Nieuw leven.

Figuurlijk.

Want de vorige blogpost dateert ondertussen al van maart 2012. Niet dat er hier niets te beleven viel, integendeel. Maar het ontbrak mij vooral aan de tijd/goesting om het hier neer te komen schrijven. Maar kijk, een nieuw jaar, een nieuw begin. En we gaan het nog eens proberen.

Maar ook letterlijk.

Want als alles goed gaat verwelkomen wij binnen een drietal weekjes onze derde dochter, “Florreke”. Dat we allemaal serieus aan het aftellen zijn hoef ik u waarschijnlijk niet te vertellen ❤

Nu weet u trouwens gelijk waar ik toen (onder andere) van droomde 🙂

1357135212

Groot nieuws…

Hallo allemaal, de zus van Karen hier. In naam van Karen en Stijn, mag ik jullie op de hoogte brengen dat ze deze ochtend vroeg naar het ziekenhuis zijn vertrokken om Kleine Zus op te pikken. Karen is daar rond 7u45 bevallen van een flink meisje, Eline. Meer info over deze kleine spruit en de eerste foto’s zullen jullie later van Karen zelf vernemen.

2,5 = D-day

Ik heb altijd gezegd dat 2,5 jaar mij het ideale leeftijdsverschil tussen twee kindjes leek. Maar dat het ooit zo letterlijk waarheid zou worden had ik nooit gedacht. En nee, zo minutieus is het niet gepland geweest hoor…
 
Nu zal het in realiteit wel een paar dagen later zijn, maar kom, dat zien we wel door de vingers he.
Hierbij een foto’tje van mezelf  (vandaag, dus op exact 40w) en mijn twee dochters, de een al wat zichtbaarder dan de andere. 😉
p1010583bis_239x320

39w6d

En hoe zit het nu ondertussen? Wel ja, “het” zit er nog altijd in hé… 🙂 Wat niemand ooit gedacht had (ma neuh gij, wie gaat er nu overtijd bij een 2e als nummertje 1 een weekje te vroeg komt) blijkt nu toch te kunnen. Ik voel het al een paar dagen zo een beetje trekken en duwen (zonder echt veel pijn), en gisteren wist de gyne mij te vertellen dat het toch om lichte voorweeën ging. Wij blij! Het zou wel niet lang meer duren dan. Wisten wij veel?? Want ondertussen zijn er geen weeën meer te bespeuren hoor. Alles compleet stilgevallen. Twas daarbinnen een gegeven moment zelfs zo stilletjes dat ik mij begon af te vragen of ik ze nog wel voldoende voelde bewegen. Na een telefoontje aan de gyne dan toch maar beslist om het zekere voor het onzekere te nemen en naar de materniteit te rijden voor nog een extra monitoring. Maar alles bleek prima in orde! Meer zelfs, ik lag nog geen twee minuten op die tafel toen Kleine Zus besliste om een heuse ballet-scène uit te voeren daarbinnen. Het klein kapoentje… 🙂 Enfin, we zijn dus weer terug aan het wachten geslagen. Maar het einde is nu toch in zicht…. Als Kleine Zus maandag nog niet gearriveerd is, mag/moet ik maandagavond binnengaan om dinsdag “een handje te laten helpen” zoals de gyne het zo gevat verwoordde. Ik hoop nog altijd op een mega-spoedbevalling in de komende uren, zodat Mémé (mijn zus) nog effe kan komen piepen voor ze naar New York vertrekt, maar als ik realistisch ben denk ik dat de kans vrij klein is, en dat ze zal moeten wachten tot ze terug is.

Maar als u mij nu excuseert ga ik terug aan het traplopen/ramen wassen/gini drinken/kuisen/… Wie weet???

