Oh wat ben ik trots!

Vorige vrijdag kwam Amélie thuis met haar map met werkjes uit de klas én met haar liedjes- en gedichtjesschrift. Eenmaal thuis moest en zou ik meekijken en de werkjes bewonderen die zij van een vakkundige uitleg voorzag. Alsof dat een probleem was… Leuk om zo eens een beeld te hebben van wat ze daar in de klas nu allemaal uitspoken!

Ook volgend liedje weerklonk meermaals door het huis. De tekst kan nog iets beter (op het einde vergist ze zich van zin), maar oh wat ben ik trots op haar.!

Lekker

Het gaat een keukenprinses worden later, ik ben er zeker van. De voorbije weken toverde ze namelijk al een stokbrood, een meergranenbrood en zelfs een pizza uit haar mouwen. Onnodig te zeggen dat ze op school gewerkt hebben rond het thema “voedsel”, waarbij ze onder andere een bezoek brachten aan een echte bakkerij. Alle kindjes kregen een (zelfgemaakt) stokbrood en een meergranenbrood mee naar huis. Zalig vond ze dat! En met wat choco vormde dat stokbrood een erg lekker vieruurtje!

Fans en Needelans

De meesten zullen nu ondertussen wel weten dat wij in het zuidelijke landsgedeelte vertoeven, aan de andere kant van de taalgrens dus. Amélie spreekt bijgevolg naar eigen zeggen zowel Fans als Needelands. Voorlopig staat het Nederlands nog op kop, maar sinds ze naar school gaat, schiet het niveau van haar Frans ook duidelijk de lucht in. Daarstraks aan de schoolpoort (alle ja, wij hebben geen echte poort aan onze school, maar kom) was dan ook de volgende conversatie te horen :

Amélie : Kijk mama wat ik (h)eb gemaakt!

Mama (ikke dus) : Amai, wat een mooie paddenstoelen seg.

Amélie : Ma nee mama, “champignons”…

Het is te merken…

… dat ze naar school gaat.

Het voorbeeldje van de kleurboek wordt tegenwoordig nauwkeurig gevolgd, en uit een kladblad (overschotje van vorig jaar in mama’s klas) worden heel ijverig alle fruitjes uitgeknipt en terug opgeplakt.

Zo gaat het goed, zo gaat het beter…

Hoe gaat het nu ondertussen op school?

Wel, beter eigenlijk. Het begin van de week verliep nog met traantjes bij het afzetten, maar voor de rest huilde ze niet meer. Niet op de speelplaats en niet bij het eten in de refter. Ook ben ik ze dinsdag en woensdag een aantal keer tegengekomen op school, en telkens wuifde ze lief terug en was ze content met een “tot straks” van mijn kant. Donderdag was hij er dan. Langverwacht en eindelijk daar. De eerste dag zonder tranen ’s ochtends! Het was nog niet met volle goesting, maar ze hield zich stoer en sterk. Hopelijk hebben we morgenvroeg evenveel succes, na haar verlengde weekend. Ze was in ieder geval zot content met haar nieuwe stiften voor “z(gr)ote meisjes die nie(t) wene(n) in de klas”!

School-wist-je-datjes

Wist je dat :

• Amélie al 7 hele en 2 halve dagen naar school gaat.
• ze het heel leuk vindt in haar klasje bij madame Pascale.
• het afscheid ’s morgen wel nog altijd traantjes doet vloeien bij mijn dochter. Ze begint altijd heel stoer, maar bij het afscheid komen ze dan toch. Gelukkig is het altijd snel weer over!
• ze de laatste dagen ook los begint te komen tijdens de speeltijd. Er kan dus nu meestal gespeeld worden zonder huilbui(tjes) en ook het handje van de juf vasthouden is niet altijd meer nodig.
• de dutjes op school aan de korte kant zijn, soms slaapt ze zelfs niet.
• ze dan wel moe is na een dag school. En dus bijgevolg steevast om 19u al in haar bedje ligt. Soms komt ze het zelfs al iets eerder vragen!
• ze ’s avonds spontaan heelder verhalen vertelt over het klasleven. Over de spinnen in de lavabo, tot welke koek ze gekregen heeft. Zalig!
• haar “vriendjes” luisteren naar de naam Gauthier, Lucien, Colin, Audrey en Léa. Of dat zijn tenminste toch de namen die ze onthouden heeft na 2 weken school.
• ze wel nog een klein beetje moeten wennen aan het feit dat ze mij af en toe ziet passeren, zonder dat ik echt veel tijd heb voor haar.
• wij méér dan trots zijn op ons oudste meisje!

