Terug

Hier zijn we weer. Niet van de aardbol blogbol verdwenen zoals sommigen onder jullie al dachten, maar wel volledig afgesneden van de buitenwereld dankzij mijn lieve vrienden van het telecombedrijf waarbij wij klant zijn. Na dik 10 dagen kwam er pas iemand om het euvel te verhelpen, ah ja, want die mensen werken natuurlijk maar tot 16u30, en ik ben pas thuis tegen 17u. De woensdagnamiddag was dus de enige mogelijke optie. Het moet wel gezegd dat de klus na welgeteld 4 minuten en 36 seconden geklaard was. En het probleem bleek dan ook nog niet bij ons te liggen. Blijkbaar moet er iemand gewerkt hebben aan het cabineke hier wat verderop, en die persoon had dus een paar kabels verkeerd terug aangesloten zodat wij zonder telefoon en internet zaten. Voor ongeveer de 4e keer of zo dit jaar, en telkens is er wel een andere uitleg. Enfin, een aangetekende klachtenbrief en een stoomaflatend telefoontje met een medewerker van de klantendienst later ben al lang terug blij dat het allemaal weer werkt zoals voorheen… Dus hier ben ik terug, en ik heb heel wat in te halen. Onder andere een heuse blogaward die ik mocht ontvangen…

Modderbad

Vandaag zijn we een groot stuk van de dag bezig geweest met het min of meer egaliseren van onze tuin zodat we tegen volgende zomer eindelijk kunnen beschikken over een schoon gazonneke. Amélie had de tijd van haar leven ondertussen en heeft zich de hele tijd vermaakt met haar kruiwagen, schepje, enkele potjes en een emmer water.

7 maand

Had ik al gezegd dat het veel te snel gaat?

Zo gaat het goed, zo gaat het beter…

Hoe gaat het nu ondertussen op school?

Wel, beter eigenlijk. Het begin van de week verliep nog met traantjes bij het afzetten, maar voor de rest huilde ze niet meer. Niet op de speelplaats en niet bij het eten in de refter. Ook ben ik ze dinsdag en woensdag een aantal keer tegengekomen op school, en telkens wuifde ze lief terug en was ze content met een “tot straks” van mijn kant. Donderdag was hij er dan. Langverwacht en eindelijk daar. De eerste dag zonder tranen ’s ochtends! Het was nog niet met volle goesting, maar ze hield zich stoer en sterk. Hopelijk hebben we morgenvroeg evenveel succes, na haar verlengde weekend. Ze was in ieder geval zot content met haar nieuwe stiften voor “z(gr)ote meisjes die nie(t) wene(n) in de klas”!

Roodvonkje

Woensdagochtend stond ons grote spook op met een lelijke hoest. Een zeehondje was er niks tegen. Donderdag was het zelfs nog een beetje lelijker. De hoest welteverstaan, niet ons spookje. Toch maar raad gaan vragen dus bij mevrouw de dokter. Roodvonk. Een soort van angine met daarbij (een kleine hoeveelheid) rode stipjes rond de mond en op de handpalmen. Koorts had ze nog niet, maar ging ze nog wel maken volgens de witte doktersjas. Best even thuishouden van school wegens erg besmettelijk. Maandag zou het zo goed als achter de rug moeten zijn.

Gelukkig was oma waren oma en tantie vrijdag al present om Eline op te vangen wegens een dagje verlof van de onthaalmoeder, en dus kon Amélie gewoon thuisblijven. Buiten het hoesten was er eigenlijk nog altijd niet veel aan de hand.

Zaterdagvoormiddag dan toch koortsig, en dit betekende starten met de antibiotica. Eenmaal de koorts weer onder controle was, ging het weer goed met haar. Vandaag lijkt het ergste leed al geleden, nu ja, zo erg was het blijkbaar dan toch niet…

In elk geval, Roodkapje is zo passé, wij hebben het meer voor Roodvonkje tegenwoordig!

Foto van gisteren, tijdens haar koorts-slaapje in het ouderlijke bed.

Ons weekend

Ons weekend bestond uit :

• snottebellen
• keelpijn
• zakdoeken
• hoofdpijn
• hoestsiroop
• keeltabletjes
• onderbroken nachten (door keelpijn en verstopte neuzen bij manlief en mezelf, door het hele schoolgebeuren bij Amélie, en bij Eline, tja… tandjes? verandering van ritme? ook een verkoudheid die opkomt?)

Ik kruip dus nu terug onder mijn fleece dekentje in de zetel om mij samen met manlief te verzwelgen in zelfmedelijden. En ik hoop dat we ons morgen alletwee alweer een stukje beter voelen. Oh ja, en als ik ook op een goei nachtje slaap mag hopen zou dat vriendelijk zijn, dank u.

