Herfstkriebels.

Of wij zin hadden om te gaan herfstkriebelen? Dat moesten ze ons geen twee keer vragen. En dus trokken wij vandaag een dagje naar Bokrijk, alwaar de herfstkriebels bijna zomerkriebels bleken te zijn.

DSC_0482bis

Voor de gelegenheid was het park opgedeeld in 4 verschillende delen. Onze route ging van start in Spookrijk, waar we onder andere het nationale spokenlied zongen en gekke bekken trokken met het Rockspook.

DSC_0510bis

Daarna trokken we richting Herfstrijk.

DSC_0444bis

Daar konden de meisjes zich naar hartelust uitleven in de verschillende disciplines van de heksenkampioenschappen.

DSC_0454bis

DSC_0452bis

Er was ook tijd voor een kabouterverhaal.

DSC_0456bis

En zelfs een dansje.

DSC_0460bis

Dan ging het richting het Durversparcours.

DSC_0489bis DSC_0492bis

En tenslotte werd er gezongen en gedanst in Poprijk.

DSC_0474bis

En tussen al die activiteiten door genoten we van een heerlijke wandeling onder een stralende zon!

DSC_0497bis

DSC_0498bis

DSC_0563bis

DSC_0484bis

DSC_0519bisDSC_0568bis

Als afsluiter van de herfstvakantie kon dit wel tellen!

DSC_0516bis

DSC_0579bis

PS: Willen jullie ook gaan Herfstkriebelen? Dan kunnen jullie morgen nog tussen 10u en 18u in Bokrijk terecht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lego Friends.

Of Amélie en ik het zagen zitten om de nieuwe Lego Friends-lijn eens uit te testen? Tuurlijk dat, zoiets moeten ze ons geen twee keer vragen… Dus trokken wij naar Brussel, naar het mooie Pantone Hotel, waar we een warme(!) ontvangst kregen. Compleet met hapjes en drankjes, dik in orde dus.

Lego Friends is opgebouwd rond 5 verschillende figuurtjes, en werd speciaal ontwikkeld voor meisjes. Met nieuwe kleurtjes, met andere popjes, en uiterst gedetailleerd.

Na een korte voorstelling kwam het leukste deel. Spelen! Een aantal dingen waren reeds in elkaar gezet zodat er direct gespeeld kon worden en een aantal andere dingen mocht zelf nog in elkaar gezet worden. En dat het een succes was! Iedereen, jong en oud, was het er over eens. Het ziet er niet alleen leuk uit, het is ook echt leuk om mee te spelen. En ondertussen konden de mama’s (en de enkele papa’s) nog een gezellig babbeltje slaan ook.

Op het einde kregen alle kindjes nog een zak vol leuke cadeautjes mee naar huis, waaronder Olivia’s boomhut, zodat er thuis gewoon verder gespeeld kon worden.

Bedankt Lego!

Meer kan u hier lezen, alsook hier en hier en hier

Van het potje dat in Gent bleef.

We waren nog maar 5 minuten in Gent, toen ik in de Dampoortstraat in een etalage hét potje zag staan dat ik moést hebben voor in onze nieuwe keuken. Na de verhuis, that is. Het (suiker)potje was zo mooi, dat ik mij zelfs afvroeg hoe ik al die jaren had kunnen leven zonder dat potje. Wegens nog maar 5 minuten in Gent liet ik het potje staan, met het gedacht het ’s zondags te kopen, op de terugweg naar het station.

Maar zaterdag, zo ergens rond de middag, bekroop mij het nare gevoel dat het winkeltje natuurlijk wel eens gesloten zou kunnen zijn op zondag. Dus alle hup, terug naar de Dampoortstraat. Waar ik het potje kocht (en dus betaalde) en vernam dat de winkel wel degelijk op zondag geopend was, en ik het potje mocht laten staan tot we ’s anderendaags terug zouden passeren. “Vanaf 10 uur zijn wij open mevrouw.”

