Intouchables.

Ik doe dat graag, zo eens naar de cinema gaan. Ik doe dat ook veel te weinig, eigenlijk. Maar toen ik de trailer van Intouchables zag, wist ik dat ik deze film absoluut wou zien. De zus werd aangeduid als chinese vrijwilliger, en zo trok ik gisteren richting Brussel. Voor een zussendate, met stoofvlees op de Grote Markt, maar vooral voor de mooiste film die ik in tijden gezien heb. Echt.

Dus als u deze week nog ergens een kleine 2 uur de tijd heeft, rep u dan naar de dichstbijzijnde zaal. Want het is een pareltje! En vergeet geen zakdoek. Voor de lach én voor de traan.

En met prachtige muziek ook!

Advertenties

Gewoon, omdat ik het zo’n mooi stukje vind.

Ik droeg je op mijn schouders,  zodat je beter om je heen kon kijken. Ik dacht altijd bij mezelf dat ik er alles aan zou doen om je voor altijd te kunnen dragen. Ik zou naar het fitnesscentrum gaan. En aan gewichtheffen doen. Ik zou het nooit zover laten komen dat je te groot en te zwaar voor me werd. Het is nooit bij me opgekomen dat je op een dag wellicht aan me zou vragen of je zelf mocht lopen.

Uit : Het verdwenen meisje – Jodi Picoult

Hartzeer

Los van het feit of ik het al dan niet nodig vind om geld te storten om de mensen uit Haïti te helpen, krijg ik het helemaal koud van de volgende beelden. Of wat dacht u van deze? Of deze? Dan gaat mijn weke moederhart telkens een klein beetje bloeden. Sinds ik zelf kinderen heb kan ik daar nog slechter tegen. En dan besef ik eens te meer dat wij het hier lang nog zo slecht niet hebben…

Oh wat ben ik trots!

Vorige vrijdag kwam Amélie thuis met haar map met werkjes uit de klas én met haar liedjes- en gedichtjesschrift. Eenmaal thuis moest en zou ik meekijken en de werkjes bewonderen die zij van een vakkundige uitleg voorzag. Alsof dat een probleem was… Leuk om zo eens een beeld te hebben van wat ze daar in de klas nu allemaal uitspoken!

Ook volgend liedje weerklonk meermaals door het huis. De tekst kan nog iets beter (op het einde vergist ze zich van zin), maar oh wat ben ik trots op haar.!

Beetje beu, mama

Wat doe je als je oudste dochter bij het afzetten bij de onthaalmoeder je heel stilletjes, met kleine traantjes in haar ogen, komt zeggen dat ze veel liever thuis bij mama en Eline wil spelen. “Amélie beetje beu bij Lolo” voegde ze er nog stiller aan toen. Tja, dan neem je ‘heel eenvoudig’ de beslissing dat er een einde is gekomen aan het onthaalmoeder-tijdperk, en dat ze voortaan op vrijdag gewoon thuis blijft, bij mama en kleine zus!

Waardoor ik nog maar eens merk wat voor een vooruitgang ze de laatste tijd gemaakt heeft! Ze is nu nog veel socialer, veel opener naar anderen toe. Maar helaas nu ook veel groter (letterlijk en figuurlijk) dan de andere kindjes bij de onthaalmoeder. Ik liet haar na de geboorte van Eline nog 1 dag per week gaan, gewoon omdat ze nog niet naar school gaat, en ze zo toch nog wat contact had met haar vriendjes en vriendinnekes. Maar we hadden op voorhand afgesproken ermee te stoppen als we zagen dat ze er zelf geen plezier meer in had. Nu dus. Na een dikke kus en knuffel voor Lolo en alle andere kindjes, en na de belofte om af en toe nog eens binnen te springen* vertrok ze samen met mama terug naar huis, zo content als iets! Had ik al gezegd dat ze groot wordt…

* En trouwens, Eline start vanaf september bij dezelfde onthaalmoeder, dus zullen ze elkaar in de toekomst nog dikwijls zien.