En plots waren ze er…

… de traantjes.

Vanmorgen hier thuis had ze er best nog wel zin in. Eenmaal op school gearriveerd was het al iets minder, maar ze begon pas echt goed te protesteren in de klas. Na een dikke kus, een knuffel en de belofte dat ik haar ’s middags weer kwam ophalen was er gelukkig madame Pascale die haar wat kon afleiden en troosten. In de klas was er naar het schijnt geen enkel probleem, enkel tijdens de speeltijd vloeiden er weer traantjes.

Deze namiddag vloog het ene enthousiaste verhaal na het andere ons om de oren, en ze verzekerde ons dat ze een heeeeeeeeeeeeele leuke dag had gehad. Eenmaal in bed liep het echter weer wat mis. Plots riep ze me terug naar boven om te zeggen dat ze morgen liever niet terug ging en geen zin had om naar school te gaan want ze vond het niet leuk. Nadien ben ik nog een tweetal keer terug moeten gaan omdat ze lag te huilen in bed omdat ze niet moe meer was en niet meer wou slapen…. En dat voor onze dochter die sinds eeuwen niet meer wakker wordt ’s nachts!

Ach, ik ben er echt wel van overtuigd dat ze het wel degelijk naar haar zin heeft op school. Al kan ik er wel inkomen dat het een nogal ingrijpende gebeurtenis is in haar jonge leventje. Plots niet meer thuis bij mama en zus (na 7,5 maanden!), plots is het daar heelder dagen in het frans te doen (wat ze toch minder gewend is dan het nederlands), al die drukte en het lawaai én weten dat mama daar ergens rondloopt. Wetende dat Amélie dikwijls moeite heeft met veranderingen en nieuwe gebeurtenissen vind ik dat ze het er nog behoorlijk vanaf brengt op school. En hopelijk kan ik haar binnen enige tijd zonder traantjes achterlaten….

Ondertussen zijn alle tips om het leed te verzachten welkom!

Advertenties

10 gedachtes over “En plots waren ze er…

  1. goh tips heb ik niet…
    de speeltijd is voor isla ook nog moeilijk als haar juf niet in de buurt is (al geeft ze dat niet altijd graag toe)
    en ik hou me vast voor de eetzaal morgen

    maar ooit, ooit zal het wel beteren zeker?
    sterlkte!

  2. Hier op school mogen de kleuters een albummetje met wat foto’s van thuis meebrengen. Misschien helpt dat? Of een klein knuffeltje?
    Het feit dat ze eerst enthousiast is en volop vertelt, bewijst volgens mij dat ze het wel leuk vindt. Als ze moe wordt, zal ze dat waarschijnlijk wat vergeten en vooral denken aan mama die er niet is.
    Zeg, geef jij dan ‘les’ in het Frans?

  3. Ocharme toch, dat is niet gemakkelijk. Ik heb hier echt geluk met Emma. Tot nu toe heeft ze nog niets geweend. Volgens mij scheelt het wel dat het zo’n klein schooltje is. Vanaf volgende week moet ze wel blijven eten, hopenlijk gaat dat ook nog goed.

    Emma heeft ook wel 3 foto’s mogen mee nemen van thuis, en ook een knuffel van thuis, die blijft dan het hele schooljaar in de berenkist. En die worden s’morgens dan ook met het nodige ritueel wakker gemaakt, en die mogen de kleutertjes dan de hele dag bij zich houden.

  4. Ze heeft een knuffeltje en een tut op school voor wanneer ze in de namiddag gaat slapen, maar ik denk niet dat ze die in de klas bij zich nemen. In de klas vindt ze het heel leuk blijkbaar, het zijn vooral de speeltijd en de middagpauze die haar traantjes doen opwellen. Ze denkt dan steeds dat ze naar mij mag komen en zoekt me dan steeds. Dit is ook niet gemakkelijk uit te leggen aan een 3-jarige he, waarom ze niet naar de klas van mama kan…

    @ Lichtindeduisternis
    Nee, ik geef les in een immersieschool. Dit wil zeggen dat ik les geef in het tweede leerjaar, in het Nederlands, aan Waalse kindjes. Heeeeeeel leuk om te doen!

  5. Echt een tip weet ik niet, maar ik denk wel dat de tijd het wel zal doen beteren. Het is voor haar idd extra moeilijk dat ze weet dat je in de buurt bent, maar dat wordt ze ook wel snel gewoon.

    Ook al weet je dat ze haar het meeste van de tijd goed amuseert, ’t is niet leuk als ze wenen eh!

  6. Hey

    Ik als kleuterjuf kan alleen maar zeggen dat de 2de schooldag meestal veel erger is dan de eerste schooldag.
    Dit omdat ze weten wat er allemaal gaat gebeuren en dat ze het eigenlijk helemaal niet zo leuk vinden dat mama er dan niet is.

    Geloof me binnen een weekje gaat het veel beter als je haar af zet en in de klas gaat het met die wenende kindjes erg goed. Na de tranen amuseren ze zich best wel goed hoor!

    Als tip kan ik enkel meegeven om duidelijk en kort afscheid te nemen. Voor Amelie het best en duidelijkst en voor de juf van de klas het meest aangename.

    Succes ermee!

  7. Hoh, het zal echt wel vlug beteren hoor, maar ’t is zoals je zelf zegt natuurlijk een zeer grote aanpassing voor zo’n kleintjes.
    De juf van Renee vroeg een foto van het gezin, die gaan ze dan op de “knuffelmuur” hangen, voor wanneer één van de kindjes heimwee zou krijgen. Toen Renee naar haar nieuwe crèche ging indertijd, had ik zo een mini-fotoalbum gemaakt voor wanneer ze het wat lastig had. Misschien kan je dit eens vragen aan de juf of dit mag?

  8. @ Tamara
    Nee, leuk is het niet! Maar ik ben al blij dat ze het in de klas wel heel leuk vindt!

    @ Sofie
    Bedankt voor de tips! Het afscheid kort houden deed ik al, want ik weet dat het bij Amélie anders enkel maar erger wordt… En ik ben al eens gaan spieken aan de raam (zonder dat ze mij zag, voordeel van les te geven in dezelfde school hé) en toen had ze het precies toch wel naar haar zin.

    @ Isabel
    Ik weet niet of dit zou helpen bij Amélie, die foto’s. Ik denk eerder dat ze het op een janken zou zetten elke keer ze die foto zou zien hangen 🙂
    Och, tzal wel vlug beteren…

    @ Oma
    Tis dat! Amélie heeft altijd wat tijd nodig, dat weten we al hé 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s