Pamperpauze.

Het is beslist, tot aan de kerstvakantie doen wij van pamperpauze en wordt het jongste kind des huizes gerust gelaten met heel dat potjesgedoe en doen de pamperbroekjes weer hun intrede*. Wil ze op het potje? Prima. Wil ze niet op het potje? Ook prima. We doen het voortaan op haar ritme, en op haar aangeven. En ge kunt niet geloven wat een rust dat met zich meebrengt. En dan bedoel ik zelfs nog niet het feit dat ik geen x aantal broeken per dag meer moet wassen. Maar gewoon heel dat gebeuren efkes loslaten, het brengt vooral een mentale rust met zich mee. Ook bij de dochter trouwens, die vandaag plots 2 spontane plasjes op het potje wou doen. Ze vroeg wel een chocoladecentje in ruil, zo is ze dan weer wel.

* De juf en de kinderverzorgsters op school kunnen zich gelukkig vinden in onze beslissing, en maken hier geen probleem van. Wat een bijzonder fijn gevoel is.

Dat ik het niet meer weet.

Ik had gehoopt op een iets vlottere pamperstrijd deze keer. Maar helaas, ik baar blijkbaar geen kinders die vanzelf droog worden.

Sinds juli proberen we Eline van de pampers af te krijgen. Dat zijn ondertussen al 5 maanden op de teller, en het lijkt alleen maar de verkeerde kant uit te gaan. In het begin vond ze het allemaal interessant, en lukte het ook redelijk goed, waardoor ze zo net niet droog te noemen was toen ze in september naar school vertrok.

Maar toen begon het. Feit is dat Eline het de eerste weken (maanden) bijzonder moeilijk had op school. Om verschillende redenen. Verandering van omgeving, haar frans dat duidelijk geen deugd had van die 2 maanden vakantie waardoor ze het moeilijk had om zich verstaanbaar te maken, het feit dat ze Lolo moest missen, en dan op de koop toe ook nog een mama die wel ergens rondloopt op school maar waar je niet naartoe mag. Het doet wat met zo’n kind. De ongelukjes waren dan ook niet meer te tellen.

In samenspraak met de juf en de kinderverzorgster werd er toen beslist om de druk van de ketel te halen, onder de vorm van pamperbroekjes, en zo enkele weken af te wachten tot ze helemaal gewend zou zijn aan het schoolgaan.

Eens de tranen op school verdwenen waren, kregen we een hele andere Eline in de plaats. Eentje die bijna geen driftbuien meer had, en eentje dat het terug leuk vond om op het potje te gaan. Wij blij, want nu zou het wel gaan lukken. Dachten we.

Ondertussen zijn we weer een paar weken verder, en gaat het van kwaad naar erger. Zelf vragen om naar het toilet te gaan gebeurt zelden. Haar forceren werkt enkel averechts. En zo zitten we dus weer aan meerdere ongelukjes per dag en kan ik mij de laatste “droge” dag nog amper herinneren. Mijn wasmachine draait overuren, ge hebt daar geen gedacht van. Eline zelf trekt het haar allemaal niet te veel aan. “Een natte of vuile broek? Wat is het probleem? Ze doen mij sebiet wel een droge aan…” Ge hoort het haar soms bijna denken.

Ik heb al vanalles geprobeerd. Verschillende beloningssystemen met en zonder stickers. Haar de hemel inprijzen als ze flink op het potje doet. De truck met het kookwekkertje. Mij onverschillig opstellen. Mij kwaad maken. Niks helpt. Dus nu vraag ik mij al een aantal dagen af hoe het nu verder moet. Doe ik koppig verder, ook al interesseert het haar voor geen meter. Of moet ik er mij bij neerleggen dat het nu niet lukt, en het binnen een paar weken gewoon opnieuw proberen?

Ik weet het ondertussen echt niet meer. Wat denkt u?

Potjesgedoe

Met de intrede van de vakantie deed ook het potje opnieuw zijn intrede ten huize Vandyck. Want u weet het, of u weet het niet, maar Eline start in september op school en zou dus tegen dan pamperloos door het leven moeten. En zo loopt ze sinds vanmorgen in haar onderbroekje rond en deed ik vandaag niet veel meer dan het kind gezelschap houden naast het potje, potjes legen, plasjes opkuisen, en droge onderbroekjes halen. Na dag 1 was de stand uiteindelijk 8-5 voor Eline. Valt nog mee, niet? Ik hoop alleen dat het bij haar nu wat vlotter gaat gaan dan bij Amélie in den tijd, want met haar hebben we onze portie potjesleed wel gehad me dunkt. U mag dus allen een kaarske branden ten behoeve van een vlotte pamperstrijd deze keer. Dankuwelmerci!

Droog!

