Ik had – Amélie haar karakter kennende –  meer weerstand verwacht, maar al bij al viel het nog mee. Al geruime tijd was ik ze aan het voorbereiden op wat komen zou, en ze vond het een prima idee want ik ben wel al groot eh mama en ik kan da, zonder tutje slapen.

Vorig weekend was tut 1 aan de beurt. Zonder verpinken smeet ze hem richting haar schoen en huppelde ze naar boven. Het enige probleem was dat ze nu maar 1 tut meer had om te slapen en hoe moest ze nu van tut wisselen als de eerste nat was? Ze ging hem dan maar af en toe uit haar mond doen, zo kan de wind hem droog maken eh mama. Geen idee eigenlijk of ze die techniek ook effectief heeft toegepast. In ruil voor haar tut brachten Sint en Piet een prentenboek over de Sint en Jip-en-Janneke-stickertjes.  Het lieve kind is namelijk helemaal into stickers plakken tegenwoordig.

Het plan was om tut 2 vrijdagavond aan de Sint himself te geven, maar een doodvermoeide Amélie stak daar een tutje stokje voor. Amélie dus in bed en tut 2 wederom in haar schoen, samen met een hele stapel bieven voor Sinterrrrklaas. Dit keer geen cadeau wegens niet voorzien dat ze haar schoen zou zetten, maar daar gaf ze niet om.

Gisteren was tut 3 dan aan de beurt, de laatste. Alles verliep vlot tot het moment waarop ze in bed kroop. Maar mama, hoe moet ik nu dan slapen zo zonder tut? Moeder ratelde de ganse uitleg nog eens af, dat de tut beneden moest blijven omdat Sinterklaas hem anders niet kon komen halen enal. En dat de Sint zeker een extra cadeautje zou achterlaten in ruil voor de tut. Nog een kus en een knuffel, licht uit, en dan……. niks. Geen gehuil, geen gezeur, niks. Easy. Te easy blijkbaar, want na 10 minuten reeds werd ik teruggefloten. Ik heb mijn tut nodig mama want wat moet ik nu doen met al die zever die in mijn mond komt als ik wil slapen? Daar had ik zo direct geen antwoord op, dus zei ik dat ze al die zever maar moest inslikken. En dat ze nu echt wel moest slapen, want dat de Sint anders geen tijd had om alle cadeautjes te brengen. Na ongeveer anderhalf uur riep ze mij met haar wakkere stemmetje. Te wakker naar mijn goesting. En toen waren ze daar, de tranen. Wederom deed ik de ganse uitleg, maar dit keer hielp het niet. Ze vroeg niet specifiek achter haar tut, maar ik zag duidelijk wel dat ze het moeilijk had. Achteraf gezien denk ik dat de tranen er eerder kwamen door vermoeidheid omdat ze zonder haar tut niet direct in slaap geraakte. Na talloze argumenten van mijn kant gaf ze dan toch toe en viel ze in slaap tot ‘maar’ 06u45. Maar daar zaten de zenuwen voor iets tussen denk ik

De cadeau’s werden vervolgens uitgebreid bewonderd, haar kleurpotloden opgeruimd (Moh, Sinterrrrklaas!) en pas na een tijdje bemerkte ze de brief van de Sint en haar tut-vervangende-knuffel. Zo’n ding waarvan het gezichtje oplicht als je op zijn/haar buik duwt. In de wolken was ze, zowel met de brief vol lovende woorden als met de knuffel.

Vanavond vroeg ze nog wel een keertje achter haar tut, maar ze was te geconcentreerd bezig met haar knuffel om echt triest te zijn. En ik heb ze niet meer gehoord…

Ze zit, ons jongste.

Puur technisch gezien kon ze het al wel, maar belange niet stabiel genoeg om ze ergens neer te planten en even haar ding te laten doen. Daarvoor was ze te nieuwsgierig. Alles wat er rondom haar gebeurde moest en zou ze gezien hebben, zelfs al moest ze daarvoor heel haar lijf naar achteren smijten en zo dus onzacht in aanraking komen met de ondergrond. Maar sinds enkele dagen lukt het dus prima, al leg ik er nog altijd wel wat kussens rond om eventuele drama’s te vermijden.  Het is dus geen al te rappe, gezien ze er 9 maand en een klets over heeft gedaan. Het is te hopen dat de rest van haar ontwikkeling vlotter verloopt, want ik ben niet van plan om op haar 30ste haar boterhammetjes nog te smeren

Om haar schade in te halen gaat ze trouwens direct nog een stapje verder. Zo is ze nu volop aan het oefenen om een Kimmeke (Clijsters) te doen. Ze had beter een tennisracket gevraagd aan de Sint…

Vorige vrijdag kwam Amélie thuis met haar map met werkjes uit de klas én met haar liedjes- en gedichtjesschrift. Eenmaal thuis moest en zou ik meekijken en de werkjes bewonderen die zij van een vakkundige uitleg voorzag. Alsof dat een probleem was… Leuk om zo eens een beeld te hebben van wat ze daar in de klas nu allemaal uitspoken!

Ook volgend liedje weerklonk meermaals door het huis. De tekst kan nog iets beter (op het einde vergist ze zich van zin), maar oh wat ben ik trots op haar.!

Wanneer er van pure miserie al giraf op het menu staat, wordt het hoog tijd om het kind af en toe ook al eens een boterhammeke te geven om op te sabbelen.

Had ik al gezegd dat het veel te snel gaat?

… dat ze naar school gaat.

Het voorbeeldje van de kleurboek wordt tegenwoordig nauwkeurig gevolgd, en uit een kladblad (overschotje van vorig jaar in mama’s klas) worden heel ijverig alle fruitjes uitgeknipt en terug opgeplakt.

Hoe gaat het nu ondertussen op school?

Wel, beter eigenlijk. Het begin van de week verliep nog met traantjes bij het afzetten, maar voor de rest huilde ze niet meer. Niet op de speelplaats en niet bij het eten in de refter. Ook ben ik ze dinsdag en woensdag een aantal keer tegengekomen op school, en telkens wuifde ze lief terug en was ze content met een “tot straks” van mijn kant. Donderdag was hij er dan. Langverwacht en eindelijk daar. De eerste dag zonder tranen ’s ochtends! Het was nog niet met volle goesting, maar ze hield zich stoer en sterk. Hopelijk hebben we morgenvroeg evenveel succes, na haar verlengde weekend. Ze was in ieder geval zot content met haar nieuwe stiften voor “z(gr)ote meisjes die nie(t) wene(n) in de klas”!

Ok ja, ik weet het. Ik sta een beetje achter met mijn foto’s…

Door alle drukte die het begin van het schooljaar met zich meebracht had ik zelfs de tijd nog niet genomen om de foto’s van Amélie’s verjaardagsuitstapje te tonen.

Ze mocht zelf “kiezen” waar naar toe, en de keuze was snel gemaakt. En dus trokken we drie weken geleden alweer, met z’n viertjes naar de speeltuin.

Eline vond het allemaal best gezellig.

En Amélie vond het naar eigen zeggen een héééééééééééééééééééle leuke dag!