Beter!

Het was dus eenmalig. Alle nee, ik lieg, tweemalig. Haar flesje bleef bijgevolg onaangeroerd gisterenavond. Eline heeft wel de hele nacht mooi doorgeslapen en had vanmorgen een razende honger. Geen koorts, niks overgeven, zelfs bijna geen tandpijn. Precies alsof er gisterenavond niks geweest was… Tssss, kinders, daar kunt ge gene staat op maken

Maar als je dan dat lieve snoetje ziet, zijn al die extra machine’s was zo weer vergeten!

Morgen misschien?

Amélie ziet nog wat bleekjes en heeft haar eetlust nog niet helemaal terug. Maar ze voelt zich verder toch terug kiplekker en was vanavond echt superbraaf! Er waren dit weekend trouwens verschillende kindjes van haar klas ziek geweest, zo bleek deze ochtend op school…

Eline daarentegen is nog niet echt beter. Allemaal door die vervloekte tanden…  Een gekoelde bijtring brengt eventjes verlichting, maar niet voor lang. Lang leve Perdolan voor het moment. Ik hoop echt voor haar dat al haar kiezen er nu tegelijk doorkomen of zo, dat ze de komende maanden wat gespaard blijft. En of het nog niet genoeg was, besloot ze rond 21 u dat het tijd was om haar fruitpapje terug naar buiten te werpen. Pfff. Ook van de tandjes?? Of hetzelfde virusje als haar grote zus?? Deze nacht maar goed in het oog houden, want de hoeveelheid slijmpjes die er bij waren vertrouw ik toch niet echt…

Dus nog niet echt beter… Morgen misschien?

Morgen beter

Afgelopen nacht, 02u14 : Amélie klaagt over buikpijn. Na een aai over haar bolleke valt ze gelukkig terug in slaap.

Later diezelfde nacht : Ik word wakker door gejammer en gehuil. Wanneer ik haar deur open doe, en een zure geur mij tegemoet komt, weet ik al hoe laat het is. Kind uit bed gevist en daarna het licht aangedaan om de schade op te meten, die al bij al nog mee blijkt te vallen. Vuile pyjama uit, propere pyjama aan, lakens verversen, gezichtje opfrissen, slokje water drinken. ”Moet ik nog slapen mama, of mag ik al opstaan nu?”, klinkt het dan. Euhm, goeie vraag schatje, ik heb geen flauw idee hoe laat het is. Na een blik op de klok en een verhaaltje (ja, ik heb een dochter die blijkbaar ook ’s nachts gehecht is aan haar ritueel) kruipt ze terug haar bed in, en sluit ik al duimend haar deur. Hopend dat het bij die ene keer blijft. Nog een wasje draaien, en om 4u57 kruip ik terug in bed, naast manlief, die door heel dit gebeuren heen heeft geslapen.

Vandaag is ze een beetje koortsig, en wil ze niks eten. Enkel een film van Dora, haar pop Fanny en een dekentje kunnen haar bekoren.

 

 

 

 

 

 

 

 

Eline worstelt dan weer al dagen met doorkomende tandjes, met alles wat daarbij kan horen.  Deze namiddag had ze zoveel last dat ik ze in de draagdoek heb gezwierd, kwestie van toch nog iets anders te kunnen doen dan traantjes te drogen en speelgoedjes aan te dragen. Van de ene seconde op de andere werd het stil, en plotseling werd ik terug in de tijd gekatapulteerd. Naar haar eerste levensweken waarin mijn lichaam wel vergroeid leek met dat stuk paarse stof als bestrijding van Het Refluxmonster. Ongelofelijk hoe een mens zoiets bijna uit zijn geheugen kan bannen. Ik herinner mij nu meestal enkel nog de vele mooie momenten die er toch ook waren. Het gehuil en gekrijs lijkt achteraf gezien alleen maar een boze droom.

Morgen beter.

