Fans en Needelans

De meesten zullen nu ondertussen wel weten dat wij in het zuidelijke landsgedeelte vertoeven, aan de andere kant van de taalgrens dus. Amélie spreekt bijgevolg naar eigen zeggen zowel Fans als Needelands. Voorlopig staat het Nederlands nog op kop, maar sinds ze naar school gaat, schiet het niveau van haar Frans ook duidelijk de lucht in. Daarstraks aan de schoolpoort (alle ja, wij hebben geen echte poort aan onze school, maar kom) was dan ook de volgende conversatie te horen :

Amélie : Kijk mama wat ik (h)eb gemaakt!

Mama (ikke dus) : Amai, wat een mooie paddenstoelen seg.

Amélie : Ma nee mama, “champignons”…

Dat is toch evident!

Gesprekje tussen oma en Amélie.

Amélie : Oma, wat is uw naam?

Oma : Annemie.

A : En wat nog?

O : Annemie M.

A : Mijn naam is Amélie Vandyck.

O : Aaaah, en hoe heet uw zusje dan?

A : Elientje Pientje!

Slak

Eline ligt met enkele speelgoedjes op haar speelmat, in het midden van de living. Wanneer ze begint te jammeren zet ik mij bij haar en leg ik een van haar speelgoedjes net buiten haar bereik, kwestie van haar wat te plagen stimuleren. “Maar mama, waarom doe je dat nu?” klinkt het. Om een lang verhaal kort te maken vertel ik haar dat Eline er maar naartoe moet kruipen als ze het speeltje wil hebben. Waarop Amélie uiterst verontwaardigd reageert “Maar mama toch, Eline is toch geen slak…”

Betweter

Amélie kreeg gisteren twee konijntjes, ondertussen Ludo en Gerda genaamd. We waren bij mensen die er veel hadden zitten, en Amélie kreeg de vraag of ze er graag eentje wou hebben. Natuurlijk zei ze ja. Evident. Pas nadien werd ons de vraag gesteld of ze er wel eentje mócht hebben. Ach ja, waarom niet. En zo werd 1 konijntje al snel 2 konijntjes, want geef nu toe, alleen is maar alleen, toch? Ludo en Gerda dus. Jaja, een mannetje en een vrouwtje dus. Want als het iets doen, doen we het meteen goed, niewaar? (Wie binnenkort interesse heeft in een klein konijntje mag zijn naam achterlaten bij de reacties, wij zijn u dankbaar… )

In de namiddag echter was Amélie niet van de flinksten, een beetje dwarsliggen en zo, u kent dat wel. Na de zoveelste opmerking voegde ik er aan toe dat ze kon zorgen dat ze wat beter luisterde, of dat Ludo en Gerda anders zonder pardon terug gingen.  Twas snel gedaan, maar niet voor lang. Van vader des huizes kreeg ze toen een streng “Amélie!” naar haar hoofd geslingerd. Waarop ons betweterke antwoordde : “Jaja, ik weet (het) van de konijne(n)”. Nog geen 3 jaar jong, nog geen 3…

Ludo en Gerda mochten eerst wat acclimatiseren in de garage (in een poging van ze even wat verder weg te houden van grijpgrage kinderhandjes)  terwijl papa nog een slaaphokje in elkaar timmerde. Nu huppelen ze buiten in hun nieuwe hokje rond.

Musti

Sinds gisterennamiddag zijn we terug “vollen bak” aan de slag gegaan met het anti-pampers-plan. Ik heb de laatste tijd veel tips gekregen en gelezen, tijd dus om het allemaal in de praktijk om te zetten. En deze keer gaan we door…

Omdat Amélie al heel de namiddag achter frietjes van de frituur aan het vragen was, besloten we om inderdaad frietjes te gaan halen ’s avonds. En voor u uw wenkbrauwen fronst, onze bijna-driejarige beslist niet altijd wat er op tafel komt hoor. Het plan was dat oma en mama naar de frituur zouden trekken, en opa zou dan bij de kindjes blijven omdat papa nog eventjes weg was.

Omdat ons spook altijd alles hoort wat ze niet zou moeten horen, zeg ik nog heel stil tegen oma “Ik ga boven eerst nog snel een onderbroekje halen om klaar te leggen moest die…” en ik maak mijn zin niet helemaal af, maar ik bedoelde natuurlijk dat ik snel een slipje ging halen zodat opa niet helemaal naar boven zou moeten crossen, moest Amélie toch een ongelukje doen terwijl ik weg was.

Terwijl ik boven ben vraag Amélie aan oma “Wat is mama gaan doen? Een onderbroekje halen voor Musti?”…

Met zonder

Water met zonder druppeltjes.

Buiten spelen met zonder trui.

En als toppunt, een sandwich met zonder niks.

Ik krijg het maar niet uitgelegd…

Tettergat

Enkele van mijn favorieten de afgelopen tijd :

- Haar nieuw lievelingsdrankje is “druppeltjeswater”.

- Onlangs was ze de vingers aan oma’s hand aan het tellen. Bij 5 aangekomen wijst ze op de andere hand en zegt ze “geef eens 6…”

Speel je mee mama?

Dit vroeg Amélie mij gisteren toen ze haar Nijntje-spelletjesdoos bovenhaalde. En hét bewijs van haar liefde voor mij? Ik mocht als eerste met de tuppelsteen gooien…

Hand ervoor

3e pamperloze dag

Tijdens het middageten zit Amélie te wiebelen op haar stoel.

Mama : Moet je pipi doen Amélie? Dan gaan we snel op het potje zitten eh.

Amélie (terwijl ze haar hand tussen haar benen stopt) : Nee, ik hou mijn hand er wel voor mama.

Beetje beu, mama

Wat doe je als je oudste dochter bij het afzetten bij de onthaalmoeder je heel stilletjes, met kleine traantjes in haar ogen, komt zeggen dat ze veel liever thuis bij mama en Eline wil spelen. “Amélie beetje beu bij Lolo” voegde ze er nog stiller aan toen. Tja, dan neem je ‘heel eenvoudig’ de beslissing dat er een einde is gekomen aan het onthaalmoeder-tijdperk, en dat ze voortaan op vrijdag gewoon thuis blijft, bij mama en kleine zus!

Waardoor ik nog maar eens merk wat voor een vooruitgang ze de laatste tijd gemaakt heeft! Ze is nu nog veel socialer, veel opener naar anderen toe. Maar helaas nu ook veel groter (letterlijk en figuurlijk) dan de andere kindjes bij de onthaalmoeder. Ik liet haar na de geboorte van Eline nog 1 dag per week gaan, gewoon omdat ze nog niet naar school gaat, en ze zo toch nog wat contact had met haar vriendjes en vriendinnekes. Maar we hadden op voorhand afgesproken ermee te stoppen als we zagen dat ze er zelf geen plezier meer in had. Nu dus. Na een dikke kus en knuffel voor Lolo en alle andere kindjes, en na de belofte om af en toe nog eens binnen te springen* vertrok ze samen met mama terug naar huis, zo content als iets! Had ik al gezegd dat ze groot wordt…

* En trouwens, Eline start vanaf september bij dezelfde onthaalmoeder, dus zullen ze elkaar in de toekomst nog dikwijls zien.