Herfstkriebels.

Of wij zin hadden om te gaan herfstkriebelen? Dat moesten ze ons geen twee keer vragen. En dus trokken wij vandaag een dagje naar Bokrijk, alwaar de herfstkriebels bijna zomerkriebels bleken te zijn.

DSC_0482bis

Voor de gelegenheid was het park opgedeeld in 4 verschillende delen. Onze route ging van start in Spookrijk, waar we onder andere het nationale spokenlied zongen en gekke bekken trokken met het Rockspook.

DSC_0510bis

Daarna trokken we richting Herfstrijk.

DSC_0444bis

Daar konden de meisjes zich naar hartelust uitleven in de verschillende disciplines van de heksenkampioenschappen.

DSC_0454bis

DSC_0452bis

Er was ook tijd voor een kabouterverhaal.

DSC_0456bis

En zelfs een dansje.

DSC_0460bis

Dan ging het richting het Durversparcours.

DSC_0489bis DSC_0492bis

En tenslotte werd er gezongen en gedanst in Poprijk.

DSC_0474bis

En tussen al die activiteiten door genoten we van een heerlijke wandeling onder een stralende zon!

DSC_0497bis

DSC_0498bis

DSC_0563bis

DSC_0484bis

DSC_0519bisDSC_0568bis

Als afsluiter van de herfstvakantie kon dit wel tellen!

DSC_0516bis

DSC_0579bis

PS: Willen jullie ook gaan Herfstkriebelen? Dan kunnen jullie morgen nog tussen 10u en 18u in Bokrijk terecht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Nieuw leven.

Figuurlijk.

Want de vorige blogpost dateert ondertussen al van maart 2012. Niet dat er hier niets te beleven viel, integendeel. Maar het ontbrak mij vooral aan de tijd/goesting om het hier neer te komen schrijven. Maar kijk, een nieuw jaar, een nieuw begin. En we gaan het nog eens proberen.

Maar ook letterlijk.

Want als alles goed gaat verwelkomen wij binnen een drietal weekjes onze derde dochter, “Florreke”. Dat we allemaal serieus aan het aftellen zijn hoef ik u waarschijnlijk niet te vertellen ❤

Nu weet u trouwens gelijk waar ik toen (onder andere) van droomde 🙂

1357135212

Vader en moeder hadden ook eens een idee.

Afgelopen vrijdag kregen we op een paar uur tijd een sneeuwtapijtje van een twintigtal centimeters cadeau. Reden genoeg om de slee van stal te halen dachten vader en moeder zaterdag. Want wat is er nu gezelliger dan uw kroost op de slee te zwieren en een fikse wandeling te gaan maken. (We waren in al onze hevigheid wel vergeten dat ze de straatjes al iets of wat opengeschraapt hadden…) De kinderen werden ingepakt en we vertrokken. Alleen waren we het enthousiasme van onze dochters vergeten mee te nemen.

Het werd zelfs zo erg dat Eline besloot dat ze liever te voet verder ging.

En Amélie dus alleen achterbleef op de slee. Nog steeds even enthousiast trouwens.

Het tij keerde pas een beetje toen dochter 1 besloot dat ze de slee liever zelf wou trekken, en dochter 2 haar puppy-oogjes gebruikte om in papa’s nek te mogen.

We stonden na 15 minuten alweer thuis. Hoewel moeder en vader best nog wel een stukje verder hadden willen wandelen door dit mooie landschap.

 Zondag bleek er nog een dikke 10 centimeter bijgekomen te zijn, en vroegen de dochters zowaar zelf achter een sleetochtje. Poging 2 dus. Die wonderwel beter meeviel dan verwacht.

En zo sloten wij ons weekend af. Een weekend vol spelende kindjes die tot het middaguur in pyjama bleven rondhangen, vol warmte dankzij de brandende kachel, vol zalig niksdoen… I like!

Of dat niet gaat vervelen, die lange ritten.

Sinds The Big Move durven mensen mij die vraag al wel eens stellen. Want wij rijden nu dagelijks een rit van 40 minuten naar school, enkel. Da’s dus 2 keer 40 minuten per schooldag.

Ik kan daar kort in zijn. Nee, dat verveelt mij eigenlijk niet. En wel om de volgende redenen. Ik rij graag met de auto, en zeker als het een rustig traject is, zoals nu. Moest ik veel in de file staan, het zou iets anders zijn. Maar nu zie ik het eerder als een welgekome ontspanning na een drukke werkdag. Tenzij de peuterpuberdochter beslist om net dan een van haar befaamde crisissen te pikken natuurlijk. Maar anders is het best wel aangenaam.

Ook voor de dochters trouwens. Het is het ideale moment om naar hun klasverhalen te luisteren. En er wordt regelmatig een cd bovengehaald. Met liedjes, of met verhaaltjes. Er wordt ook veel meegekweeld met de radio, zowel door de mama als door de dochters. Die dochters van mij hebben trouwens al duidelijk hun favorieten. Wanneer Adèle door de boxen schalt roepen ze onmiddellijk “Alle, mama, zingen!”. Wat ik dan ook doe (ahum). Gelukkig krijg ik tijdens het refrein bijval vanop de achterbank.

En dat zijn van die momenten dat ik echt geniet, als mama. Dus nee, die lange ritten vervelen mij niet. Integendeel.