Dagen als vandaag, zo mochten er meer zijn.

Eerst werden er nog wat dringende telefoontjes afgehandeld.

Nadien werd er samen gekleurd.

Hand in hand.

Toen was het tijd om bloemkoolsoep te eten.

En bloemkoolsoep te voeren.

En als afsluiter stond er een knuffelsessie met Nijntje op het programma.

Ze zit, ons jongste.

Puur technisch gezien kon ze het al wel, maar belange niet stabiel genoeg om ze ergens neer te planten en even haar ding te laten doen. Daarvoor was ze te nieuwsgierig. Alles wat er rondom haar gebeurde moest en zou ze gezien hebben, zelfs al moest ze daarvoor heel haar lijf naar achteren smijten en zo dus onzacht in aanraking komen met de ondergrond. Maar sinds enkele dagen lukt het dus prima, al leg ik er nog altijd wel wat kussens rond om eventuele drama’s te vermijden.  Het is dus geen al te rappe, gezien ze er 9 maand en een klets over heeft gedaan. Het is te hopen dat de rest van haar ontwikkeling vlotter verloopt, want ik ben niet van plan om op haar 30ste haar boterhammetjes nog te smeren

Om haar schade in te halen gaat ze trouwens direct nog een stapje verder. Zo is ze nu volop aan het oefenen om een Kimmeke (Clijsters) te doen. Ze had beter een tennisracket gevraagd aan de Sint…

Het was dus eenmalig. Alle nee, ik lieg, tweemalig. Haar flesje bleef bijgevolg onaangeroerd gisterenavond. Eline heeft wel de hele nacht mooi doorgeslapen en had vanmorgen een razende honger. Geen koorts, niks overgeven, zelfs bijna geen tandpijn. Precies alsof er gisterenavond niks geweest was… Tssss, kinders, daar kunt ge gene staat op maken

Maar als je dan dat lieve snoetje ziet, zijn al die extra machine’s was zo weer vergeten!

Amélie ziet nog wat bleekjes en heeft haar eetlust nog niet helemaal terug. Maar ze voelt zich verder toch terug kiplekker en was vanavond echt superbraaf! Er waren dit weekend trouwens verschillende kindjes van haar klas ziek geweest, zo bleek deze ochtend op school…

Eline daarentegen is nog niet echt beter. Allemaal door die vervloekte tanden…  Een gekoelde bijtring brengt eventjes verlichting, maar niet voor lang. Lang leve Perdolan voor het moment. Ik hoop echt voor haar dat al haar kiezen er nu tegelijk doorkomen of zo, dat ze de komende maanden wat gespaard blijft. En of het nog niet genoeg was, besloot ze rond 21 u dat het tijd was om haar fruitpapje terug naar buiten te werpen. Pfff. Ook van de tandjes?? Of hetzelfde virusje als haar grote zus?? Deze nacht maar goed in het oog houden, want de hoeveelheid slijmpjes die er bij waren vertrouw ik toch niet echt…

Dus nog niet echt beter… Morgen misschien?

Afgelopen nacht, 02u14 : Amélie klaagt over buikpijn. Na een aai over haar bolleke valt ze gelukkig terug in slaap.

Later diezelfde nacht : Ik word wakker door gejammer en gehuil. Wanneer ik haar deur open doe, en een zure geur mij tegemoet komt, weet ik al hoe laat het is. Kind uit bed gevist en daarna het licht aangedaan om de schade op te meten, die al bij al nog mee blijkt te vallen. Vuile pyjama uit, propere pyjama aan, lakens verversen, gezichtje opfrissen, slokje water drinken. ”Moet ik nog slapen mama, of mag ik al opstaan nu?”, klinkt het dan. Euhm, goeie vraag schatje, ik heb geen flauw idee hoe laat het is. Na een blik op de klok en een verhaaltje (ja, ik heb een dochter die blijkbaar ook ’s nachts gehecht is aan haar ritueel) kruipt ze terug haar bed in, en sluit ik al duimend haar deur. Hopend dat het bij die ene keer blijft. Nog een wasje draaien, en om 4u57 kruip ik terug in bed, naast manlief, die door heel dit gebeuren heen heeft geslapen.

Vandaag is ze een beetje koortsig, en wil ze niks eten. Enkel een film van Dora, haar pop Fanny en een dekentje kunnen haar bekoren.

Eline worstelt dan weer al dagen met doorkomende tandjes, met alles wat daarbij kan horen.  Deze namiddag had ze zoveel last dat ik ze in de draagdoek heb gezwierd, kwestie van toch nog iets anders te kunnen doen dan traantjes te drogen en speelgoedjes aan te dragen. Van de ene seconde op de andere werd het stil, en plotseling werd ik terug in de tijd gekatapulteerd. Naar haar eerste levensweken waarin mijn lichaam wel vergroeid leek met dat stuk paarse stof als bestrijding van Het Refluxmonster. Ongelofelijk hoe een mens zoiets bijna uit zijn geheugen kan bannen. Ik herinner mij nu meestal enkel nog de vele mooie momenten die er toch ook waren. Het gehuil en gekrijs lijkt achteraf gezien alleen maar een boze droom.

Morgen beter.

Ze zijn werkelijk zot van elkaar, die 2 dochters van mij!

Zoote Zus zal er wel voor zorgen dat Lieve Puts niets tekort komt, zelfs geen speelgoedje…

Ik zat gisterenavond even te grasduinen in ons foto-archief, toen ik deze tegenkwam. En ik kreeg plots een instant-zomer-gevoel. Hoeveel keer slapen is het nog voor het terug lente of zomer is???