Dat ik het niet meer weet.

Ik had gehoopt op een iets vlottere pamperstrijd deze keer. Maar helaas, ik baar blijkbaar geen kinders die vanzelf droog worden.

Sinds juli proberen we Eline van de pampers af te krijgen. Dat zijn ondertussen al 5 maanden op de teller, en het lijkt alleen maar de verkeerde kant uit te gaan. In het begin vond ze het allemaal interessant, en lukte het ook redelijk goed, waardoor ze zo net niet droog te noemen was toen ze in september naar school vertrok.

Maar toen begon het. Feit is dat Eline het de eerste weken (maanden) bijzonder moeilijk had op school. Om verschillende redenen. Verandering van omgeving, haar frans dat duidelijk geen deugd had van die 2 maanden vakantie waardoor ze het moeilijk had om zich verstaanbaar te maken, het feit dat ze Lolo moest missen, en dan op de koop toe ook nog een mama die wel ergens rondloopt op school maar waar je niet naartoe mag. Het doet wat met zo’n kind. De ongelukjes waren dan ook niet meer te tellen.

In samenspraak met de juf en de kinderverzorgster werd er toen beslist om de druk van de ketel te halen, onder de vorm van pamperbroekjes, en zo enkele weken af te wachten tot ze helemaal gewend zou zijn aan het schoolgaan.

Eens de tranen op school verdwenen waren, kregen we een hele andere Eline in de plaats. Eentje die bijna geen driftbuien meer had, en eentje dat het terug leuk vond om op het potje te gaan. Wij blij, want nu zou het wel gaan lukken. Dachten we.

Ondertussen zijn we weer een paar weken verder, en gaat het van kwaad naar erger. Zelf vragen om naar het toilet te gaan gebeurt zelden. Haar forceren werkt enkel averechts. En zo zitten we dus weer aan meerdere ongelukjes per dag en kan ik mij de laatste “droge” dag nog amper herinneren. Mijn wasmachine draait overuren, ge hebt daar geen gedacht van. Eline zelf trekt het haar allemaal niet te veel aan. “Een natte of vuile broek? Wat is het probleem? Ze doen mij sebiet wel een droge aan…” Ge hoort het haar soms bijna denken.

Ik heb al vanalles geprobeerd. Verschillende beloningssystemen met en zonder stickers. Haar de hemel inprijzen als ze flink op het potje doet. De truck met het kookwekkertje. Mij onverschillig opstellen. Mij kwaad maken. Niks helpt. Dus nu vraag ik mij al een aantal dagen af hoe het nu verder moet. Doe ik koppig verder, ook al interesseert het haar voor geen meter. Of moet ik er mij bij neerleggen dat het nu niet lukt, en het binnen een paar weken gewoon opnieuw proberen?

Ik weet het ondertussen echt niet meer. Wat denkt u?

Advertenties

It must be Karma.

Ik had gewoon moeten zwijgen gisteren. De rit vanochtend was hels.

Wegens een krijsende dochter. Die van colère in haar broek plaste. Waardoor ik moest stoppen. Waarna ze zei dat ze nog moest plassen. En ik haar dus in de berm moest laten plassen. En ze prompt een beetje op mijn schoenen plaste. En ik gelukkig natte doekjes in de auto had liggen. Waarna ik haar niet meer in de autostoel kreeg. The Plank, weetwel. Dit alles aan de kant van een weg waar anders bijna niemand passeert, behalve vandaag dus. Uiteraard.

En toen moest ik dus nog aan mijn werkdag beginnen.

Karma is a bitch.

The end of an era.

Al van bij onze eerste ontmoeting wist ik dat het goed zat. Er was een soort van klik tussen ons. Iets dat maakte dat ik mijn dochters elke dag met een gerust hart bij haar kon afzetten. Behalve die eerste dag dan misschien, maar dat lag meer aan mij dan aan haar vrees ik. Ondertussen zijn we 4,5 jaar later, en kan ik zonder twijfel zeggen dat Laurence (of Lolo voor de kindjes) de beste onthaalmoeder is die ik voor mijn kinderen had durven wensen. Zij doet haar werk met zo veel plezier en enthousiasme dat haar huis een echte tweede thuis was voor hen.

Morgen vertrouw ik Eline voor een allerlaatste keer aan haar goede zorgen toe, wat op de een of andere manier wel aanvoelt als een afscheid. Gedaan met de dagelijkse bezoekjes, de kopjes koffie en de vertrouwde babbeltjes. En vermits we allebei nogal emotionele zieltjes zijn, zou het wel eens kunnen dat er morgen enkele traantjes zullen vloeien. Gelukkig kan ik met zekerheid zeggen dat we mekaar nog regelmatig gaan zien, want ze mag dan wel geen onthaalmoeder meer zijn van mijn dochters, ze is en blijft een van mijn beste vriendinnen.

Foto’s van april 2007.

Potjesgedoe

Met de intrede van de vakantie deed ook het potje opnieuw zijn intrede ten huize Vandyck. Want u weet het, of u weet het niet, maar Eline start in september op school en zou dus tegen dan pamperloos door het leven moeten. En zo loopt ze sinds vanmorgen in haar onderbroekje rond en deed ik vandaag niet veel meer dan het kind gezelschap houden naast het potje, potjes legen, plasjes opkuisen, en droge onderbroekjes halen. Na dag 1 was de stand uiteindelijk 8-5 voor Eline. Valt nog mee, niet? Ik hoop alleen dat het bij haar nu wat vlotter gaat gaan dan bij Amélie in den tijd, want met haar hebben we onze portie potjesleed wel gehad me dunkt. U mag dus allen een kaarske branden ten behoeve van een vlotte pamperstrijd deze keer. Dankuwelmerci!