Pamperpauze.

Het is beslist, tot aan de kerstvakantie doen wij van pamperpauze en wordt het jongste kind des huizes gerust gelaten met heel dat potjesgedoe en doen de pamperbroekjes weer hun intrede*. Wil ze op het potje? Prima. Wil ze niet op het potje? Ook prima. We doen het voortaan op haar ritme, en op haar aangeven. En ge kunt niet geloven wat een rust dat met zich meebrengt. En dan bedoel ik zelfs nog niet het feit dat ik geen x aantal broeken per dag meer moet wassen. Maar gewoon heel dat gebeuren efkes loslaten, het brengt vooral een mentale rust met zich mee. Ook bij de dochter trouwens, die vandaag plots 2 spontane plasjes op het potje wou doen. Ze vroeg wel een chocoladecentje in ruil, zo is ze dan weer wel.

* De juf en de kinderverzorgsters op school kunnen zich gelukkig vinden in onze beslissing, en maken hier geen probleem van. Wat een bijzonder fijn gevoel is.

Dat ik het niet meer weet.

Ik had gehoopt op een iets vlottere pamperstrijd deze keer. Maar helaas, ik baar blijkbaar geen kinders die vanzelf droog worden.

Sinds juli proberen we Eline van de pampers af te krijgen. Dat zijn ondertussen al 5 maanden op de teller, en het lijkt alleen maar de verkeerde kant uit te gaan. In het begin vond ze het allemaal interessant, en lukte het ook redelijk goed, waardoor ze zo net niet droog te noemen was toen ze in september naar school vertrok.

Maar toen begon het. Feit is dat Eline het de eerste weken (maanden) bijzonder moeilijk had op school. Om verschillende redenen. Verandering van omgeving, haar frans dat duidelijk geen deugd had van die 2 maanden vakantie waardoor ze het moeilijk had om zich verstaanbaar te maken, het feit dat ze Lolo moest missen, en dan op de koop toe ook nog een mama die wel ergens rondloopt op school maar waar je niet naartoe mag. Het doet wat met zo’n kind. De ongelukjes waren dan ook niet meer te tellen.

In samenspraak met de juf en de kinderverzorgster werd er toen beslist om de druk van de ketel te halen, onder de vorm van pamperbroekjes, en zo enkele weken af te wachten tot ze helemaal gewend zou zijn aan het schoolgaan.

Eens de tranen op school verdwenen waren, kregen we een hele andere Eline in de plaats. Eentje die bijna geen driftbuien meer had, en eentje dat het terug leuk vond om op het potje te gaan. Wij blij, want nu zou het wel gaan lukken. Dachten we.

Ondertussen zijn we weer een paar weken verder, en gaat het van kwaad naar erger. Zelf vragen om naar het toilet te gaan gebeurt zelden. Haar forceren werkt enkel averechts. En zo zitten we dus weer aan meerdere ongelukjes per dag en kan ik mij de laatste “droge” dag nog amper herinneren. Mijn wasmachine draait overuren, ge hebt daar geen gedacht van. Eline zelf trekt het haar allemaal niet te veel aan. “Een natte of vuile broek? Wat is het probleem? Ze doen mij sebiet wel een droge aan…” Ge hoort het haar soms bijna denken.

Ik heb al vanalles geprobeerd. Verschillende beloningssystemen met en zonder stickers. Haar de hemel inprijzen als ze flink op het potje doet. De truck met het kookwekkertje. Mij onverschillig opstellen. Mij kwaad maken. Niks helpt. Dus nu vraag ik mij al een aantal dagen af hoe het nu verder moet. Doe ik koppig verder, ook al interesseert het haar voor geen meter. Of moet ik er mij bij neerleggen dat het nu niet lukt, en het binnen een paar weken gewoon opnieuw proberen?

Ik weet het ondertussen echt niet meer. Wat denkt u?

