Van het potje dat in Gent bleef.

We waren nog maar 5 minuten in Gent, toen ik in de Dampoortstraat in een etalage hét potje zag staan dat ik moést hebben voor in onze nieuwe keuken. Na de verhuis, that is. Het (suiker)potje was zo mooi, dat ik mij zelfs afvroeg hoe ik al die jaren had kunnen leven zonder dat potje. Wegens nog maar 5 minuten in Gent liet ik het potje staan, met het gedacht het ’s zondags te kopen, op de terugweg naar het station.

Maar zaterdag, zo ergens rond de middag, bekroop mij het nare gevoel dat het winkeltje natuurlijk wel eens gesloten zou kunnen zijn op zondag. Dus alle hup, terug naar de Dampoortstraat. Waar ik het potje kocht (en dus betaalde) en vernam dat de winkel wel degelijk op zondag geopend was, en ik het potje mocht laten staan tot we ’s anderendaags terug zouden passeren. “Vanaf 10 uur zijn wij open mevrouw.”

Maar op zondag, om 11u20 bleek de winkel gesloten, en zodoende moest ik dus naar huis, zonder mijn potje. Bij thuiskomst heb ik direct gebeld en bleek dat de vrouw beslist had om haar winkel toch wat later open te doen. Opsturen wilde ze niet, en dus moest ik wel accepteren dat ze mij het geld zou terugstorten. En zo zit ik hier nu, terug in de Ardeense Natuur, maar zonder potje. Want dat bleef in Gent. Snif.

Kapsel kwijt

Ik en de kapper. De kapper en ik. Het gaat niet altijd even goed samen. Vraag ik om de puntjes bij te knippen, dan kom ik garantie buiten met 10 cm minder haar. En het is ook nooit gedroogd zoals ik dat graag heb, zodat ik het meestal dezelfde avond nog opnieuw sta te wassen. Of zit te wassen, als ik een bad neem, dat kan ook. En dan zwijg ik nog over de prijs die sommige kappers durven vragen om je haar te wassen en te knippen. Ik ga ook niet regelmatig naar de kapper, waardoor mijn haar steeds varieert tussen iets korter en wat langer, al dan niet met een modelleke in geknipt.

Feit is dat ik ook helemaal niet goed weet wat ik feitelijk wil, en waar ik goed mee sta. Lang, of toch maar iets korter? Met of zonder frou? Dus koos ik tot nu toe maar voor de gemakkelijkste oplossing, de Libelle-oplossing. Een tweetal jaar geleden zat er bij de Libelle namelijk een boekske, met daarin een bepaald kapsel dat ik wel mooi vond. En sindsdien ging die foto om de zoveel tijd met mij mee naar de kapper. Elke kapper maakte er weliswaar zijn/haar eigen versie van, maar kom.

Maar nu ben ik mijn kapsel dus kwijt he mensen! Nergens meer te vinden. Net nu ik zin had om zaterdag nog eens langs een kapper te passeren… Drama oh drama op een donderdagavond. Moest iemand mijn kapsel tegenkomen, u mag het terug richting Dardennen sturen. Ik en mijn haar danken u!

Uitspraak van de dag (1)

In de categorie “uitspraak van de dag” citeer ik graag de verpleegster van Kind en Gezin die ik daarstraks voor mij had zitten. Na het wegen (10kg450), het meten (77cm) en 2 spuiten sprak ze de gevleugelde woorden “En, spreekt ze al in zinnetjes?” Huh, waar is den tijd dat ze op deze leeftijd (14 maanden) eerst begonnen met een paar woordjes te zeggen? Ik kom duidelijk nog uit den tijd van de dinosauriërs, tsssss!

Moet er nog sneeuw zijn?

“Hoeveel sneeuw zou er nu feitelijk liggen buiten?” Nadat er deze nacht nog een laagje was bijgekomen, was dit ongeveer het enige gespreksonderwerp aan onze ontbijttafel vanmorgen. Buiten het feit wie er koffie ging halen dan.

