School-wist-je-datjes

Wist je dat :

• Amélie al 7 hele en 2 halve dagen naar school gaat.
• ze het heel leuk vindt in haar klasje bij madame Pascale.
• het afscheid ’s morgen wel nog altijd traantjes doet vloeien bij mijn dochter. Ze begint altijd heel stoer, maar bij het afscheid komen ze dan toch. Gelukkig is het altijd snel weer over!
• ze de laatste dagen ook los begint te komen tijdens de speeltijd. Er kan dus nu meestal gespeeld worden zonder huilbui(tjes) en ook het handje van de juf vasthouden is niet altijd meer nodig.
• de dutjes op school aan de korte kant zijn, soms slaapt ze zelfs niet.
• ze dan wel moe is na een dag school. En dus bijgevolg steevast om 19u al in haar bedje ligt. Soms komt ze het zelfs al iets eerder vragen!
• ze ’s avonds spontaan heelder verhalen vertelt over het klasleven. Over de spinnen in de lavabo, tot welke koek ze gekregen heeft. Zalig!
• haar “vriendjes” luisteren naar de naam Gauthier, Lucien, Colin, Audrey en Léa. Of dat zijn tenminste toch de namen die ze onthouden heeft na 2 weken school.
• ze wel nog een klein beetje moeten wennen aan het feit dat ze mij af en toe ziet passeren, zonder dat ik echt veel tijd heb voor haar.
• wij méér dan trots zijn op ons oudste meisje!

Oh ja, nog eentje dan…

• ik vorige week als een paparazzi-fotograaf door de school ben geslopen? (links boven, met het groene jasje)

Voor u denkt dat ik niets beters te doen heb op school, even dit… Af en toe neem ik mijn fototoestel al wel eens mee naar school voor vanalles en nog wat te kunnen fotograferen in de klas. Dat had u nooit geraden hé, fotograferen met een fototoestel. Eenieweej, de eerste schooldag van mijn klasje staat op foto, net als de eerste schooldag van Amélie. Een van de voordelen van op dezelfde school te vertoeven

Onze eerste dag

Vanmorgen was het dan zover, haar eerste schooldag! Ze keek er enorm naar uit en stond te springen om bij Madame Pascale te mogen gaan spelen. Het afzetten verliep zonder traantjes (niet bij mij en al helemaal niet bij haar), al moet ik zeggen dat ik toch wel eens moest slikken toen ik haar daar in het klasje zag zitten.

In de loop van de dag zijn er bij haar wel enkele keren traantjes gevloeid. Ze weet natuurlijk best dat mijn klasje boven is, en ze begrijpt denk ik nog niet echt waarom zij dan beneden moet blijven en niet bij mij mag komen. Maar na een paar dagen zal ze dat ook wel gewoon zijn zeker? Maar ondanks het verdriet af en toe vond ze het naar eigen zeggen een heel leuke dag en wil ze morgen graag terug gaan. Hopelijk vind ze het morgen even leuk!

Over Eline’s eerste dag kan ik kort zijn. Ze had er de tijd van haar leven en gedroeg zich alsof ze er al jaren kwam. Lolo (de onthaalmoeder) had naar eigen zeggen nog nooit zo een brave baby gehad *stoef stoef*

Finito

Gedaan met de vakantie, vanaf morgen beginnen we terug aan het “echte” werk. Maar kan er iemand mij eerst alstublieft vertellen waar de laatste 7 en een halve maand naartoe zijn?? Het lijkt namelijk nog maar gisteren dat ik de deur van de school achter mij toe trok, en morgen sta ik er weer.  En dit keer niet alleen, wat alles natuurlijk nog extra spannend maakt. Maar leuk spannend, dat dan weer wel! Mijn eerste werkdag na de komst van Eline, Amélie’s eerste schooldag en Eline gaat voor het eerst naar Lolo… Hoewel ze daarstraks al wel enkele uurtjes gaan oefenen is, maar morgen is het voor echt. We zijn er klaar voor, denk ik…

Zoals papa

Amélie houdt er, zoals papa, een agenda op na. Een agenda vol afspraken, zoals papa. Regelmatig gaat ze, net zoals papa, een beetje schrijven in haar boek. Ook ganse winkellijstjes staan er in genoteerd. Dit laatste niet echt zoals bij papa, maar kom.

Sinds twee dagen begint ze ook de cijfers bovenaan te herkennen en te benoemen. Alle het is te zeggen, de een, de tewee en de djie toch al. Een mens moet ergens beginnen, niewaar?