Oh ja, nog eentje dan…

• ik vorige week als een paparazzi-fotograaf door de school ben geslopen? (links boven, met het groene jasje)

Voor u denkt dat ik niets beters te doen heb op school, even dit… Af en toe neem ik mijn fototoestel al wel eens mee naar school voor vanalles en nog wat te kunnen fotograferen in de klas. Dat had u nooit geraden hé, fotograferen met een fototoestel. Eenieweej, de eerste schooldag van mijn klasje staat op foto, net als de eerste schooldag van Amélie. Een van de voordelen van op dezelfde school te vertoeven

En plots waren ze er…

… de traantjes.

Vanmorgen hier thuis had ze er best nog wel zin in. Eenmaal op school gearriveerd was het al iets minder, maar ze begon pas echt goed te protesteren in de klas. Na een dikke kus, een knuffel en de belofte dat ik haar ’s middags weer kwam ophalen was er gelukkig madame Pascale die haar wat kon afleiden en troosten. In de klas was er naar het schijnt geen enkel probleem, enkel tijdens de speeltijd vloeiden er weer traantjes.

Deze namiddag vloog het ene enthousiaste verhaal na het andere ons om de oren, en ze verzekerde ons dat ze een heeeeeeeeeeeeele leuke dag had gehad. Eenmaal in bed liep het echter weer wat mis. Plots riep ze me terug naar boven om te zeggen dat ze morgen liever niet terug ging en geen zin had om naar school te gaan want ze vond het niet leuk. Nadien ben ik nog een tweetal keer terug moeten gaan omdat ze lag te huilen in bed omdat ze niet moe meer was en niet meer wou slapen…. En dat voor onze dochter die sinds eeuwen niet meer wakker wordt ’s nachts!

Ach, ik ben er echt wel van overtuigd dat ze het wel degelijk naar haar zin heeft op school. Al kan ik er wel inkomen dat het een nogal ingrijpende gebeurtenis is in haar jonge leventje. Plots niet meer thuis bij mama en zus (na 7,5 maanden!), plots is het daar heelder dagen in het frans te doen (wat ze toch minder gewend is dan het nederlands), al die drukte en het lawaai én weten dat mama daar ergens rondloopt. Wetende dat Amélie dikwijls moeite heeft met veranderingen en nieuwe gebeurtenissen vind ik dat ze het er nog behoorlijk vanaf brengt op school. En hopelijk kan ik haar binnen enige tijd zonder traantjes achterlaten….

Ondertussen zijn alle tips om het leed te verzachten welkom!

Onze eerste dag

Vanmorgen was het dan zover, haar eerste schooldag! Ze keek er enorm naar uit en stond te springen om bij Madame Pascale te mogen gaan spelen. Het afzetten verliep zonder traantjes (niet bij mij en al helemaal niet bij haar), al moet ik zeggen dat ik toch wel eens moest slikken toen ik haar daar in het klasje zag zitten.

In de loop van de dag zijn er bij haar wel enkele keren traantjes gevloeid. Ze weet natuurlijk best dat mijn klasje boven is, en ze begrijpt denk ik nog niet echt waarom zij dan beneden moet blijven en niet bij mij mag komen. Maar na een paar dagen zal ze dat ook wel gewoon zijn zeker? Maar ondanks het verdriet af en toe vond ze het naar eigen zeggen een heel leuke dag en wil ze morgen graag terug gaan. Hopelijk vind ze het morgen even leuk!

Over Eline’s eerste dag kan ik kort zijn. Ze had er de tijd van haar leven en gedroeg zich alsof ze er al jaren kwam. Lolo (de onthaalmoeder) had naar eigen zeggen nog nooit zo een brave baby gehad *stoef stoef*

Finito

Gedaan met de vakantie, vanaf morgen beginnen we terug aan het “echte” werk. Maar kan er iemand mij eerst alstublieft vertellen waar de laatste 7 en een halve maand naartoe zijn?? Het lijkt namelijk nog maar gisteren dat ik de deur van de school achter mij toe trok, en morgen sta ik er weer.  En dit keer niet alleen, wat alles natuurlijk nog extra spannend maakt. Maar leuk spannend, dat dan weer wel! Mijn eerste werkdag na de komst van Eline, Amélie’s eerste schooldag en Eline gaat voor het eerst naar Lolo… Hoewel ze daarstraks al wel enkele uurtjes gaan oefenen is, maar morgen is het voor echt. We zijn er klaar voor, denk ik…