Ikzelf dacht dat er toch wel bijna 15 cm zou liggen. Manlief ging zelfs nog verder en schatte de dikte van het sneeuwtapijt tussen de 15 en de 20 cm. Dus trok ik maar naar buiten op zoek naar bewijsmateriaal.

Conclusie van vandaag? Sneeuw lijkt dikker dan het is. By the way, diegene die een of andere spreuk kent om dit allemaal te laten verdwijnen tegen morgenvroeg mag mij altijd mailen…

Morgen misschien?

Amélie ziet nog wat bleekjes en heeft haar eetlust nog niet helemaal terug. Maar ze voelt zich verder toch terug kiplekker en was vanavond echt superbraaf! Er waren dit weekend trouwens verschillende kindjes van haar klas ziek geweest, zo bleek deze ochtend op school…

Eline daarentegen is nog niet echt beter. Allemaal door die vervloekte tanden…  Een gekoelde bijtring brengt eventjes verlichting, maar niet voor lang. Lang leve Perdolan voor het moment. Ik hoop echt voor haar dat al haar kiezen er nu tegelijk doorkomen of zo, dat ze de komende maanden wat gespaard blijft. En of het nog niet genoeg was, besloot ze rond 21 u dat het tijd was om haar fruitpapje terug naar buiten te werpen. Pfff. Ook van de tandjes?? Of hetzelfde virusje als haar grote zus?? Deze nacht maar goed in het oog houden, want de hoeveelheid slijmpjes die er bij waren vertrouw ik toch niet echt…

Dus nog niet echt beter… Morgen misschien?

Terug

Hier zijn we weer. Niet van de aardbol blogbol verdwenen zoals sommigen onder jullie al dachten, maar wel volledig afgesneden van de buitenwereld dankzij mijn lieve vrienden van het telecombedrijf waarbij wij klant zijn. Na dik 10 dagen kwam er pas iemand om het euvel te verhelpen, ah ja, want die mensen werken natuurlijk maar tot 16u30, en ik ben pas thuis tegen 17u. De woensdagnamiddag was dus de enige mogelijke optie. Het moet wel gezegd dat de klus na welgeteld 4 minuten en 36 seconden geklaard was. En het probleem bleek dan ook nog niet bij ons te liggen. Blijkbaar moet er iemand gewerkt hebben aan het cabineke hier wat verderop, en die persoon had dus een paar kabels verkeerd terug aangesloten zodat wij zonder telefoon en internet zaten. Voor ongeveer de 4e keer of zo dit jaar, en telkens is er wel een andere uitleg. Enfin, een aangetekende klachtenbrief en een stoomaflatend telefoontje met een medewerker van de klantendienst later ben al lang terug blij dat het allemaal weer werkt zoals voorheen… Dus hier ben ik terug, en ik heb heel wat in te halen. Onder andere een heuse blogaward die ik mocht ontvangen…

Ons weekend

Ons weekend bestond uit :

  • snottebellen
  • keelpijn
  • zakdoeken
  • hoofdpijn
  • hoestsiroop
  • keeltabletjes
  • onderbroken nachten (door keelpijn en verstopte neuzen bij manlief en mezelf, door het hele schoolgebeuren bij Amélie, en bij Eline, tja… tandjes? verandering van ritme? ook een verkoudheid die opkomt?)

Ik kruip dus nu terug onder mijn fleece dekentje in de zetel om mij samen met manlief te verzwelgen in zelfmedelijden. En ik hoop dat we ons morgen alletwee alweer een stukje beter voelen. Oh ja, en als ik ook op een goei nachtje slaap mag hopen zou dat vriendelijk zijn, dank u.