En plots waren ze er…

… de traantjes.

Vanmorgen hier thuis had ze er best nog wel zin in. Eenmaal op school gearriveerd was het al iets minder, maar ze begon pas echt goed te protesteren in de klas. Na een dikke kus, een knuffel en de belofte dat ik haar ’s middags weer kwam ophalen was er gelukkig madame Pascale die haar wat kon afleiden en troosten. In de klas was er naar het schijnt geen enkel probleem, enkel tijdens de speeltijd vloeiden er weer traantjes.

Deze namiddag vloog het ene enthousiaste verhaal na het andere ons om de oren, en ze verzekerde ons dat ze een heeeeeeeeeeeeele leuke dag had gehad. Eenmaal in bed liep het echter weer wat mis. Plots riep ze me terug naar boven om te zeggen dat ze morgen liever niet terug ging en geen zin had om naar school te gaan want ze vond het niet leuk. Nadien ben ik nog een tweetal keer terug moeten gaan omdat ze lag te huilen in bed omdat ze niet moe meer was en niet meer wou slapen…. En dat voor onze dochter die sinds eeuwen niet meer wakker wordt ’s nachts!

Ach, ik ben er echt wel van overtuigd dat ze het wel degelijk naar haar zin heeft op school. Al kan ik er wel inkomen dat het een nogal ingrijpende gebeurtenis is in haar jonge leventje. Plots niet meer thuis bij mama en zus (na 7,5 maanden!), plots is het daar heelder dagen in het frans te doen (wat ze toch minder gewend is dan het nederlands), al die drukte en het lawaai én weten dat mama daar ergens rondloopt. Wetende dat Amélie dikwijls moeite heeft met veranderingen en nieuwe gebeurtenissen vind ik dat ze het er nog behoorlijk vanaf brengt op school. En hopelijk kan ik haar binnen enige tijd zonder traantjes achterlaten….

Ondertussen zijn alle tips om het leed te verzachten welkom!

Onze eerste dag

Vanmorgen was het dan zover, haar eerste schooldag! Ze keek er enorm naar uit en stond te springen om bij Madame Pascale te mogen gaan spelen. Het afzetten verliep zonder traantjes (niet bij mij en al helemaal niet bij haar), al moet ik zeggen dat ik toch wel eens moest slikken toen ik haar daar in het klasje zag zitten.

In de loop van de dag zijn er bij haar wel enkele keren traantjes gevloeid. Ze weet natuurlijk best dat mijn klasje boven is, en ze begrijpt denk ik nog niet echt waarom zij dan beneden moet blijven en niet bij mij mag komen. Maar na een paar dagen zal ze dat ook wel gewoon zijn zeker? Maar ondanks het verdriet af en toe vond ze het naar eigen zeggen een heel leuke dag en wil ze morgen graag terug gaan. Hopelijk vind ze het morgen even leuk!

Over Eline’s eerste dag kan ik kort zijn. Ze had er de tijd van haar leven en gedroeg zich alsof ze er al jaren kwam. Lolo (de onthaalmoeder) had naar eigen zeggen nog nooit zo een brave baby gehad *stoef stoef*

Finito

Gedaan met de vakantie, vanaf morgen beginnen we terug aan het “echte” werk. Maar kan er iemand mij eerst alstublieft vertellen waar de laatste 7 en een halve maand naartoe zijn?? Het lijkt namelijk nog maar gisteren dat ik de deur van de school achter mij toe trok, en morgen sta ik er weer.  En dit keer niet alleen, wat alles natuurlijk nog extra spannend maakt. Maar leuk spannend, dat dan weer wel! Mijn eerste werkdag na de komst van Eline, Amélie’s eerste schooldag en Eline gaat voor het eerst naar Lolo… Hoewel ze daarstraks al wel enkele uurtjes gaan oefenen is, maar morgen is het voor echt. We zijn er klaar voor, denk ik…

Recyclage

Gisteren nog maar eens naar school getrokken om mijn klasje 1-september-klaar te maken. Tijdens het sorteren kwam ik een kleurboek tegen die vroeger nog van Amélie haar mémé (mijn zus) geweest is. Wat deed die trouwens in mijn klas?? En omdat er eigenlijk nog niet veel in gekleurd was heb ik hem maar meegebracht voor ons spook.

Het kindje van de hand van mémé en de mat nu vakkundig ingekleurd door Amélie. Plots hoor ik haar echter zeggen dat ze het kleuren een beetje beu is en dat ze eventjes gaat wachten tot de zin terugkomt. Zeker 3 minuten heeft ze zo, muisstil, zitten wachten…

Soms is het om grijs haar van te krijgen, maar god wat ga ik haar non-stop gebabbel nog missen als ik terug aan het werk ben…