Nu heb ik het gevonden.

Ik heb de vrijdag altijd al wel een leuke dag gevonden. Maar sinds dit jaar is de vrijdag nog net dat tikje leuker. Want dan ben ik klasvrij van 10u10 tot 14u40. En dat schept mogelijkheden, dat kunt ge niet geloven. Boodschappen doen, zonder kinderen. Op mijn gemak een aantal kledingwinkels doen, zonder kinderen. Fin, ge snapt het wel.

Maar af en toe roept de plicht. Meestal onder de vorm van een enorme stapel verbeterwerk.

Maar nu heb ik het gevonden. Om het leed wat te verzachten, verlegde ik mijn werkterrein van de ietwat sombere en stille leraarskamer naar het computerlokaal. Alwaar ik mij achter een pc verschanste, en mij youtube-gewijs door mijn stapel schriften en mijn afspeellijst heen werkte. In een uiterst gevarieerd gezelschap.

 

 

 

On s’aimera toujours

Al een week of 2 liep Amélie rond te bazuinen dat ze op school een cadeautje aan het maken was voor mij, maar dat ze dat niet mocht verklappen van de juf. Dus dan ga ik dat ook niet doen he mama, want dat mag niet heeft Madame Pascale gezegd. En ik weet niet of dat overal zo is, maar wat de juf zegt is hier heilig. Altijd.

Vrijdag kreeg ze het resultaat dan, mooi ingepakt, mee naar huis. Maar Madame Pascale heeft gezegd dat ik niet mag zeggen dat er 6 sous-verres inzitten he mama. Ik mag dat alleen maar aan papa zeggen. Onderweg naar huis begon ze dan ook nog eens -onbewust- haar moederdag-liedje te zingen. Zo lief!

En toen was het zondag. Ik zal het wel opendoen ze mama, want Madame Pascale heeft gezegd dat dat zo moet. Eindelijk kreeg ik die 6 langverwachte onderzettertjes voor mijn glazen. Het liedje weigerde ze deze keer wel te zingen, maar bon, daar doen we hier in huis niet moeilijk over.

Want geef nu toe, met zo’n 2 exemplaartjes in huis is het gewoon alle dagen moederdag!

oh dis-moi maman
il y a longtemps
quand j’étais caché
tout près de ton coeur
tu m’aimais déja
dis-moi
tu m’aimais déja
quand je suis sorti
de mon doux abri
tu m’as protégé
tu m’as tout donné
tu m’aimais déja
dis-moi
tu m’aimais déja
maintenant maman
même si je suis grand
j’aime encore venir vers toi
me blottir
on s’aimera toujours
dis-moi
on s’aimera toujours

Incognito

Daarstraks had ons oudste pateeke een briefke bij toen ik haar ging ophalen aan de klas. Dat het vrijdag Carnaval is op school en dat ze dus teen en tander mag meebrengen om zich in de namiddag te kunnen verkleden. Op dat moment weerklonken er zo een stuk of duizend toeters en bellen in mijn hoofd. Verkleden begot. Als er iets is waar ik al heel mijn leven een hekel aan heb, dan is het wel aan Carnaval en aan verkleden. Kriebels krijg ik ervan. En daarbovenop kreeg ik nog visioenen van moeder de vrouw (ikke dus) die een of ander origineel kostuumke bijeen gescharreld moet krijgen op amper een week tijd. Tot ik een uur later het lumineuze idee had om wat melk en water in te gaan slaan in den Aldi. Den Aldi, redder van nood in tijden van Carnaval, zo bleek. Een kant-en-klaar kostuumke voor, als ik mij goed herinner, nen euro of 4. En het kind had zelfs nog de keuze uit een prinsessenkleed en een indianenkleed. Heel origineel is het wel niet, maar het kind is er content mee, en moeder de vrouw heeft er zichzelf heel wat werk mee bespaard.