Ik denk dat ze ons tof vinden

Ik had het kunnen weten toen ik ze gisteren bezig zag. Mijn frank euro had moeten vallen toen ik zag dat ze niet alleen het grootste deel van hun kampplaats al hadden opgebroken (daar kan ik nog inkomen, dat is gewoon een kwestie van tijdswinst de volgende dag) maar dat ook al hun slaaptenten al weg waren! En toen had ik al moeten weten dat het een lange nacht zou gaan worden. Natuurlijk wist ik dat de scouts hierover vandaag huiswaarts keren (joepiedepoepie!) en dat het bijgevolg gisterenavond kampvuur was. En natuurlijk weet ik dat bij zulke aangelegenheden een beetje zang/drank/plezier horen, en dus bijgevolg ook een klein beetje lawaai.  Maar ik had niet verwacht dat ze ons zo zouden laten delen in de festiviteiten. Tot 05 uur vanmorgen mochten we vanuit ons bed meegenieten van het spektakel. En zomaar gratis en voor niks he! Ik denk dat ze ons tof vinden, ik zeg het u.

Ach ja, ondertussen is heel mijn repertoire kampvuurliederen weer eens opgefrist en weet ik ook met zekerheid dat den Barre een janet is. Ah ja, waarom zouden ze anders 358 keer gezongen hebben van “Barre janet, Barre janet, Barre Barre Barre janet!”.

Gelukkig ben ik gezegend met 2 vaste slaperkes. Anders had ik wel even ingegrepen denk ik. En ondertussen ben ik ook wel fier op mezelf dat ik het jaarlijks verzetje van de jeugd van tegenwoordig weer doorstaan heb. En nu ga ik verder met mezelf ongelofelijk oud te voelen…

Afkicken

Onweer, kheb er nooit echt iets mee gehad. Maar als de bliksem dan ook nog inslaat, waardoor je geen tv, geen telefoon en (oh help, dit was nog het ergste) geen computer/internet meer hebt… Grrrr… Vanaf nu is het dus officieel, ik haat onweer! Enfin, het ergste leed is geleden. Maar ik zweer het je, zonder internet vallen is afkicken, zwaar afkicken! En nu wachten er mij maar liefst 456 blogposts in mijn reader. Het zal nog eventjes duren voor ik weer helemaal up-to-date ben vrees ik.

Het leed dat potjestraining heet…

Waar zal ik beginnen…

Al maanden proberen we om Amélie van de pampers af te krijgen. De eerste keer nog vol enthousiasme (zowel van haar kant als van onze kant), maar toen bleek dat ze er echt nog niet klaar voor was. Ze voelde absoluut zelf niet wanneer ze moest plassen en bijgevolg werd er niks in het potje gedaan, maar gewoon op de grond, op de stoel, op mama,… Eender waar dus. Omdat we zagen dat dit absoluut geen zin had zo, zijn we er dan maar mee gestopt met het gedacht van een tijdje later nog eens te proberen.

Zo zijn er nog twee pogingen geweest, maar telkens zonder succes. (Achteraf bekeken ligt hier misschien wel de kern van het probleem. Misschien hadden we toen toch moeten doorzetten ipv weeral op te geven? Maar ja, wat doe je als je merkt dat het echt niet lukt? Ze zeggen altijd dat forceren meestal gewoon een averechts effect heeft…)

De volgende poging was in het begin van mijn zwangerschapsverlof, een 5-tal weken voor de geboorte van Eline. De eerste dag verliep het iets vlotter als de vorige pogingen. Maar op den duur weigerde ze zelfs van nog maar op haar potje te gaan zitten. En als ik haar toch verplichtte om eventjes te blijven zitten… huilen, schreeuwen, brullen! Ongelukjes hadden we (bijna) niet meer, maar ze hield gewoon alles op tot ze ging slapen en een pamper aan kreeg. Tegen de avond was ze soms zelfs aan het huilen van de pijn in haar buik, maar ze vertikte het echt van op het potje te gaan.

