken. Opa gaat nu mijn oude harde schijf omtoveren in een externe harde schijf voor alle foto’s, waarvoor dank, want dit wil ik niet nog een keer meemaken…

Maar ja, al bij al mogen we nog van geluk spreken. De binnenkant van een van onze stopcontacten zag redelijk zwart, dus het had nog veel erger kunnen zijn…