Mijn temperamentvol kind en ik.

Mijn kindje met een extraatje, zo noem ik haar altijd. Een temperamentvol extraatje.

Al van kleinsaf aan was duidelijk dat Eline een pittig dametje was. Eentje met karakter. En dat resulteerde in veel huilen, ontelbaar veel driftbuien en tonnen frustratie, van beide kanten. Momenten waarop ze totaal niet meer voor rede vatbaar was, en compleet over de rooie ging. Driftbuien van wel 45 min lang, soms tot 3 à 4 keer per dag. Elke dag opnieuw. Buien waarin ze echt in zichzelf gekeerd was van woede. Autoritten van en naar school tijdens welke ze krijste. Van begin. Tot eind.  Vaak wist ze op het einde zelf al niet meer waarom ze zo driftig was en kwam ze mij snikkend vragen of ze mocht ophouden met huilen. Waarna ze op enkele seconden tijd weer kalmeerde. Als een ballon die leeggeprikt werd.

Mijn kind had het moeilijk, en ik had het gevoel dat ik totaal machteloos stond. Want wat ik ook probeerde, het hielp niets. In de hoek zetten, praten met haar, afzonderen, boos worden, op mijn schoot vasthouden, negeren,… Ik had alles geprobeerd wat ik kon bedenken. Op een bepaald moment beheerste het echt ons dagelijkse leven, en stond ik op het punt om hulp in te roepen omdat ik merkte dat het zo niet meer verder kon. Dat ik zo niet meer verder kon. Dat ik de time-out weer invoerde. Niet om haar te kalmeren, maar omdat ik zelf even tijd nodig had om te bekomen. Want zo’n buien vreten niet alleen aan je peuter, maar ook aan jezelf. Het bijzondere was dat die driftbuien enkel thuis plaatsvonden. Nooit op verplaatsing, nooit op school, en nooit in het bijzijn van andere mensen.

En toen beterde het langzaamaan. Werden de buien minder frequent, en minder hevig. Bijna 2 jaar lang was het beter. Natuurlijk waren er nog discussies. En ontplofte ze soms voor een (in onze ogen) detail. Maar ze werd ouder, was meer voor rede vatbaar, én kon beter uitdrukken wat het probleem was. Tot halfweg augustus ongeveer. Ik zou in september weer starten met werken, na een lange sabbatperiode van bevallingsverlof, ouderschapsverlof en loopbaanonderbreking. En tegelijk met het schoolwerk staken ook de driftbuien weer de kop op. En de angst. Dat het weer zou worden zoals vroeger.

Geheel toevallig kwam ik toen op dit artikel uit, waarin opvoeddeskundige Eva Bronsveld tips geeft hoe om te gaan met temperamentvolle kinderen. Ik klikte door naar haar site en botste uiteindelijk op een omschrijving die volledig matchte met mijn dochter. Alsof het over haar ging. Toen ik zag dat ze een boek geschreven had over temperamentvolle kinderen aarzelde ik geen seconde. Die moest ik hebben.

En zo blinken er ondertussen 3 gelijkaardige boeken op mijn nachtkastje. Heb ik al verschillende keren met tranen in mijn ogen zitten lezen, omdat ik nu stilaan begin te beseffen dat haar “ongewenste” gedrag vaak in stand gehouden werd door mijn reactie daarop. Omdat ik halstarrig vast bleef houden aan principes waarvan ik dacht dat ze haar zouden helpen om haar gedrag beter te kanaliseren. En ik wil daarmee niet alle “schuld” op mij nemen. Maar het deed me wel stilstaan bij het feit dat de sleutel tot de oplossing bij mij lag.

In een van de boeken die ik aan het lezen ben, kwam ik het volgende tegen, en dat omschrijft het naar mijn gevoel helemaal.

Het lastige gedrag is er. Zoals de wind waait. Het is aan ons om te bepalen wat we met die natuurkracht doen. Wij bepalen niet de wind, we bepalen ook niet de windrichting, maar we bepalen wel hoe we ermee omgaan. Als het stormt kan je windschermen plaatsen, maar je kan ook windmolens bouwen.

Ik heb al verschillende tips uit die boeken gehaald. Maar bovenal vind ik het ontzettend bevrijdend om te lezen dat mijn dochter niet het enige temperamentvolle kind is, en dat er ouders zijn die net als ik soms wensten dat hun kind met een handleiding ter wereld was gekomen. En nee, we zijn er nog niet. Maar we zijn op de goede weg. En dat gevoel op zich is al goud waard.

