Morgen beter

Afgelopen nacht, 02u14 : Amélie klaagt over buikpijn. Na een aai over haar bolleke valt ze gelukkig terug in slaap.

Later diezelfde nacht : Ik word wakker door gejammer en gehuil. Wanneer ik haar deur open doe, en een zure geur mij tegemoet komt, weet ik al hoe laat het is. Kind uit bed gevist en daarna het licht aangedaan om de schade op te meten, die al bij al nog mee blijkt te vallen. Vuile pyjama uit, propere pyjama aan, lakens verversen, gezichtje opfrissen, slokje water drinken. ”Moet ik nog slapen mama, of mag ik al opstaan nu?”, klinkt het dan. Euhm, goeie vraag schatje, ik heb geen flauw idee hoe laat het is. Na een blik op de klok en een verhaaltje (ja, ik heb een dochter die blijkbaar ook ’s nachts gehecht is aan haar ritueel) kruipt ze terug haar bed in, en sluit ik al duimend haar deur. Hopend dat het bij die ene keer blijft. Nog een wasje draaien, en om 4u57 kruip ik terug in bed, naast manlief, die door heel dit gebeuren heen heeft geslapen.

Vandaag is ze een beetje koortsig, en wil ze niks eten. Enkel een film van Dora, haar pop Fanny en een dekentje kunnen haar bekoren.

 

 

 

 

 

 

 

 

Eline worstelt dan weer al dagen met doorkomende tandjes, met alles wat daarbij kan horen.  Deze namiddag had ze zoveel last dat ik ze in de draagdoek heb gezwierd, kwestie van toch nog iets anders te kunnen doen dan traantjes te drogen en speelgoedjes aan te dragen. Van de ene seconde op de andere werd het stil, en plotseling werd ik terug in de tijd gekatapulteerd. Naar haar eerste levensweken waarin mijn lichaam wel vergroeid leek met dat stuk paarse stof als bestrijding van Het Refluxmonster. Ongelofelijk hoe een mens zoiets bijna uit zijn geheugen kan bannen. Ik herinner mij nu meestal enkel nog de vele mooie momenten die er toch ook waren. Het gehuil en gekrijs lijkt achteraf gezien alleen maar een boze droom.

Morgen beter.

Grote Zus

Ze zijn werkelijk zot van elkaar, die 2 dochters van mij!

 

 

 

 

 

 

 

Zoote Zus zal er wel voor zorgen dat Lieve Puts niets tekort komt, zelfs geen speelgoedje…

Zomer

Ik zat gisterenavond even te grasduinen in ons foto-archief, toen ik deze tegenkwam. En ik kreeg plots een instant-zomer-gevoel. Hoeveel keer slapen is het nog voor het terug lente of zomer is???

Betterfood-Babe

Een nietsverhullende kijk in het leven van een Betterfood-Babe…

Nog iemand een stukje?

Maar het was lekker, dat dan weer wel.

Concentratie

Samen Tik-Tak kijken…

Lekker

Het gaat een keukenprinses worden later, ik ben er zeker van. De voorbije weken toverde ze namelijk al een stokbrood, een meergranenbrood en zelfs een pizza uit haar mouwen. Onnodig te zeggen dat ze op school gewerkt hebben rond het thema “voedsel”, waarbij ze onder andere een bezoek brachten aan een echte bakkerij. Alle kindjes kregen een (zelfgemaakt) stokbrood en een meergranenbrood mee naar huis. Zalig vond ze dat! En met wat choco vormde dat stokbrood een erg lekker vieruurtje!

Modderbad

Vandaag zijn we een groot stuk van de dag bezig geweest met het min of meer egaliseren van onze tuin zodat we tegen volgende zomer eindelijk kunnen beschikken over een schoon gazonneke. Amélie had de tijd van haar leven ondertussen en heeft zich de hele tijd vermaakt met haar kruiwagen, schepje, enkele potjes en een emmer water.

Fans en Needelans

De meesten zullen nu ondertussen wel weten dat wij in het zuidelijke landsgedeelte vertoeven, aan de andere kant van de taalgrens dus. Amélie spreekt bijgevolg naar eigen zeggen zowel Fans als Needelands. Voorlopig staat het Nederlands nog op kop, maar sinds ze naar school gaat, schiet het niveau van haar Frans ook duidelijk de lucht in. Daarstraks aan de schoolpoort (alle ja, wij hebben geen echte poort aan onze school, maar kom) was dan ook de volgende conversatie te horen :

Amélie : Kijk mama wat ik (h)eb gemaakt!

Mama (ikke dus) : Amai, wat een mooie paddenstoelen seg.

Amélie : Ma nee mama, “champignons”…

Noot aan mezelf

Wanneer er van pure miserie al giraf op het menu staat, wordt het hoog tijd om het kind af en toe ook al eens een boterhammeke te geven om op te sabbelen.

Slak

Eline ligt met enkele speelgoedjes op haar speelmat, in het midden van de living. Wanneer ze begint te jammeren zet ik mij bij haar en leg ik een van haar speelgoedjes net buiten haar bereik, kwestie van haar wat te plagen stimuleren. “Maar mama, waarom doe je dat nu?” klinkt het. Om een lang verhaal kort te maken vertel ik haar dat Eline er maar naartoe moet kruipen als ze het speeltje wil hebben. Waarop Amélie uiterst verontwaardigd reageert “Maar mama toch, Eline is toch geen slak…”