Van het potje dat in Gent bleef.

We waren nog maar 5 minuten in Gent, toen ik in de Dampoortstraat in een etalage hét potje zag staan dat ik moést hebben voor in onze nieuwe keuken. Na de verhuis, that is. Het (suiker)potje was zo mooi, dat ik mij zelfs afvroeg hoe ik al die jaren had kunnen leven zonder dat potje. Wegens nog maar 5 minuten in Gent liet ik het potje staan, met het gedacht het ’s zondags te kopen, op de terugweg naar het station.

Maar zaterdag, zo ergens rond de middag, bekroop mij het nare gevoel dat het winkeltje natuurlijk wel eens gesloten zou kunnen zijn op zondag. Dus alle hup, terug naar de Dampoortstraat. Waar ik het potje kocht (en dus betaalde) en vernam dat de winkel wel degelijk op zondag geopend was, en ik het potje mocht laten staan tot we ’s anderendaags terug zouden passeren. “Vanaf 10 uur zijn wij open mevrouw.”

Maar op zondag, om 11u20 bleek de winkel gesloten, en zodoende moest ik dus naar huis, zonder mijn potje. Bij thuiskomst heb ik direct gebeld en bleek dat de vrouw beslist had om haar winkel toch wat later open te doen. Opsturen wilde ze niet, en dus moest ik wel accepteren dat ze mij het geld zou terugstorten. En zo zit ik hier nu, terug in de Ardeense Natuur, maar zonder potje. Want dat bleef in Gent. Snif.

Kapsel kwijt

Ik en de kapper. De kapper en ik. Het gaat niet altijd even goed samen. Vraag ik om de puntjes bij te knippen, dan kom ik garantie buiten met 10 cm minder haar. En het is ook nooit gedroogd zoals ik dat graag heb, zodat ik het meestal dezelfde avond nog opnieuw sta te wassen. Of zit te wassen, als ik een bad neem, dat kan ook. En dan zwijg ik nog over de prijs die sommige kappers durven vragen om je haar te wassen en te knippen. Ik ga ook niet regelmatig naar de kapper, waardoor mijn haar steeds varieert tussen iets korter en wat langer, al dan niet met een modelleke in geknipt.

Feit is dat ik ook helemaal niet goed weet wat ik feitelijk wil, en waar ik goed mee sta. Lang, of toch maar iets korter? Met of zonder frou? Dus koos ik tot nu toe maar voor de gemakkelijkste oplossing, de Libelle-oplossing. Een tweetal jaar geleden zat er bij de Libelle namelijk een boekske, met daarin een bepaald kapsel dat ik wel mooi vond. En sindsdien ging die foto om de zoveel tijd met mij mee naar de kapper. Elke kapper maakte er weliswaar zijn/haar eigen versie van, maar kom.

Maar nu ben ik mijn kapsel dus kwijt he mensen! Nergens meer te vinden. Net nu ik zin had om zaterdag nog eens langs een kapper te passeren… Drama oh drama op een donderdagavond. Moest iemand mijn kapsel tegenkomen, u mag het terug richting Dardennen sturen. Ik en mijn haar danken u!

Uitspraak van de dag (1)

In de categorie “uitspraak van de dag” citeer ik graag de verpleegster van Kind en Gezin die ik daarstraks voor mij had zitten. Na het wegen (10kg450), het meten (77cm) en 2 spuiten sprak ze de gevleugelde woorden “En, spreekt ze al in zinnetjes?” Huh, waar is den tijd dat ze op deze leeftijd (14 maanden) eerst begonnen met een paar woordjes te zeggen? Ik kom duidelijk nog uit den tijd van de dinosauriërs, tsssss!

Moet er nog sneeuw zijn?

“Hoeveel sneeuw zou er nu feitelijk liggen buiten?” Nadat er deze nacht nog een laagje was bijgekomen, was dit ongeveer het enige gespreksonderwerp aan onze ontbijttafel vanmorgen. Buiten het feit wie er koffie ging halen dan.

Ikzelf dacht dat er toch wel bijna 15 cm zou liggen. Manlief ging zelfs nog verder en schatte de dikte van het sneeuwtapijt tussen de 15 en de 20 cm. Dus trok ik maar naar buiten op zoek naar bewijsmateriaal.

Conclusie van vandaag? Sneeuw lijkt dikker dan het is. By the way, diegene die een of andere spreuk kent om dit allemaal te laten verdwijnen tegen morgenvroeg mag mij altijd mailen…

Morgen misschien?

Amélie ziet nog wat bleekjes en heeft haar eetlust nog niet helemaal terug. Maar ze voelt zich verder toch terug kiplekker en was vanavond echt superbraaf! Er waren dit weekend trouwens verschillende kindjes van haar klas ziek geweest, zo bleek deze ochtend op school…

Eline daarentegen is nog niet echt beter. Allemaal door die vervloekte tanden…  Een gekoelde bijtring brengt eventjes verlichting, maar niet voor lang. Lang leve Perdolan voor het moment. Ik hoop echt voor haar dat al haar kiezen er nu tegelijk doorkomen of zo, dat ze de komende maanden wat gespaard blijft. En of het nog niet genoeg was, besloot ze rond 21 u dat het tijd was om haar fruitpapje terug naar buiten te werpen. Pfff. Ook van de tandjes?? Of hetzelfde virusje als haar grote zus?? Deze nacht maar goed in het oog houden, want de hoeveelheid slijmpjes die er bij waren vertrouw ik toch niet echt…

Dus nog niet echt beter… Morgen misschien?

Terug

Hier zijn we weer. Niet van de aardbol blogbol verdwenen zoals sommigen onder jullie al dachten, maar wel volledig afgesneden van de buitenwereld dankzij mijn lieve vrienden van het telecombedrijf waarbij wij klant zijn. Na dik 10 dagen kwam er pas iemand om het euvel te verhelpen, ah ja, want die mensen werken natuurlijk maar tot 16u30, en ik ben pas thuis tegen 17u. De woensdagnamiddag was dus de enige mogelijke optie. Het moet wel gezegd dat de klus na welgeteld 4 minuten en 36 seconden geklaard was. En het probleem bleek dan ook nog niet bij ons te liggen. Blijkbaar moet er iemand gewerkt hebben aan het cabineke hier wat verderop, en die persoon had dus een paar kabels verkeerd terug aangesloten zodat wij zonder telefoon en internet zaten. Voor ongeveer de 4e keer of zo dit jaar, en telkens is er wel een andere uitleg. Enfin, een aangetekende klachtenbrief en een stoomaflatend telefoontje met een medewerker van de klantendienst later ben al lang terug blij dat het allemaal weer werkt zoals voorheen… Dus hier ben ik terug, en ik heb heel wat in te halen. Onder andere een heuse blogaward die ik mocht ontvangen…

Ons weekend

Ons weekend bestond uit :

  • snottebellen
  • keelpijn
  • zakdoeken
  • hoofdpijn
  • hoestsiroop
  • keeltabletjes
  • onderbroken nachten (door keelpijn en verstopte neuzen bij manlief en mezelf, door het hele schoolgebeuren bij Amélie, en bij Eline, tja… tandjes? verandering van ritme? ook een verkoudheid die opkomt?)

Ik kruip dus nu terug onder mijn fleece dekentje in de zetel om mij samen met manlief te verzwelgen in zelfmedelijden. En ik hoop dat we ons morgen alletwee alweer een stukje beter voelen. Oh ja, en als ik ook op een goei nachtje slaap mag hopen zou dat vriendelijk zijn, dank u.