Waarbij we (volgens mij) bij een van de oorzaken van het potjes-probleem zijn aangekomen. Haar koppigheid. Wanneer Amélie iets (nieuws) opgedrongen krijgt zal ze zich er altijd eerst een tijdje tegen verzetten. Wanneer ze merkt dat het aandringen verslapt, dan zal ze het zelf na een tijdje wel doen, wanneer zij het zelf ‘beslist’. Zo was het bijvoorbeeld ook al toen ze als baby’tje patatjes begon te eten. Weken hebben we ermee gesukkeld en flesjes nagegeven zodat ze toch iets binnen zou hebben. En plots, na een tijdje, vond ze precies zelf dat het nu wel kon. En hups, het kind at haar patatjes op… Best vermoeiend soms, zo een koppige dochter!

Maar bon, die laatste poging mislukte dus ook, want ze liep echt te schreeuwen van de buikpijn (herinnert ge het u nog mémé?). Na de geboorte van Eline had ik het er eens met de kinderarts over. Die raadde mij aan om haar gewoon te laten doen. Aan mijn uitleg kon hij horen dat ze er nog niet aan toe was. Wil ze een pamper? Ok. Wil ze op het potje? Ok. Wil ze wel pipi doen op het potje, maar kaka in de pamper? Ok. Gewoon laten doen wat zij wil, en op de duur komt het allemaal wel vanzelf zei hij. Ergens weet (denk) ik wel dat er iets van waarheid in zijn uitleg zit. Maar langs de andere kant ken ik ook mijn dochter, en als ik moet wachten tot ze er zelf mee afkomt kan ik nog lang wachten vrees ik. 

Dus toen hebben we het hele gedoe maar eens proberen te koppelen aan haar groot bed, en begonnen we dus met een schone lei. En het lukte. Op haar pipi-kalender hangen nu toch al 7 stickers voor een plasje in het potje, en sinds zaterdag heeft ze nog maar 2 (kleine) ongelukjes gehad. Maar ondertussen zijn we dus terug bij af. Ze is eigenlijk perfect droog overdag, maar ze doet NIKS op haar potje. Ze houdt gewoon alles in tot wanneer ze een pamper aankrijgt (middagdut en ’s nachts). En tot hiertoe lukt haar dat wonderwel ook.

Maar nu weet ik het dus echt niet meer… Laten we haar zo verder doen, en zal ze ooit wel eens stoppen met alles in te houden en gewoon op haar potje gaan. Stoppen wil ik echt niet meer. We hebben nu al zoveel keer geprobeerd, het is al een heel spel geworden op de duur. En deze keer bijt ik door! Maar hoe? Ik heb al alles geprobeerd. Een (muzikaal) potje, een toilet-verkleiner voor op het grote toilet, een pipi-kalender met stickers, onverschillig zijn, boos  zijn, extreem bejubelen,…

Als er iemand zich geroepen voelt om zijn/haar ervaringen of tips te delen? Voel je vrij, want ik zie het zelf bijna niet meer zitten ondertussen. En ik zou ze precies wel graag proper krijgen tegen dat ze in september naar school gaat (tegen dan is ze er ook al 3 he!).

Misschien moet ik er ook maar eens een wedstrijd van maken, dan krijgt de persoon met de gouden tip een gouden drolleke of zoiets. 🙂

Update : Vandaag weer geen enkel ongelukje, geen druppel. En na een heeeeele lange scène (van haar kant, wij proberen – uiterlijk althans- uiterst kalm en onverschillig te blijven) is er daarjuist na het bad toch een plasje in het potje terecht gekomen. En hup, het schreeuwen en brullen was bijna onmiddellijk gedaan. Het lijkt mij of ze echt enorm angstig is op die momenten, maar meer dan haar geruststellen kan ik dan niet echt doen he. Het doet wel pijn om haar zo bang te zien en haar niet echt te kunnen helpen…