Potjesgedoe

Met de intrede van de vakantie deed ook het potje opnieuw zijn intrede ten huize Vandyck. Want u weet het, of u weet het niet, maar Eline start in september op school en zou dus tegen dan pamperloos door het leven moeten. En zo loopt ze sinds vanmorgen in haar onderbroekje rond en deed ik vandaag niet veel meer dan het kind gezelschap houden naast het potje, potjes legen, plasjes opkuisen, en droge onderbroekjes halen. Na dag 1 was de stand uiteindelijk 8-5 voor Eline. Valt nog mee, niet? Ik hoop alleen dat het bij haar nu wat vlotter gaat gaan dan bij Amélie in den tijd, want met haar hebben we onze portie potjesleed wel gehad me dunkt. U mag dus allen een kaarske branden ten behoeve van een vlotte pamperstrijd deze keer. Dankuwelmerci!

Droog!

Na 5 dagen zonder ongelukjes denk ik dat ik officieel mag stellen dat ons oudste van de pampers af is! Ik had het gelijk niet meer verwacht voor haar 18e, maar hey, een mens kan zich blijkbaar vergissen… 🙂

En leuk dat ze dat zelf vindt, niet te geloven! Alsof ze nooit anders gedaan heeft doet ze zelf haar broekje naar beneden/boven. Ze voelt perfect wanneer ze moet en kan dan ook ophouden tot ze op het potje zit. We hebben gisteren zelfs samen de grote (wekelijkse) boodschappen gedaan (toch wel 2 uur weg geweest) en allemaal zonder problemen.

En nu alle pamper-leed achter de rug is denk ik ook te kunnen besluiten dat het bij Amélie vooral een wel-kunnen-maar-niet-willen houding was die voor de gekende problemen zorgde. Heb ik al gezegd dat het soms een koppige is, die oudste dochter van ons?

En bij deze hoop ik de pamper-ellende dan ook voorgoed te kunnen vergeten. Wat zegt u? Eline? Dat gaat vanzelf gaan joh… 😉

Zou het?

Vandaag de 4e pamperloze dag achter de rug. En ik durf het bijna niet te schrijven, maar ik denk dat het deze keer de goede richting aan het uitgaan is. Haar hele ingesteldheid is veranderd. Waar ze zondag om 17u al vroeg om te gaan slapen (omdat ze weet dat ze dan een pamper aankrijgt), heeft ze vandaag een hele dag fijn buitengespeeld (zelfs zonder middagdutje) en heeft ze verschillende keren op het potje gedaan. Tegen de avond had ze er zelfs plezier in. De pamper-oorlog zal nog niet helemaal gewonnen zijn, dat besef ik wel, maar ik denk dat ze ondertussen toch al flink op weg is!

Onnodig te zeggen dat ik meer dan trots ben op mijn flinke grote meid!

Musti

Sinds gisterennamiddag zijn we terug “vollen bak” aan de slag gegaan met het anti-pampers-plan. Ik heb de laatste tijd veel tips gekregen en gelezen, tijd dus om het allemaal in de praktijk om te zetten. En deze keer gaan we door…

Omdat Amélie al heel de namiddag achter frietjes van de frituur aan het vragen was, besloten we om inderdaad frietjes te gaan halen ’s avonds. En voor u uw wenkbrauwen fronst, onze bijna-driejarige beslist niet altijd wat er op tafel komt hoor. Het plan was dat oma en mama naar de frituur zouden trekken, en opa zou dan bij de kindjes blijven omdat papa nog eventjes weg was.

Omdat ons spook altijd alles hoort wat ze niet zou moeten horen, zeg ik nog heel stil tegen oma “Ik ga boven eerst nog snel een onderbroekje halen om klaar te leggen moest die…” en ik maak mijn zin niet helemaal af, maar ik bedoelde natuurlijk dat ik snel een slipje ging halen zodat opa niet helemaal naar boven zou moeten crossen, moest Amélie toch een ongelukje doen terwijl ik weg was.

Terwijl ik boven ben vraag Amélie aan oma “Wat is mama gaan doen? Een onderbroekje halen voor Musti?”…