Eline – 4

Haar verjaardag was ik niet vergeten, laat dat duidelijk zijn. Maar ik was gisterenavond wel even vergeten dat madam cake ging meenemen voor de klasgenootjes. Op zo’n momenten kan je alleen maar dankbaar zijn voor de uitvinder van Herta uitknijpcake. Want, laat ons eerlijk zijn, kleutertjes proeven dat verschil niet. Toch?

En zo zit ik hier nu, in een huis dat nog steeds een beetje naar cake geurt. Te denken aan die turbobevalling van 4 jaar geleden.

Haar cadeautjes krijgt ze vanavond, als papa thuis is. Maar vanmorgen stond er wel al een mooie kroon op haar te wachten. Die ze niet wou opzetten uiteraard. De kroon die Amélie knutselde en die ze zelf mocht versieren vond ze dan weer wel ok. Verder kreeg ik instructies om er voor te zorgen dat haar verjaardagskleed goed te zien zou zijn op de foto, want ik ben mooi met mijn kleed he mama.

En dat kan ik alleen maar beamen. De allermooiste vierjarige van gans de Ardennen.

DSC_0702 (2) [640x480]

 

Te koop

Amélie en Eline groeien als kool, en daar ben ik uiteraard heel erg blij mee. Maar dat wil ook zeggen dat ik na 5 jaren moederschap al aardig wat dozen verzameld heb met kleren die te klein geworden zijn.

En vermits er hier meer dan waarschijnlijk geen kindje meer bijkomt én onze zolder (jammer genoeg) geen oneindige opslagcapaciteiten bezit, heb ik besloten een deel van dat gerief weg te doen.

Ik heb een pagina “Te koop” aan mijn blog toegevoegd waar ik regelmatig nieuwe spulletjes op zal plaatsen. Indien interesse moet u maar roepen. Of mailen, dat mag natuurlijk ook.

Keuzestress.

Het was een moeilijke dag vandaag op school vond ze. Ik vroeg waarom. Denkend aan moeilijke werkblaadjes, of een ingewikkeld spel.

Omdat vandaag iedereen met haar wou trouwen, was het antwoord. Maar ze ging toch maar met Thomas trouwen later. Dan werd hij de papa, en zij de mama. En gingen ze in hetzelfde huisje wonen natuurlijk.

Wat is het leven heerlijk simpel als je 5 bent…

 

Potjesgedoe

Met de intrede van de vakantie deed ook het potje opnieuw zijn intrede ten huize Vandyck. Want u weet het, of u weet het niet, maar Eline start in september op school en zou dus tegen dan pamperloos door het leven moeten. En zo loopt ze sinds vanmorgen in haar onderbroekje rond en deed ik vandaag niet veel meer dan het kind gezelschap houden naast het potje, potjes legen, plasjes opkuisen, en droge onderbroekjes halen. Na dag 1 was de stand uiteindelijk 8-5 voor Eline. Valt nog mee, niet? Ik hoop alleen dat het bij haar nu wat vlotter gaat gaan dan bij Amélie in den tijd, want met haar hebben we onze portie potjesleed wel gehad me dunkt. U mag dus allen een kaarske branden ten behoeve van een vlotte pamperstrijd deze keer. Dankuwelmerci!

Gewoon, omdat ik het zo’n mooi stukje vind.

Ik droeg je op mijn schouders,  zodat je beter om je heen kon kijken. Ik dacht altijd bij mezelf dat ik er alles aan zou doen om je voor altijd te kunnen dragen. Ik zou naar het fitnesscentrum gaan. En aan gewichtheffen doen. Ik zou het nooit zover laten komen dat je te groot en te zwaar voor me werd. Het is nooit bij me opgekomen dat je op een dag wellicht aan me zou vragen of je zelf mocht lopen.

Uit : Het verdwenen meisje – Jodi Picoult