Chance dat ik geen bakker ben…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voila se, mijn eerste tweede zelfgebakken brood met mijn nieuwe broodbakmachine. Ik wou eens zot doen en toen heb ik mij zoiets aangeschaft. Wat zegt u? Nogal ingevallen in het midden? Da’s maar een gedacht.  Ik vind dit nog een puike prestatie van mezelf als ik het met mijn eerste baksel vergelijk…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had 160 ml water óf 160 ml melk gelezen in plaats van 160 ml water én 160 ml melk…

Concentratie

Samen Tik-Tak kijken…

Terug

Hier zijn we weer. Niet van de aardbol blogbol verdwenen zoals sommigen onder jullie al dachten, maar wel volledig afgesneden van de buitenwereld dankzij mijn lieve vrienden van het telecombedrijf waarbij wij klant zijn. Na dik 10 dagen kwam er pas iemand om het euvel te verhelpen, ah ja, want die mensen werken natuurlijk maar tot 16u30, en ik ben pas thuis tegen 17u. De woensdagnamiddag was dus de enige mogelijke optie. Het moet wel gezegd dat de klus na welgeteld 4 minuten en 36 seconden geklaard was. En het probleem bleek dan ook nog niet bij ons te liggen. Blijkbaar moet er iemand gewerkt hebben aan het cabineke hier wat verderop, en die persoon had dus een paar kabels verkeerd terug aangesloten zodat wij zonder telefoon en internet zaten. Voor ongeveer de 4e keer of zo dit jaar, en telkens is er wel een andere uitleg. Enfin, een aangetekende klachtenbrief en een stoomaflatend telefoontje met een medewerker van de klantendienst later ben al lang terug blij dat het allemaal weer werkt zoals voorheen… Dus hier ben ik terug, en ik heb heel wat in te halen. Onder andere een heuse blogaward die ik mocht ontvangen…

Modderbad

Vandaag zijn we een groot stuk van de dag bezig geweest met het min of meer egaliseren van onze tuin zodat we tegen volgende zomer eindelijk kunnen beschikken over een schoon gazonneke. Amélie had de tijd van haar leven ondertussen en heeft zich de hele tijd vermaakt met haar kruiwagen, schepje, enkele potjes en een emmer water.

7 maand

Had ik al gezegd dat het veel te snel gaat?

Zo gaat het goed, zo gaat het beter…

Hoe gaat het nu ondertussen op school?

Wel, beter eigenlijk. Het begin van de week verliep nog met traantjes bij het afzetten, maar voor de rest huilde ze niet meer. Niet op de speelplaats en niet bij het eten in de refter. Ook ben ik ze dinsdag en woensdag een aantal keer tegengekomen op school, en telkens wuifde ze lief terug en was ze content met een “tot straks” van mijn kant. Donderdag was hij er dan. Langverwacht en eindelijk daar. De eerste dag zonder tranen ’s ochtends! Het was nog niet met volle goesting, maar ze hield zich stoer en sterk. Hopelijk hebben we morgenvroeg evenveel succes, na haar verlengde weekend. Ze was in ieder geval zot content met haar nieuwe stiften voor “z(gr)ote meisjes die nie(t) wene(n) in de klas”!

Roodvonkje

Woensdagochtend stond ons grote spook op met een lelijke hoest. Een zeehondje was er niks tegen. Donderdag was het zelfs nog een beetje lelijker. De hoest welteverstaan, niet ons spookje. Toch maar raad gaan vragen dus bij mevrouw de dokter. Roodvonk. Een soort van angine met daarbij (een kleine hoeveelheid) rode stipjes rond de mond en op de handpalmen. Koorts had ze nog niet, maar ging ze nog wel maken volgens de witte doktersjas. Best even thuishouden van school wegens erg besmettelijk. Maandag zou het zo goed als achter de rug moeten zijn.

Gelukkig was oma waren oma en tantie vrijdag al present om Eline op te vangen wegens een dagje verlof van de onthaalmoeder, en dus kon Amélie gewoon thuisblijven. Buiten het hoesten was er eigenlijk nog altijd niet veel aan de hand.

Zaterdagvoormiddag dan toch koortsig, en dit betekende starten met de antibiotica. Eenmaal de koorts weer onder controle was, ging het weer goed met haar. Vandaag lijkt het ergste leed al geleden, nu ja, zo erg was het blijkbaar dan toch niet…

In elk geval, Roodkapje is zo passé, wij hebben het meer voor Roodvonkje tegenwoordig!

Foto van gisteren, tijdens haar koorts-slaapje in het ouderlijke bed.