The end of an era.

Al van bij onze eerste ontmoeting wist ik dat het goed zat. Er was een soort van klik tussen ons. Iets dat maakte dat ik mijn dochters elke dag met een gerust hart bij haar kon afzetten. Behalve die eerste dag dan misschien, maar dat lag meer aan mij dan aan haar vrees ik. Ondertussen zijn we 4,5 jaar later, en kan ik zonder twijfel zeggen dat Laurence (of Lolo voor de kindjes) de beste onthaalmoeder is die ik voor mijn kinderen had durven wensen. Zij doet haar werk met zo veel plezier en enthousiasme dat haar huis een echte tweede thuis was voor hen.

Morgen vertrouw ik Eline voor een allerlaatste keer aan haar goede zorgen toe, wat op de een of andere manier wel aanvoelt als een afscheid. Gedaan met de dagelijkse bezoekjes, de kopjes koffie en de vertrouwde babbeltjes. En vermits we allebei nogal emotionele zieltjes zijn, zou het wel eens kunnen dat er morgen enkele traantjes zullen vloeien. Gelukkig kan ik met zekerheid zeggen dat we mekaar nog regelmatig gaan zien, want ze mag dan wel geen onthaalmoeder meer zijn van mijn dochters, ze is en blijft een van mijn beste vriendinnen.

Foto’s van april 2007.

Advertenties

Onze eerste dag

Vanmorgen was het dan zover, haar eerste schooldag! Ze keek er enorm naar uit en stond te springen om bij Madame Pascale te mogen gaan spelen. Het afzetten verliep zonder traantjes (niet bij mij en al helemaal niet bij haar), al moet ik zeggen dat ik toch wel eens moest slikken toen ik haar daar in het klasje zag zitten.

In de loop van de dag zijn er bij haar wel enkele keren traantjes gevloeid. Ze weet natuurlijk best dat mijn klasje boven is, en ze begrijpt denk ik nog niet echt waarom zij dan beneden moet blijven en niet bij mij mag komen. Maar na een paar dagen zal ze dat ook wel gewoon zijn zeker? Maar ondanks het verdriet af en toe vond ze het naar eigen zeggen een heel leuke dag en wil ze morgen graag terug gaan. Hopelijk vind ze het morgen even leuk!

DSCN2567 [320x200]

Over Eline’s eerste dag kan ik kort zijn. Ze had er de tijd van haar leven en gedroeg zich alsof ze er al jaren kwam. Lolo (de onthaalmoeder) had naar eigen zeggen nog nooit zo een brave baby gehad *stoef stoef* 🙂