Maar op zondag, om 11u20 bleek de winkel gesloten, en zodoende moest ik dus naar huis, zonder mijn potje. Bij thuiskomst heb ik direct gebeld en bleek dat de vrouw beslist had om haar winkel toch wat later open te doen. Opsturen wilde ze niet, en dus moest ik wel accepteren dat ze mij het geld zou terugstorten. En zo zit ik hier nu, terug in de Ardeense Natuur, maar zonder potje. Want dat bleef in Gent. Snif.

Gent

Binnenkort staat hier een weekendje Gent op het programma. Als in, enkel wij twee, zonder kinderen. Met als uitvalsbasis een b&b waar ik al veel goeds over gehoord heb.

Dus vertelt u het eens.

Wat moeten wij zeker gezien/gedaan hebben daar in Gent? Wat/waar is (het) de moeite tijdens de Gentse Feesten? Waar kan er lekker worden gegeten? Waar kan er leuk worden geshopt?

Wij zullen u dankbaar zijn.

Over de boterhammekes van meneer V.

Leuke uitstapjes mogen ook niet ontbreken tijdens een vakantie, en zo trokken we enkele weken geleden met vriendin A. en dochtertje B. richting Plopsa Indoor. Ik had op voorhand niks aan Amélie verteld, om gezaag te vermijden om de verrassing compleet te houden. Bij aankomst leverde dit het volgende tafereel op.

He kijk mama, daar staat een Bumba op de muur getekend. En een Plop ook!

Het kind had echt geen flauw benul waar we waren, maar toen ik het dan uiteindelijk verklapte was ze door het dolle heen…

Hoewel ik het park op het eerste zicht teleurstellend klein vond hebben we er toch bijna een ganse dag rondgelopen en hebben de kindjes zich super vermaakt. En doordat het zo’n mooi weer was waren we er nog bijna gans alleen ook!

Eline liet het allemaal rustig aan zich voorbij gaan, maar tijdens de Bumba-show veranderde ze plots in een of andere wannabe-groupie van dat gele mannetje. Lachen, wijzen, roepen, klappen. Zalig om te zien!

Grappig detail was dat Amélie ’s morgens aan de kassa mijn verzoek om onder het bordje (op 1 meter hoogte) te gaan staan wel erg letterlijk opnam. Ze ging met haar hoofd tegen het plankje staan en met haar voeten een paar centimeter van de muur af, waardoor ze nog aan kindertarief binnenmocht ipv aan het volwassenentarief. Ik had het zo helemaal niet bedoeld, maar ach, meneer V.erhulst zal er wel geen boterhammeke minder om moeten eten zeker?

Schommelen

De dochter had een tijdje geleden weer fameuze kuren, meestal zo rond etenstijd. Om er niet te veel woorden aan vuil te maken voerde ik een beloningssysteem in. En kijk, een eetkalender en een stickervel later kon er weer deftig gegeten worden aan tafel. Ha! Als beloning voor een volle kalender zouden we dan naar de speeltuin gaan. Er werd gegeten als nooit te voren, want de speeltuin rules hier ten huize Vandyck.

Zaterdagavond werd het laatste stickertje op de kalender geplakt en dus trokken we zondag  naar het wildpark van La Roche. Ten eerste om papa’s werk eens te gaan bewonderen, want hij is daar bezig om een nieuwe omheining rond het wolvendomein te maken. Ten tweede omdat ze daar over een speeltuin beschikten. Maar als u nu denkt dat onze speeltuin-lievende dochter daar gespeeld heeft, dan bent u mis. Het enige wat ze wou doen was haar zusje duwen in de schommel. De zusjes hadden de tijd van hun leven op en rond het kleine schommeltje. En papa en mama hadden de tijd van hun leven op een bankje in de zon, genietend van hun kroost!

Winterpret

En toen lag er dus opnieuw een dik pak sneeuw. Tijd voor wat moeder-oudste-dochter-quality-time.

We grabbelden wat mutsen en sjaals bijeen en vertrokken voor een leuke winterwandeling.

Amélie genoot…

En de mama ook!

Nu alleen hopen dat onze straat tegen maandagochtend opnieuw iets meer berijdbaar zal zijn…