Lego Friends.

Of Amélie en ik het zagen zitten om de nieuwe Lego Friends-lijn eens uit te testen? Tuurlijk dat, zoiets moeten ze ons geen twee keer vragen… Dus trokken wij naar Brussel, naar het mooie Pantone Hotel, waar we een warme(!) ontvangst kregen. Compleet met hapjes en drankjes, dik in orde dus.

Lego Friends is opgebouwd rond 5 verschillende figuurtjes, en werd speciaal ontwikkeld voor meisjes. Met nieuwe kleurtjes, met andere popjes, en uiterst gedetailleerd.

Na een korte voorstelling kwam het leukste deel. Spelen! Een aantal dingen waren reeds in elkaar gezet zodat er direct gespeeld kon worden en een aantal andere dingen mocht zelf nog in elkaar gezet worden. En dat het een succes was! Iedereen, jong en oud, was het er over eens. Het ziet er niet alleen leuk uit, het is ook echt leuk om mee te spelen. En ondertussen konden de mama’s (en de enkele papa’s) nog een gezellig babbeltje slaan ook.

Op het einde kregen alle kindjes nog een zak vol leuke cadeautjes mee naar huis, waaronder Olivia’s boomhut, zodat er thuis gewoon verder gespeeld kon worden.

Bedankt Lego!

Meer kan u hier lezen, alsook hier en hier en hier

Creatief met taal.

Onderweg naar de winkel leest Amélie voor uit het dierenboekje van Eline, dat nog ergens in de auto rondslingerde.

Amélie: De koe, de vis, de nijlpaard.
Mama: Het nijlpaard schatteke.
Amélie, onverstoorbaar: De beer, de kangoeroe, de varken.
Mama: Nee, het is het varken.

Waarop ze eens diepe zuchtte, onderwijl waarschijnlijk nog eens goed met haar ogen rollend, zoals alleen een vijfjarige dat kan, en toen als volgt verder las.

Amélie : een kip, een kikker, een giraf, een panda,…

Het leven zoals het is, tweetalige kindertjes op de achterbank.

Keuzestress.

Het was een moeilijke dag vandaag op school vond ze. Ik vroeg waarom. Denkend aan moeilijke werkblaadjes, of een ingewikkeld spel.

Omdat vandaag iedereen met haar wou trouwen, was het antwoord. Maar ze ging toch maar met Thomas trouwen later. Dan werd hij de papa, en zij de mama. En gingen ze in hetzelfde huisje wonen natuurlijk.

Wat is het leven heerlijk simpel als je 5 bent…

 

The end of an era.

Al van bij onze eerste ontmoeting wist ik dat het goed zat. Er was een soort van klik tussen ons. Iets dat maakte dat ik mijn dochters elke dag met een gerust hart bij haar kon afzetten. Behalve die eerste dag dan misschien, maar dat lag meer aan mij dan aan haar vrees ik. Ondertussen zijn we 4,5 jaar later, en kan ik zonder twijfel zeggen dat Laurence (of Lolo voor de kindjes) de beste onthaalmoeder is die ik voor mijn kinderen had durven wensen. Zij doet haar werk met zo veel plezier en enthousiasme dat haar huis een echte tweede thuis was voor hen.

Morgen vertrouw ik Eline voor een allerlaatste keer aan haar goede zorgen toe, wat op de een of andere manier wel aanvoelt als een afscheid. Gedaan met de dagelijkse bezoekjes, de kopjes koffie en de vertrouwde babbeltjes. En vermits we allebei nogal emotionele zieltjes zijn, zou het wel eens kunnen dat er morgen enkele traantjes zullen vloeien. Gelukkig kan ik met zekerheid zeggen dat we mekaar nog regelmatig gaan zien, want ze mag dan wel geen onthaalmoeder meer zijn van mijn dochters, ze is en blijft een van mijn beste vriendinnen.

Foto’s van april 2007.