Mr. Pinguïn.

Facebook staat er vol mee. Verzoekjes om iets te delen, en dan zou je kans maken om iets te winnen. En ik moet eerlijk bekennen dat ik regelmatig meedoe. Want winnen is leuk, zeker als het om mooie spulletjes gaat. Ik ben ook maar gewoon een vrouw, ik kan daar niets aan doen.

En zo zat er gisteren een coole pinguïn in mijn brievenbus. Helemaal zelf gewonnen bij Biskids. Ik was er meteen verliefd op. En Julie ook.

DSC_0288 [800x600]

DSC_0291 [800x600]

En hoewel ze eerst wat onder de indruk was van dat grote beest, denk ik dat ze dikke vriendjes gaan worden.

DSC_0297 [800x600]

DSC_0299 [800x600]

Dank je wel Biskids!

DSC_0308 [800x600]

Ps: Wil je ook een Mr. Pinguïn? Kijk dan snel hier.

Advertenties

Nieuw leven.

Figuurlijk.

Want de vorige blogpost dateert ondertussen al van maart 2012. Niet dat er hier niets te beleven viel, integendeel. Maar het ontbrak mij vooral aan de tijd/goesting om het hier neer te komen schrijven. Maar kijk, een nieuw jaar, een nieuw begin. En we gaan het nog eens proberen.

Maar ook letterlijk.

Want als alles goed gaat verwelkomen wij binnen een drietal weekjes onze derde dochter, “Florreke”. Dat we allemaal serieus aan het aftellen zijn hoef ik u waarschijnlijk niet te vertellen ❤

Nu weet u trouwens gelijk waar ik toen (onder andere) van droomde 🙂

1357135212

Of dat niet gaat vervelen, die lange ritten.

Sinds The Big Move durven mensen mij die vraag al wel eens stellen. Want wij rijden nu dagelijks een rit van 40 minuten naar school, enkel. Da’s dus 2 keer 40 minuten per schooldag.

Ik kan daar kort in zijn. Nee, dat verveelt mij eigenlijk niet. En wel om de volgende redenen. Ik rij graag met de auto, en zeker als het een rustig traject is, zoals nu. Moest ik veel in de file staan, het zou iets anders zijn. Maar nu zie ik het eerder als een welgekome ontspanning na een drukke werkdag. Tenzij de peuterpuberdochter beslist om net dan een van haar befaamde crisissen te pikken natuurlijk. Maar anders is het best wel aangenaam.

Ook voor de dochters trouwens. Het is het ideale moment om naar hun klasverhalen te luisteren. En er wordt regelmatig een cd bovengehaald. Met liedjes, of met verhaaltjes. Er wordt ook veel meegekweeld met de radio, zowel door de mama als door de dochters. Die dochters van mij hebben trouwens al duidelijk hun favorieten. Wanneer Adèle door de boxen schalt roepen ze onmiddellijk “Alle, mama, zingen!”. Wat ik dan ook doe (ahum). Gelukkig krijg ik tijdens het refrein bijval vanop de achterbank.

En dat zijn van die momenten dat ik echt geniet, als mama. Dus nee, die lange ritten vervelen mij niet. Integendeel.

11

De voorbije 11 jaren waren gevuld met ups en downs, met watertjes die doorzwommen moesten worden, met een verhuis naar de andere kant van het land, met 2 fantastische dochters en met bakken vol liefde. Meer moet dat niet zijn!