Over keuzes maken.

Dat het een hot topic is de laatste dagen, dat kon u onder andere hier en hier en hier al lezen. En dat merk ik ook aan het aantal keer dat ik deze schrijfsels en hun bijhorende reacties voorbij zie flitsen van zodra ik Facebook opendoe. Ook hier ten huize Vandyck kwam het onderwerp de laatste jaren meermaals ter sprake.

Het begon allemaal toen het na 2 kindjes toch weer begon te kriebelen voor een 3e. En dat het daarbij al snel duidelijk werd dat het voor ons geen optie was om voor een 3e kindje te gaan, en tegelijkertijd allebei fulltime te blijven werken. En als ik het over fulltime heb, dan heb ik het eigenlijk over mezelf. Als ik manlief zijn uren zou tellen, dan zou ik al snel aan anderhalve fulltime komen, soms zelfs meer. En nee, dat wil niet zeggen dat het geld hier zomaar binnenstroomt. Maar dat wil wel zeggen dat daardoor de zorg voor de kindjes en het huishouden voor het grootste deel op mijn schouders terecht komen. En nee, ik vind dat niet erg. Noem mij gerust ouderwets als u dat wil, ik ga daar niet boos om zijn.

Ik ben niet carrièregericht, en ik durf daar zonder schuldgevoel voor uit te komen. Ik werk om te leven, en ik leef absoluut niet voor mijn werk. Ik voel mij daar niet minder door. Hoewel ik aan de reacties van sommige mensen wel kan opmaken dat het blijkbaar niet cool is. Dat je als vrouw bijna verplicht bent om naast je gezin ook nog een goeie job te hebben waar je voor de volle 100% voor gaat, want dat is goed voor je zelfontwikkeling. Kijk, ik heb mijn job als leerkracht gedurende verschillende jaren met volle goesting gedaan, maar op een bepaald moment merkte ik dat de motivatie steeds minder en minder werd. En toen ik op een bepaald moment voor de keuze stond, was die voor mij snel gemaakt. Het gevolg van die keuze is ondertussen 4 maanden oud en ligt momenteel boven te slapen. En sinds de aanvraag voor loopbaanonderbreking de deur uit is, is er een heel gewicht van mijn schouders gevallen.

Was het de juiste keuze? Voor mij en mijn gezin voorlopig wel. En wat de toekomst brengt dat zien we dan wel weer. Maar momenteel wil ik eventjes geen deel meer uitmaken van de dagelijkse ratrace en wil ik volop genieten van het leven, hoe melig dat ook klinkt. Dat we het de komende tijd waarschijnlijk met heel wat minder gaan moeten doen, is een consequentie die we er bijnemen. Wij, als in “mijn man en ik”. Want hoewel de grootste veranderingen voor mijn rekening zijn, is het wel een beslissing die we samen gemaakt hebben en waar we ons allebei in kunnen vinden.
En zo moet elk gezin naar zijn eigen evenwicht streven denk ik. Verwacht van mij dus geen pasklare oplossing voor deze problematiek die de laatste dagen veelvuldig in de media aan bod kwam. En voel u vooral niet schuldig als u een andere keuze gemaakt heeft.

Advertenties

Intouchables.

Ik doe dat graag, zo eens naar de cinema gaan. Ik doe dat ook veel te weinig, eigenlijk. Maar toen ik de trailer van Intouchables zag, wist ik dat ik deze film absoluut wou zien. De zus werd aangeduid als chinese vrijwilliger, en zo trok ik gisteren richting Brussel. Voor een zussendate, met stoofvlees op de Grote Markt, maar vooral voor de mooiste film die ik in tijden gezien heb. Echt.

Dus als u deze week nog ergens een kleine 2 uur de tijd heeft, rep u dan naar de dichstbijzijnde zaal. Want het is een pareltje! En vergeet geen zakdoek. Voor de lach én voor de traan.

En met prachtige muziek ook!

Sesa 2011 – gekregen

Toen ik thuis kwam, zag ik al van ver dat mijn Sesa-cadeautje was aangekomen. Gelukkig hebben wij geen buren die ook van fleurige verrassingen houden, want dingen die niet in de brievenbus passen worden hier door de postbode gewoon op de drempel achtergelaten.

Eenmaal binnen verzamelden zich 2 nieuwsgierige kindertjes en een nieuwsgierige mama rond de keukentafel. En we werden niet teleurgesteld. Integendeel.

Mijn Secret Santa heeft mijn verlanglijstje zeer aandachtig gelezen, want elk cadeautje was gelinkt aan iets dat ik had opgeschreven.

Twee kleurrijke kadertjes, een voor elke dochter. Onnodig te zeggen dat ze zo fier als iets zijn!

En voor de mama iets met mooie woorden, en iets kringloop/retro. Helemaal mijn smaak!

Bedankt Tamara, you’ve made my day!

Sesa 2011

Vandaag ging mijn Sesa-cadeautje op de post. Hopelijk werken ze daar een beetje mee en krijgt mijn “slachtoffer” morgen een leuke verrassing thuisgeleverd. Zelf heb ik nog niks ontvangen, dus dat kan ook niet al te lang meer duren. Spanneeeeuuuund…

‘T is gebeurd.

Wegens Rapporten-Marathon-Week en dergelijke was het weer op het laatste nippertje. Maar net is mijn mailtje dan toch de spreekwoordelijke deur uitgegaan. En nu ga ik nagelbijtend wachten tot ik weet voor wie ik dit jaar een cadeautje mag verzinnen. Spannend.

Ook zin om mee te doen? U heeft nog tot morgen maandag middernacht om u in te schrijven.

Nu heb ik het gevonden.

Ik heb de vrijdag altijd al wel een leuke dag gevonden. Maar sinds dit jaar is de vrijdag nog net dat tikje leuker. Want dan ben ik klasvrij van 10u10 tot 14u40. En dat schept mogelijkheden, dat kunt ge niet geloven. Boodschappen doen, zonder kinderen. Op mijn gemak een aantal kledingwinkels doen, zonder kinderen. Fin, ge snapt het wel.

Maar af en toe roept de plicht. Meestal onder de vorm van een enorme stapel verbeterwerk.

Maar nu heb ik het gevonden. Om het leed wat te verzachten, verlegde ik mijn werkterrein van de ietwat sombere en stille leraarskamer naar het computerlokaal. Alwaar ik mij achter een pc verschanste, en mij youtube-gewijs door mijn stapel schriften en mijn afspeellijst heen werkte. In een uiterst gevarieerd gezelschap.