Mijn kind in een hokje?

Temperamentvol, zo noem ik haar dus. Al had ik er evengoed een andere term op kunnen kleven. ASS, hoogsensitief, explosief,… Kinderen zijn nu eenmaal niet in 1 hokje te duwen, gelukkig maar. En dat is ook helemaal mijn bedoeling niet. Ik zocht (en zoek nog steeds) gewoon manieren om met haar om te gaan, om te reageren op haar, om te praten met haar tijdens en na een driftbui.

Ik sta ervan versteld hoeveel reacties van herkenning ik kreeg de voorbije dagen. Blijkbaar lopen er meer driftkikkertjes rond dan ik dacht. Ik heb ook lang gedacht dat het “maar” een doorgedreven peuterpuberteit was. Maar ondertussen ben ik er wel uit dat er meer aan de hand is dan dat. En is dat erg? Uiteraard niet. Ieder zijn karakter, zijn temperament. Ik ben er trouwens van overtuigd dat temperamentvolle kinderen het ver kunnen schoppen eens ze onder de knie hebben hoe ze hun temperament “in bedwang” kunnen houden. Hoe ze hun pittige karakter positief kunnen gebruiken. En daar draait het om bij mij. Daar zou ik haar graag bij willen helpen.

Want ik besef hoe langer hoe meer dat er bij Eline meer in haar hoofdje omgaat dan dat ze soms doet uitschijnen. Dat ze enorm gevoelig is voor emoties. Ze voelt vaak dingen aan, waar ik zelfs niet bij stil sta. Ze is ook enorm zwart/wit. Grijs kent ze niet. Iets is heet, of ijskoud. Lauw staat niet in haar woordenboek. Deze ochtend was het drama, want ze had koude voeten vond ze. Gewoon sokken aanreiken is op dat moment niet voldoende. Ze blokkeert dan gewoon en blijft volledig hangen in haar gevoel. Ik merk wel dat het bij haar ook enorm gerelateerd is aan haar slaappatroon. Een vermoeid kind staat hier gelijk aan de ene driftbui na de andere. Terwijl ze op een uitgeslapen moment veel meer voor rede vatbaar is. Ja, ze gaat nu om 18u30 al slapen, en ja, dat doet haar deugd. Dus voorlopig blijft het zo, zelfs al wordt ze binnen enkele maanden al 6.

Onlangs in Planckendael kreeg ik nog een mooi voorbeeld van hoe Eline niet altijd onmiddellijk kan uitdrukken wat ze bedoelt en hoe lang nadien zoiets kan blijven hangen bij haar. En dat er achter het “lastige” gedrag vaak een reden zit. Een reden die ik niet altijd meteen zie, en die zij me niet altijd meteen duidelijk kan maken.

Familiebezoek aan Planckendael, en deze moeder had geen armbandjes of dergelijke mee om een telefoonnummer op te noteren. Ik nam dus een papiertje, schreef ons nummer erop om het dan in de achterzak van de meisjes te stoppen. Voor het geval dat. Maar Eline weigerde pertinent, zelfs na herhaaldelijk aansporen én uitleggen waarom ik het belangrijk vond. (De eerste en voorlopig enige keer trouwens dat ze in het openbaar “moeilijk” deed.) Ik nam haar apart, en vertelde haar dat ze in dit geval weinig keuze had. Planckendael bezoeken stond gelijk aan het briefje in de achterzak stoppen. Geen briefje, geen Planckendael. Waarna ze na flink tegenpruttelen toch deed wat ik vroeg. Enkele uren later greep ze me plots bij de hand. “Jij begreep me niet he mama, daarstraks. Ik heb zo’n briefje toch helemaal niet nodig. Ik blijf toch gewoon bij jou…”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s