Kijk mama…

… da past nog voor mij!

Recyclage

Gisteren nog maar eens naar school getrokken om mijn klasje 1-september-klaar te maken. Tijdens het sorteren kwam ik een kleurboek tegen die vroeger nog van Amélie haar mémé (mijn zus) geweest is. Wat deed die trouwens in mijn klas?? En omdat er eigenlijk nog niet veel in gekleurd was heb ik hem maar meegebracht voor ons spook.

Het kindje van de hand van mémé en de mat nu vakkundig ingekleurd door Amélie. Plots hoor ik haar echter zeggen dat ze het kleuren een beetje beu is en dat ze eventjes gaat wachten tot de zin terugkomt. Zeker 3 minuten heeft ze zo, muisstil, zitten wachten…

Soms is het om grijs haar van te krijgen, maar god wat ga ik haar non-stop gebabbel nog missen als ik terug aan het werk ben…

Zoethoudertje

In de categorie “tips om een kleuter stil te houden tijdens een lange autorit” stel ik u voor, Amélie en The Pink Lady.

Tussen de 2 foto’s zijn er bijna 45 minuten verstreken… Het enige dat ik moest doen was af en toe “haar velleke eens opeten”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ps : Is onze dochter de enige die haar armpjes steeds weer onder de gordeltjes weet uit te krijgen?? Grrr…

Speel je mee mama?

Dit vroeg Amélie mij gisteren toen ze haar Nijntje-spelletjesdoos bovenhaalde. En hét bewijs van haar liefde voor mij? Ik mocht als eerste met de tuppelsteen gooien…

Smeerpoets

Ons spook wou na het avondeten per se nog met papa mee naar de schaapjes. En het was niet echt de bedoeling dat ze vandaag nog in bad zou gaan. Maar gezien de toestand waarin ze terug kwam, en de hoeveelheid vuil in haar gezicht en op haar handen, kon het zo gelijk niet anders. Gelukkig stond het badje van Eline er nog. En grappig dat ze dat vond…

Na-apen

Lieve Isabel, gelieve volgende keer twee keer na te denken alvorens foto’s te plaatsen die mijn dochter zouden kunnen uitnodigen tot gelijkaardige deugeniete-streken… Tsss!

Bad-mobiel

Vermits er hier vandaag geen enkel zonnestraaltje te bespeuren is, fleuren we de dag dan maar op met wat zonnige foto’s van enkele weken geleden.

Dat Amélie nogal vies is van zand, had ik al eens geschreven. Maar een paar weken terug kreeg Mémé haar toch zo ver om met haar blote voetjes in de zandbak te gaan zitten. De voetjes werden vakkundig begraven in “hele diepe” putten en ze had er uiteindelijk best wel plezier in! Maar toen het tijd was om naar binnen te gaan moesten die voetjes natuurlijk nog proper geraken. Tijd dus voor de bad-mobiel. Al had Amélie het woord “voetjes” in “voetjes wassen” duidelijk gemist! Maar plezier dat ze had!!!