Oh wat ben ik trots!

Vorige vrijdag kwam Amélie thuis met haar map met werkjes uit de klas én met haar liedjes- en gedichtjesschrift. Eenmaal thuis moest en zou ik meekijken en de werkjes bewonderen die zij van een vakkundige uitleg voorzag. Alsof dat een probleem was… Leuk om zo eens een beeld te hebben van wat ze daar in de klas nu allemaal uitspoken!

Ook volgend liedje weerklonk meermaals door het huis. De tekst kan nog iets beter (op het einde vergist ze zich van zin), maar oh wat ben ik trots op haar.!

Moederdag

Van mijn twee kleine lieve schatjes en mijn grote lieve schat…

Beetje beu, mama

Wat doe je als je oudste dochter bij het afzetten bij de onthaalmoeder je heel stilletjes, met kleine traantjes in haar ogen, komt zeggen dat ze veel liever thuis bij mama en Eline wil spelen. “Amélie beetje beu bij Lolo” voegde ze er nog stiller aan toen. Tja, dan neem je ‘heel eenvoudig’ de beslissing dat er een einde is gekomen aan het onthaalmoeder-tijdperk, en dat ze voortaan op vrijdag gewoon thuis blijft, bij mama en kleine zus!

Waardoor ik nog maar eens merk wat voor een vooruitgang ze de laatste tijd gemaakt heeft! Ze is nu nog veel socialer, veel opener naar anderen toe. Maar helaas nu ook veel groter (letterlijk en figuurlijk) dan de andere kindjes bij de onthaalmoeder. Ik liet haar na de geboorte van Eline nog 1 dag per week gaan, gewoon omdat ze nog niet naar school gaat, en ze zo toch nog wat contact had met haar vriendjes en vriendinnekes. Maar we hadden op voorhand afgesproken ermee te stoppen als we zagen dat ze er zelf geen plezier meer in had. Nu dus. Na een dikke kus en knuffel voor Lolo en alle andere kindjes, en na de belofte om af en toe nog eens binnen te springen* vertrok ze samen met mama terug naar huis, zo content als iets! Had ik al gezegd dat ze groot wordt…

* En trouwens, Eline start vanaf september bij dezelfde onthaalmoeder, dus zullen ze elkaar in de toekomst nog dikwijls zien.

En dan…

… staat de wereld even stil en besef je dat zulke dingen echt overal, eender wanneer en met eender wie kunnen gebeuren. Zulke zieke geesten kunnen overal wel rondlopen. Ik hoorde het nieuws toen ik onderweg was naar de onthaalmoeder, en ik moet zeggen dat ik nog ietsje contenter was dan anders toen haar armpjes zich rond mijne nek nestelden. Kippenvel en tranen in mijn ogen toen ik net naar het nieuws keek. Pfff….