Moeder Kip

Zo af en toe komt een mens iets tegen dat hij al lang vergeten was, zoals dit pareltje.

Moeder Kip stootte eens haar teen.
Ai ai ai, aan een grote steen.
Ai wat deed die teen toch pijn,
hier moet snel een dokter zijn.
Dokter Haas, die kwam toen heel snel.
Ja, ja, ja, die teen genas hij wel.
Snel een doekje om gedaan,
toen kon Moeder Kip weer gaan.

Meisjes

Ondanks het feit dat ik gezegend ben met 2 dochters hou ik helemaal niet van typische meisjeskledij. Voor mij geen babyroze kleren met frullekes en kantjes, dank u. Ik hou meer van felgekleurde dingen met een stoere toets.  Rokjes en kleedjes hangen er genoeg in hun kleerkast, daar niet van, maar als het barbie-achtig begint te worden dan pas ik liever. Het nadeel daarvan is dat veel mensen er van uitgaan dat het jongens zijn in plaats van meisjes. Bij Amélie is het ondertussen duidelijk, maar Eline wordt nog heel regelmatig aangesproken met “jongen” of “kleine broer”. Zelfs als ze een knalroze gebloemde t-shirt aanheeft. De enige oplossing hiervoor is het gebruik van haarspeldjes. Blijkbaar is dat toch nog niet zo ingeburgerd onder jongens…

Een blik in het leven van de familie V.

Zo af en toe kom ik op het idee om het geheugenkaartje van mijn gsm eens leeg te maken. En dan kom ik meestal foto’s tegen waarvan ik het bestaan al lang vergeten was. Zoals deze…

Eline voor het eerst bij de kapper, duidelijk niet op haar gemak.

De Spar met het mooiste uitzicht van België.

Een van de enige keren dat Eline in slaap viel in de auto.

Amélie, op de kermis.

Een lekker marginale Quick-picknick in de auto wegens geen plaats meer binnen.

Wederom een Quickske, in afwachting van de Halloweenwandeling op school. En nu gaat u mij zeker niet meer geloven als ik zeg dat wij eigenlijk bijna nooit in de Quick komen?

Papa’s helper had het koud.

Onze schaapjes in het herfstzonnetje.

Secret Santa (1)

Cadeautjes verzinnen en kopen is meestal niet aan mij besteed. Ze zelf maken nog veel minder. Daarom dat ik vorig jaar na lang twijfelen besloot om toch maar niet mee te doen. Maar achteraf kreeg ik daar eerlijk gezegd wel een beetje spijt van, zeker toen ik zag wat voor leuke cadeautjes en wensen iedereen in de bus kreeg. Dit jaar was ik dus vastbesloten, ik doe mee!

Gisteren zat er dan een mailtje van Tess in mijn mailbox, met de naam, het adres en het verlanglijstje van mijn eigenste Secret Santa Slachtoffer. En raar maar waar, na 5 minuten wist ik al wat voor cadeautje ik ga kopen/maken. Ik kijk er zelfs al naar uit!

Wie wil kan zich nog steeds last-minute inschrijven, en wel hier. Doen!