Ik had het kunnen weten.

Kinderen en slapen, het is niet altijd een goeie combinatie. Heb ik van horen zeggen. Want eigenlijk mogen wij hier niet klagen. De nachten dat ik mijn lijf  ’s nachts uit bed moet slepen zijn op 1 hand te tellen. Dus ja, ik heb chance. Veel chance. Behalve vandaag.

Vandaag ben ik namelijk om 6u19 opgestaan. Volledig vrijwillig wegens wakker door manlief die naar het werk vertrok, en fluitende vogels. Om op mijn gemak nog een taske koffie te kunnen drinken voor mijn kroost beslist dat het tijd is om op te staan, zo rond 6u30. Al de hele vakantie. Behalve vandaag.

Hier zat ik dan, van 6u19 tot 7u54.

Welopgevoed

Amélie: Mamaaaaa, mag ik bij u komen liggen? (Het hese slaapdronken stemmetje moet u er maar bijdenken)
Mama, na een blik op de wekker (07u14): Ja schat, kom maar…
Amélie: Dank u mama!

Waarna ze al trippelend tot aan ons bed komt gelopen en zich in mijn armen nestelt.

Om grijs haar van te krijgen

Op weekdagen moeten mijn bloedjes redelijk vroeg hun warme bedje uit. Amélie rond 6u30 en Eline rond 6u45. Vooral Amélie laat soms nogal duidelijk merken dat ze het er niet mee eens is en liever nog wat langer zou slapen. Maar dan is het woensdag, en op woensdag mag er al eens een beetje uitgeslapen worden omdat het uurrooster van moeder op woensdagochtend wat lege grijze vakjes vertoont. Maar niks jom, om 6u19 was Amélie alive and kicking. En ik ben weer wat grijze haren rijker, en een deel slaap armer. Kinderen, ik zweer het u…

Baai baai tut

Ik had – Amélie haar karakter kennende –  meer weerstand verwacht, maar al bij al viel het nog mee. Al geruime tijd was ik ze aan het voorbereiden op wat komen zou, en ze vond het een prima idee want ik ben wel al groot eh mama en ik kan da, zonder tutje slapen.

Vorig weekend was tut 1 aan de beurt. Zonder verpinken smeet ze hem richting haar schoen en huppelde ze naar boven. Het enige probleem was dat ze nu maar 1 tut meer had om te slapen en hoe moest ze nu van tut wisselen als de eerste nat was? Ze ging hem dan maar af en toe uit haar mond doen, zo kan de wind hem droog maken eh mama. Geen idee eigenlijk of ze die techniek ook effectief heeft toegepast. In ruil voor haar tut brachten Sint en Piet een prentenboek over de Sint en Jip-en-Janneke-stickertjes.  Het lieve kind is namelijk helemaal into stickers plakken tegenwoordig.

Het plan was om tut 2 vrijdagavond aan de Sint himself te geven, maar een doodvermoeide Amélie stak daar een tutje stokje voor. Amélie dus in bed en tut 2 wederom in haar schoen, samen met een hele stapel bieven voor Sinterrrrklaas. Dit keer geen cadeau wegens niet voorzien dat ze haar schoen zou zetten, maar daar gaf ze niet om.

Gisteren was tut 3 dan aan de beurt, de laatste. Alles verliep vlot tot het moment waarop ze in bed kroop. Maar mama, hoe moet ik nu dan slapen zo zonder tut? Moeder ratelde de ganse uitleg nog eens af, dat de tut beneden moest blijven omdat Sinterklaas hem anders niet kon komen halen enal. En dat de Sint zeker een extra cadeautje zou achterlaten in ruil voor de tut. Nog een kus en een knuffel, licht uit, en dan……. niks. Geen gehuil, geen gezeur, niks. Easy. Te easy blijkbaar, want na 10 minuten reeds werd ik teruggefloten. Ik heb mijn tut nodig mama want wat moet ik nu doen met al die zever die in mijn mond komt als ik wil slapen? Daar had ik zo direct geen antwoord op, dus zei ik dat ze al die zever maar moest inslikken. En dat ze nu echt wel moest slapen, want dat de Sint anders geen tijd had om alle cadeautjes te brengen. Na ongeveer anderhalf uur riep ze mij met haar wakkere stemmetje. Te wakker naar mijn goesting. En toen waren ze daar, de tranen. Wederom deed ik de ganse uitleg, maar dit keer hielp het niet. Ze vroeg niet specifiek achter haar tut, maar ik zag duidelijk wel dat ze het moeilijk had. Achteraf gezien denk ik dat de tranen er eerder kwamen door vermoeidheid omdat ze zonder haar tut niet direct in slaap geraakte. Na talloze argumenten van mijn kant gaf ze dan toch toe en viel ze in slaap tot ‘maar’ 06u45. Maar daar zaten de zenuwen voor iets tussen denk ik 🙂

De cadeau’s werden vervolgens uitgebreid bewonderd, haar kleurpotloden opgeruimd (Moh, Sinterrrrklaas!) en pas na een tijdje bemerkte ze de brief van de Sint en haar tut-vervangende-knuffel. Zo’n ding waarvan het gezichtje oplicht als je op zijn/haar buik duwt. In de wolken was ze, zowel met de brief vol lovende woorden als met de knuffel.

Vanavond vroeg ze nog wel een keertje achter haar tut, maar ze was te geconcentreerd bezig met haar knuffel om echt triest te zijn. En ik heb ze niet meer gehoord…