6 maand

De dag na de verjaardagsfestiviteiten van Amélie werd onze kleinste spruit al 6 maanden. Dat is evenveel als een half jaar mensen, een hàlf jaar! En op dat half jaar tijd is Eline uitgegroeid tot één van de twee meest fantastische dochters ter wereld. Ze rolt al lang van rug- naar buiklig, en vindt het ondertussen ook heel leuk om op haar buik te liggen. Ze probeert dan het record droogzwemmen te verbreken en draait vlotjes heel haar park rond op zoek naar de leukste speeltjes. Van buik- naar ruglig rollen heeft ze al een paar keer (per ongeluk?) gedaan, maar lukt nog niet echt. Zitten is ook nog niet aan de orde. Ze blijft een seconde of 2 stevig zitten en duikelt dan steeds naar voor of naar achter. Ook haar vocabulaire  ondergaat hevige veranderingen en wordt steeds uitgebreider. Eten lukt als de beste en ze werkt zonder moeite alle soorten groentenpap naar binnen. Kortom, het is geweldig om haar bezig te zien! Hopelijk bevalt het haar volgende week bij de onthaalmoeder even goed…

Al 3 jaar

Al 3 jaar zijn onze nachten af en toe onderbroken. Eerst was het door de honger, later door een tutje dat zoek was, door een nachtmerrie of door een deken dat niet goed meer lag. Al 3 jaar zoeken we soms (zonder succes) de uit-knop als ze weer eens aan het ratelen is. Al 3 jaar (alle, iets minder lang misschien) kan ze bij momenten uiterst koppig zijn, boos worden en tegendraads doen.

Maar…

Al 3 jaar geeft ze ons de meest dikke kussen en knuffels en is ze het zonnetje in huis. Al 3 jaar kunnen we genieten van haar gebabbel, haar humor en de fratsen die ze uithaalt. Al 3 jaar zijn we zo trots als iets telkens ze weer wat nieuws heeft bijgeleerd. Al 3 jaar mogen we haar zien opgroeien van een piepklein mini-mensje tot de zelfstandige kleuter die ze nu al geworden is. Al 3 jaar geeft ze ons leven kleur door zichzelf te zijn en te genieten van elke nieuwe dag. Al 3 jaar (- 2,5 jaar) is ze de meest fantastische grote zus die we ons konden voorstellen.

Maar bovenal maakt ze van ons al 3 jaar de meest gelukkige mama en papa op aarde! Gelukkige verjaardag lieve schat!

5 maand

Door het weekje zee en al de voorbereidingen daaromtrent was ik deze begot nog vergeten te posten. Dus hier komen ze, voor de trouwe volgers…

Veelvraat

Dag 2 van het Grote Patatjes-offensief en er werd zomaar eventjes 125 gr binnengelepeld, zonder enig protest.

Sebiet eens opzoeken vanaf wanneer ze geen flesje meer hoeven na de patatjes, kwestie van geen michelin-dametje te kweken. Of hebben ze op deze leeftijd toch echt nog hun melkje nodig achteraf? Geen flauw idee eigenlijkfeitenlijk, want bij Amélie moesten we na 2 maanden nog steeds flesjes bijgeven. Laat ons stellen dat het nu bij Eline net ietsje vlotter gaat…

Check trouwens de twee tandjes…

Update : Ik heb het trouwens niet moeten opzoeken. Een kwartiertje na de wortelpap liet ze duidelijk merken dat een flesje ook nog wel zou smaken. En dus gingen er nog vlotjes 180 ml melk naar binnen ook.

Wortelsnoetje

Exact 23 weken na de komst van mademoiselle hier, vonden we het wel tijd voor het eerste wortelhapje.

In startpositie…

De eerste hap was nog wat wennen…

Maar al snel vond ze het best wel ok…

Met een wortelsnoetje als gevolg…

En dus had ik gelijk

Vorige woensdag, in de bus van het ONE (K&G).

Dokter (kijkt in de mond van ons Lientje): En zo te zien nog geen tandjes…

Ikke : Ja, maar ik dacht onderaan toch iets gezien te hebben. Zou dat geen tandje kunnen zijn dat klaarzit?

Dokter (kijkt nog eens in de mond van ons Lientje) : Neenee, er zit nog helemaal niks klaar. Het zal nog niet voor direct zijn madammeke.

Na een lastige dag gisteren, en een hele lastige dag vandaag, ontdekte ik vanmiddag de reden. Twee (2!) kleine bijterkes die door het tandvlees prikken. Lang leve Junifen, want ze ziet er echt van af, mijn lief klein dutske…