Explosieve kind Temperamentvolle kinderen omdenken

Heb jij ook een temperamentvol kind? Of kom je beroepsmatig met temperamentvolle kinderen in aanraking? Dan kan ik je volgende boeken aanraden. Ze bevatten geen kant-en-klare oplossingen, want die bestaan helaas niet. Maar ze zitten wel vol eye openers en tips. 

Lastige kinderen? Heb jij even geluk (Berthold Gunster)

Temperamentvolle kinderen (Eva Bronsveld)

Het explosieve kind (Ross W. Greene)

12 gedachtes over “Mijn temperamentvol kind en ik.

  1. Wow, ik ben even van mijn sokken geblazen. Ik herken heel wat zaken die je hier opsomt en in de omschrijving van een temperamentvol kind. Maar bij mijn dochter werd dit als ASS gezien… ik ga de boeken in ieder geval lezen, want hoe je het ook noemt, tips om het gedrag aan te pakken zijn hier altijd meer dan welkom!

    • Bij Eline dacht ik ook eerst in die richting. Het is nooit onderzocht geweest, maar ik sluit het dus niet volledig uit. Al ben ik er wel van overtuigd dat er inderdaad heel veel raakvlakken zijn tussen ASS/temperamentvol/hoogsensitief. En idd, het maakt al niet uit waar je de tips haalt he, als het maar helpt🙂

  2. Wij houden superveel van onze speciaaltjes al zitten we vaak met de handen in het haar. En wat een pijn deed het deze ochtend toen ik, bij het ziek melden van onze temperamentvolle zoon, van zijn juf de reactie kreeg dat het eens lekker rustig en aangenaam is in de klas tijdens zijn afwezigheid 💔😢.

  3. He da’s ons Pauline! Wij zijn wel verder gegaan met haar, en ze werd bestempeld als ‘sociaal angstig’, wat zeker ook klopt, maar dees boekje wil ik toch ook eens lezen!

    • Sociaal angstig zou ik Eline niet (meer) noemen. Dat is het laatste jaar echt enorm fel gebeterd. Ze is niet altijd even makkelijk in haar omgang met andere kindjes, maar dat vormt momenteel nog niet echt een probleem. Maar tips genoeg in deze boekjes. Volgens mij toepasbaar op het merendeel van onze kinderen. Temperamentvol of niet😉

  4. Pingback: Mijn kind in een hokje? |

  5. Bedankt! Ik kom hier heel toevallig na lange tijd nog eens lezen, en dan stoot ik meteen op dit! Ook hier namelijk heel herkenbaar, en net op een moment dat het na een heel wat rustigere tijd weer wat minder begon te gaan. Ik heb al wat rondgelezen op de site, en ik ga zeker op zoek naar het boek. Bedankt dus voor de tip! (O, en ook fijn te merken dat de stilte aan wat blogmoeheid lag, en niet aan grote problemen, of zo!)

  6. Ik heb het boek van Eva Bronsveld ook gelezen dankzij jouw blog, en ik herken ook héél veel dingen, en heb er al vele tips uit gehaald. Wat ik wel moeilijk vind, is dat de omgeving niet wil meedenken in wat jijzelf aanvoelt… Mijn dochtertje is nog maar 20 maanden, maar heeft een enorm sterke wil en wil alles zelf doen. Als ze dan een driftbui krijgt, vinden veel mensen uit mijn omgeving (vrienden en familie) dat ik haar toch wel eens goed moet straffen en tonen dat ik wel de baas ben, want zo kan dat toch niet… Maar als ik dan zeg dat dat niet helpt, dat dat juist een omgekeerd effect heeft bij haar, dan krijg ik zo van die opmerkingen als: je verwent haar te veel! Hoe gaan jullie daar mee om?

  7. Heel herkenbaar! Ik kwam deze week toevallig op de blog van Eva Bronsveld uit en toen ik begon te lezen, was het net of ze mijn Febe beschreef. Net als jouw dochter gaat ze naar de 6 jaar op en worstel ik al lang met haar temperamentvolle karakter. Ik probeerde al wat tips van Eva uit deze week en die werken wonderwel. Oef!
    Ik ga haar boek binnenkort eens lezen, en ook de andere boeken die je hier aanraadt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s