Na 5 dagen zonder ongelukjes denk ik dat ik officieel mag stellen dat ons oudste van de pampers af is! Ik had het gelijk niet meer verwacht voor haar 18e, maar hey, een mens kan zich blijkbaar vergissen… 🙂

En leuk dat ze dat zelf vindt, niet te geloven! Alsof ze nooit anders gedaan heeft doet ze zelf haar broekje naar beneden/boven. Ze voelt perfect wanneer ze moet en kan dan ook ophouden tot ze op het potje zit. We hebben gisteren zelfs samen de grote (wekelijkse) boodschappen gedaan (toch wel 2 uur weg geweest) en allemaal zonder problemen.

En nu alle pamper-leed achter de rug is denk ik ook te kunnen besluiten dat het bij Amélie vooral een wel-kunnen-maar-niet-willen houding was die voor de gekende problemen zorgde. Heb ik al gezegd dat het soms een koppige is, die oudste dochter van ons?

En bij deze hoop ik de pamper-ellende dan ook voorgoed te kunnen vergeten. Wat zegt u? Eline? Dat gaat vanzelf gaan joh… 😉

Zou het?

Vandaag de 4e pamperloze dag achter de rug. En ik durf het bijna niet te schrijven, maar ik denk dat het deze keer de goede richting aan het uitgaan is. Haar hele ingesteldheid is veranderd. Waar ze zondag om 17u al vroeg om te gaan slapen (omdat ze weet dat ze dan een pamper aankrijgt), heeft ze vandaag een hele dag fijn buitengespeeld (zelfs zonder middagdutje) en heeft ze verschillende keren op het potje gedaan. Tegen de avond had ze er zelfs plezier in. De pamper-oorlog zal nog niet helemaal gewonnen zijn, dat besef ik wel, maar ik denk dat ze ondertussen toch al flink op weg is!

Onnodig te zeggen dat ik meer dan trots ben op mijn flinke grote meid!

Musti

Sinds gisterennamiddag zijn we terug “vollen bak” aan de slag gegaan met het anti-pampers-plan. Ik heb de laatste tijd veel tips gekregen en gelezen, tijd dus om het allemaal in de praktijk om te zetten. En deze keer gaan we door…

Omdat Amélie al heel de namiddag achter frietjes van de frituur aan het vragen was, besloten we om inderdaad frietjes te gaan halen ’s avonds. En voor u uw wenkbrauwen fronst, onze bijna-driejarige beslist niet altijd wat er op tafel komt hoor. Het plan was dat oma en mama naar de frituur zouden trekken, en opa zou dan bij de kindjes blijven omdat papa nog eventjes weg was.

Omdat ons spook altijd alles hoort wat ze niet zou moeten horen, zeg ik nog heel stil tegen oma “Ik ga boven eerst nog snel een onderbroekje halen om klaar te leggen moest die…” en ik maak mijn zin niet helemaal af, maar ik bedoelde natuurlijk dat ik snel een slipje ging halen zodat opa niet helemaal naar boven zou moeten crossen, moest Amélie toch een ongelukje doen terwijl ik weg was.

Terwijl ik boven ben vraag Amélie aan oma “Wat is mama gaan doen? Een onderbroekje halen voor Musti?”…

Uit!

Geholpen door enkele dagen afgesloten te zijn van de rest van de wereld (voor wie mij niet kent, ik schijn nogal de neiging te hebben om soms een ietsiepietsie te overdrijven, zou in de familie zitten) was ik al een heel eind gevorderd in het boek. Gisterenavond dan nog eens doorgepitst, en nu is het dus uit. Dus al wie met prangende opvoedvragen zit, ik zou zeggen “shoot”, want vanaf nu heeft geen enkel kindertje nog geheimen voor mij. 🙂

Nu maar hopen dat de tips ivm de zindelijkheidstraining iets uithalen en dat we ons oudste nu eindelijk eens van de pampers af gaan krijgen, want 1 september  komt toch stilaan een beetje dichterbij he. To be continued…

Met dank aan Rozebril en haar dochter met de onschuldige hand, en aan Maaike, die mij spontaan wat tips doormailde. Mercikes!

Het leed dat potjestraining heet…

Waar zal ik beginnen…

Al maanden proberen we om Amélie van de pampers af te krijgen. De eerste keer nog vol enthousiasme (zowel van haar kant als van onze kant), maar toen bleek dat ze er echt nog niet klaar voor was. Ze voelde absoluut zelf niet wanneer ze moest plassen en bijgevolg werd er niks in het potje gedaan, maar gewoon op de grond, op de stoel, op mama,… Eender waar dus. Omdat we zagen dat dit absoluut geen zin had zo, zijn we er dan maar mee gestopt met het gedacht van een tijdje later nog eens te proberen.