Nog niks

Inderdaad, nog niks te bespeuren. En nu mijn twee minst favoriete bevaldatums voorbij zijn mag ze komen voor mijn part. Ja, ne mens kan al eens een minst favoriete datum hebben ook he. Vrijdag de 13e (ge weet maar nooit eh 🙂 ) en zaterdag de 14e (heel uw leven verjaren op Valentijn, kweet nie ze, ook liever niet). Als het zo was geweest, was het natuurlijk ook goe geweest, maar toch. Maar kijk, we zijn ondertussen zondag de 15e. Nu staat er ons niets meer in de weg.

Gisterenavond was ik het alleszins ferm beu. Ik heb heel de avond barstende hoofdpijn gehad en ik kon echt mijne draai nie vinden. Echt lastig. Heb dan maar ne goeie warme douche genomen en ben in mijn bedje gekropen voor… wonderwel een nachtje zonder woelen en friemelen en moeten opstaan wegens een volle blaas! De eerste in, euhm, lange tijd laat ons zeggen…

Ach, we zien wel wanneer het in gang schiet! Bij deze heb ik mij toch maar  eens “gemeld” vandaag, zodat de supporters onder jullie niet denken dat ik al lig te puffen en te zweten… 🙂

Tot straks/morgen/binnen enkele dagen….???

Update : Ben vandaag 39w1d en dit is exact wanneer ik van Amélie bevallen ben. Toendertijd brak mijn water op 39w, maar om 00u20 bevallen, dus is ze net geboren op 39w1d. Ben dus nog niet langer zwanger geweest dan dit… Kwestie van er nog een nutteloos gegeven aan toe te voegen… 🙂

We zijn er bijna, we zijn er bijna…

Pfffffff…. Buiten wat aftel-gedoe weet ik precies niet veel meer te vertellen.  Misschien komt dit wel omdat er voor de rest momenteel niet veel te beleven is???

Ma bon, aftellen dus. Er resten mij momenteel nog 8 dagen op de teller. In ieder geval, als we niet overtijd gaan natuurlijk. (Dank u Isabel om mij ook aan deze optie te herinneren… 🙂 ) Maar gisteren, bij het (hopelijk laatste) gyne-bezoek, wist de brave man mij toch te vertellen dat ze al flink gezakt was, en dat “het” toch al wat gewerkt had daar binnen. Ik heb er zowaar al een vingertopje opening aan overgehouden. Maar precieze voorspellingen kon (of wilde) hij niet doen. Sommigen lopen daar nog dagen mee rond natuurlijk. Maar dat zal mij niet gebeuren, oh nee! Ten laatste begin volgende week pers ik dat zusje er gewoon uit. Dat moet gewoon. Want op 22 februari vertrekt mijn zus naar New York voor een weekje, en het zou toch meer dan sneu voor haar zijn, moest ze tot daarna moeten wachten om al het nieuwe baby-geluk te komen aanschouwen, nietwaar? Dus, ten laatste woensdag wil ik bevallen, als dat niet te veel gevraagd is.

Verder heeft Amélie het een beetje moeilijk voor de moment. Het kind zal blij zijn als deze drukke periode achter de rug is, en het normale leven weer zijn gangetje zal gaan. Alhoewel haar “normale leventje” eerst wel duchtig op zijn kop zal staan natuurlijk… Ze is de laatste dagen enorm moeilijk, ze kan precies niet meer luisteren, en ze test ons echt op alle gebied. Ik denk dat zij ook begint te voelen (en te zien, aan alle voorbereidingen) dat er iets op til is. En echt beseffen wat dat betekent zal ze pas achteraf kunnen eh. Maar het is een feit dat mama minder mobiel is en dat we niet veel meer buitenkomen (ach ja, stel u voor dat het net dàn begint…). Oh, daar kijk ik ondertussen ook wel weer echt naar uit. Naar eens lekker gaan uitwaaien en samen naar de koetjes wandelen of zoals vroeger hevig rollebollen in de zetel. Nog efkes… 🙂

Buikje op 38 weken en ne klets

p1010557zw_239x320

Het staat allemaal klaar, nu nog wachten op de inhoud…

p1010574_239x320

Amélie in den tijd in hetzelfde wiegske. Zouden de zusjes op elkaar lijken???

p8270128_239x320