Voetje voor voetje

Ik krijg dikwijls de vraag of onze kleinste freggel al stapt. Ah ja, want ze is ondertussen al 16 maanden. En blijkbaar veronderstellen de meeste mensen dan dat het kind kan lopen. Niet dus. Meer zelfs, Eline deed zelfs geen enkele moeite om recht te gaan staan. Ze trok zich vlot tot op haar knietjes, maar daar bleef het bij. Aanvankelijk maakten we ons niet al te veel zorgen. Motorisch gezien hebben wij nu eenmaal een dochter die wat achterloopt(!) op de statistiekjes van Kind & Gezin wat zitten en kruipen betreft. En er zijn nu eenmaal kindjes die pas laat beginnen te stappen. Maar het feit dat ze nog niet kon/wou rechtstaan begonnen we wel vreemd te vinden. We begonnen haar (nog meer) te stimuleren om recht te staan. Zonder succes trouwens, want ze trok steevast haar beentjes op tot in haar nek. We begonnen ook haar voetjes grondig te bestuderen en merkten dat ze haar rechtervoetje niet altijd mooi plat op de grond zette. Dus toen we bij de onthaalmoeder een bevriend kinesist troffen, aarzelden we dan ook niet om hem zijn mening eens te vragen. Een “klompvoetje” was zijn verdict, maar volgens hem was dit door middel van een paar sessies kine wel van de baan. Ik viel even uit de lucht? Een klompvoetje? Zowel wij, als de onthaalmoeder, als K&G hadden nooit iets gemerkt. En wat mag een mens in zo’n geval dus nooit doen? En wat deed ik die avond dus wel? Juist ja, Dr. Google raadplegen. En toen kreeg ik het efkes warm en koud tegelijk. En maakte ik onmiddellijk een afspraak bij een pediater.

De witte jas begon met mij gerust te stellen. Een echt klompvoetje was het niet, want daarvoor moet er blijkbaar aan 3 criteria voldaan worden. Eline vertoont gelukkig maar 1 van die 3 kenmerken, namelijk een licht naar binnen gedraaid (rechter)voetje.

En het voetje bleek ook niet verkrampt in die verkeerde positie, want de dokter kon het voetje zonder moeite in de gewenste positie brengen. Maar het is zeker en vast ook niet haar voetje dat haar verhindert om recht te gaan staan. Gezien Eline’s trage motorische ontwikkeling denkt ze dat ze gewoon (heel veel) later is dan het gemiddelde kind en dus wel op haar eigen tempo zal leren staan en lopen. Maar om uit te sluiten dat er toch ergens een probleem zou zijn stuurde ze mij door naar het ziekenhuis voor een radiografie van de heupen. Ook kreeg ik een doorverwijzing naar een orthopeed om te kijken op welke manier haar voetje behandeld moet worden. Een gipsje? Enkel een paar sessie’s kine? Enfin, komende woensdagnamiddag staan die 2 afspraken op onze kalender en zullen we meer weten. 

Maar sinds gisterenmiddag kan ons kleine freggeltje iets nieuws.

We moeten haar wel nog zelf rechtzetten, maar ze blijft nu toch al een minuutje of zo staan. Zelfs met een mooi plat voetje, voor zover dat kan op een matras natuurlijk. En dat doet mij na alle vragen, twijfels en ook wel een beetje angst, beseffen dat ze er ook wel zal komen. Enkel met een beetje hulp. Maar daar zullen we alles aan doen. Alles wat nodig is om haar voetje voor voetje het leven te laten ontdekken. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

9 gedachtes over “Voetje voor voetje

  1. ja googlen kan soms best stresserend zijn, maar je steekt er ook wel van op. Gelukkig is het niet zo erg als eerst gedacht… en ja het ene kind is het andere niet he. Vertrouwen hebben in je eigen kind, blijven stimuleren en doorzetten, meer is er soms echt niet nodig. Maar ik duim in elk geval dat de testen goed meevallen!

  2. a-oe voor dr google…
    ik kan je stress meer dan goed begrijpen, ik blog er nog wel eens over😉
    en ik vind dat ook straf dat ze bij K&G niets gezien hebben, da’s toch hun job denk ik dan *ergernis*
    duimen in de lucht dat het allemaal snel opgelost raakt!!!

  3. Goh onze Lukas heeft ook niet de neiging tot staan of iets dergelijks.

    Er zit gemiddeld zo’n 5 maanden tussen kruipen en stappen.

    Niet te veel zorgen maken, denk ik🙂

  4. Dr. Google is af en toe nuttig maar heel vaak oh zo gevaarlijk…
    En verder denk ik dat je je niet teveel zorgen moet maken. Een kindje gaat gemiddeld gezien stappen tussen 15 en 17 maanden. Bij een gemiddelde heb je altijd uitschieters, in beide richtingen. Veel hangt ook van de interesses van je kindje af. Als Eline inderdaad nog niet zo super lang kruipt, is ze daar misschien wel nog content mee. En tot zolang ze daarmee nog tevreden is, zal ze niet echt aanstalten maken om zich weer te ‘vermoeien’ met iets nieuws te leren. Ik ken kindjes van begin februari vorig jaar en zelfs eentje van begin januari die ook nog niet stappen. Geen reden tot ongerustheid!
    En ivm haar voetje, gelukkig kon de dokter geruststellend antwoorden. Hopelijk is een gips nu niet nodig en zijn jullie met wat kine gered!

  5. Super dat ze eindelijk de goesting heeft om recht te staan! De rest komt vanzelf wel. ’t Is gewoon een koppig, gemakzuchtig ding😉

    Ik durf zelfs te denken (maar zeker ben ik natuurlijk niet) dat dat soepel klompvoetje (dat trouwens vrij frequent voorkomt bij kindjes) inderdaad heel weinig te maken zal hebben met het iets trager zijn met rechttrekken, staan en stappen…
    Maar bij de specialist om dingen uit te sluiten is nooit slecht natuurlijk.

  6. Pingback: Voetje (II) «

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s