Zo zijn er nog twee pogingen geweest, maar telkens zonder succes. (Achteraf bekeken ligt hier misschien wel de kern van het probleem. Misschien hadden we toen toch moeten doorzetten ipv weeral op te geven? Maar ja, wat doe je als je merkt dat het echt niet lukt? Ze zeggen altijd dat forceren meestal gewoon een averechts effect heeft…)

De volgende poging was in het begin van mijn zwangerschapsverlof, een 5-tal weken voor de geboorte van Eline. De eerste dag verliep het iets vlotter als de vorige pogingen. Maar op den duur weigerde ze zelfs van nog maar op haar potje te gaan zitten. En als ik haar toch verplichtte om eventjes te blijven zitten… huilen, schreeuwen, brullen! Ongelukjes hadden we (bijna) niet meer, maar ze hield gewoon alles op tot ze ging slapen en een pamper aan kreeg. Tegen de avond was ze soms zelfs aan het huilen van de pijn in haar buik, maar ze vertikte het echt van op het potje te gaan.

Waarbij we (volgens mij) bij een van de oorzaken van het potjes-probleem zijn aangekomen. Haar koppigheid. Wanneer Amélie iets (nieuws) opgedrongen krijgt zal ze zich er altijd eerst een tijdje tegen verzetten. Wanneer ze merkt dat het aandringen verslapt, dan zal ze het zelf na een tijdje wel doen, wanneer zij het zelf ‘beslist’. Zo was het bijvoorbeeld ook al toen ze als baby’tje patatjes begon te eten. Weken hebben we ermee gesukkeld en flesjes nagegeven zodat ze toch iets binnen zou hebben. En plots, na een tijdje, vond ze precies zelf dat het nu wel kon. En hups, het kind at haar patatjes op… Best vermoeiend soms, zo een koppige dochter!

Maar bon, die laatste poging mislukte dus ook, want ze liep echt te schreeuwen van de buikpijn (herinnert ge het u nog mémé?). Na de geboorte van Eline had ik het er eens met de kinderarts over. Die raadde mij aan om haar gewoon te laten doen. Aan mijn uitleg kon hij horen dat ze er nog niet aan toe was. Wil ze een pamper? Ok. Wil ze op het potje? Ok. Wil ze wel pipi doen op het potje, maar kaka in de pamper? Ok. Gewoon laten doen wat zij wil, en op de duur komt het allemaal wel vanzelf zei hij. Ergens weet (denk) ik wel dat er iets van waarheid in zijn uitleg zit. Maar langs de andere kant ken ik ook mijn dochter, en als ik moet wachten tot ze er zelf mee afkomt kan ik nog lang wachten vrees ik. 

Dus toen hebben we het hele gedoe maar eens proberen te koppelen aan haar groot bed, en begonnen we dus met een schone lei. En het lukte. Op haar pipi-kalender hangen nu toch al 7 stickers voor een plasje in het potje, en sinds zaterdag heeft ze nog maar 2 (kleine) ongelukjes gehad. Maar ondertussen zijn we dus terug bij af. Ze is eigenlijk perfect droog overdag, maar ze doet NIKS op haar potje. Ze houdt gewoon alles in tot wanneer ze een pamper aankrijgt (middagdut en ’s nachts). En tot hiertoe lukt haar dat wonderwel ook.

Maar nu weet ik het dus echt niet meer… Laten we haar zo verder doen, en zal ze ooit wel eens stoppen met alles in te houden en gewoon op haar potje gaan. Stoppen wil ik echt niet meer. We hebben nu al zoveel keer geprobeerd, het is al een heel spel geworden op de duur. En deze keer bijt ik door! Maar hoe? Ik heb al alles geprobeerd. Een (muzikaal) potje, een toilet-verkleiner voor op het grote toilet, een pipi-kalender met stickers, onverschillig zijn, boos  zijn, extreem bejubelen,…

Als er iemand zich geroepen voelt om zijn/haar ervaringen of tips te delen? Voel je vrij, want ik zie het zelf bijna niet meer zitten ondertussen. En ik zou ze precies wel graag proper krijgen tegen dat ze in september naar school gaat (tegen dan is ze er ook al 3 he!).

Misschien moet ik er ook maar eens een wedstrijd van maken, dan krijgt de persoon met de gouden tip een gouden drolleke of zoiets. 🙂

Update : Vandaag weer geen enkel ongelukje, geen druppel. En na een heeeeele lange scène (van haar kant, wij proberen – uiterlijk althans- uiterst kalm en onverschillig te blijven) is er daarjuist na het bad toch een plasje in het potje terecht gekomen. En hup, het schreeuwen en brullen was bijna onmiddellijk gedaan. Het lijkt mij of ze echt enorm angstig is op die momenten, maar meer dan haar geruststellen kan ik dan niet echt doen he. Het doet wel pijn om haar zo bang te zien en haar niet echt te kunnen helpen…

Hand ervoor

3e pamperloze dag

Tijdens het middageten zit Amélie te wiebelen op haar stoel.

Mama : Moet je pipi doen Amélie? Dan gaan we snel op het potje zitten eh.

Amélie (terwijl ze haar hand tussen haar benen stopt) : Nee, ik hou mijn hand er wel voor mama.

🙂