Voetje (II)

Woensdagnamiddag werden we dus verwacht in het ziekenhuis. Op de dienst “radiografie” werd ons opgedragen om in kotje 1 te wachten tot men ons kwam ophalen. En ja, dat kotje mag u letterlijk nemen, wegens welgeteld 1m² groot. De dochter werd ontdaan van alle kleedsels en werd vakkundig geëntertaind door la mama. Na bijna 3 kwartier werd de deur van het kotje geopend om ons te zeggen dat we toch maar naar kotje 8 moesten verhuizen, daar was de tafel namelijk beter voorzien om een radiografie te nemen van zo’n kleine peuterheupjes. Eenmaal de blote baby, de buggy en de kleedsels verhuisd waren naar kotje 8 ging het vrij vlot. Allé ja, buiten het feit dat heel het ziekenhuis heeft mogen horen dat Eline niet zo veel zin had in een mooie foto van haar heupen.

Nadien werden we dan verwacht bij de orthopeed. Deze bijzonder lieve vrouw begon met te zeggen dat er op de radiografie niets abnormaals te zien was (oef!) en ging toen over tot het betasten, bepotelen en plooien van de befaamde rechtervoet. Na een grondige controle kon ze met zekerheid zeggen dat er absoluut geen sprake was van een klompvoetje, en dat er geen enkele reden is tot ongerustheid. De reden waarom ze haar voetje wat naar binnen kromt is dat er aan de buitenkant van haar voetje nog geen sprake is van een optimale spierspanning. En dat zou gewoon te wijten zijn aan het feit dat ze simpelweg nog niet rijp is om al recht te staan en te leren stappen. Met andere woorden, ze is gewoon niet gehaast om de wereld rechtstaand te verkennen. Eenmaal ze daar wel aan toe zal zijn, zal die spierspanning normaal gezien vanzelf opbouwen waardoor ze haar voetje wel recht zal plaatsen. Niks gips dus, zelfs momenteel nog geen kiné. De orthopeed vond 16 maanden nu nog niet uitzonderlijk laat en wou nog eventjes afwachten. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt binnen een maand, en dan zouden we weer verder zien, afhankelijk van de evolutie die er al dan niet zou zijn.

Moet ik zeggen dat wij bijzonder opgelucht terug buiten kwamen?

Advertenties

Voetje voor voetje

Ik krijg dikwijls de vraag of onze kleinste freggel al stapt. Ah ja, want ze is ondertussen al 16 maanden. En blijkbaar veronderstellen de meeste mensen dan dat het kind kan lopen. Niet dus. Meer zelfs, Eline deed zelfs geen enkele moeite om recht te gaan staan. Ze trok zich vlot tot op haar knietjes, maar daar bleef het bij. Aanvankelijk maakten we ons niet al te veel zorgen. Motorisch gezien hebben wij nu eenmaal een dochter die wat achterloopt(!) op de statistiekjes van Kind & Gezin wat zitten en kruipen betreft. En er zijn nu eenmaal kindjes die pas laat beginnen te stappen. Maar het feit dat ze nog niet kon/wou rechtstaan begonnen we wel vreemd te vinden. We begonnen haar (nog meer) te stimuleren om recht te staan. Zonder succes trouwens, want ze trok steevast haar beentjes op tot in haar nek. We begonnen ook haar voetjes grondig te bestuderen en merkten dat ze haar rechtervoetje niet altijd mooi plat op de grond zette. Dus toen we bij de onthaalmoeder een bevriend kinesist troffen, aarzelden we dan ook niet om hem zijn mening eens te vragen. Een “klompvoetje” was zijn verdict, maar volgens hem was dit door middel van een paar sessies kine wel van de baan. Ik viel even uit de lucht? Een klompvoetje? Zowel wij, als de onthaalmoeder, als K&G hadden nooit iets gemerkt. En wat mag een mens in zo’n geval dus nooit doen? En wat deed ik die avond dus wel? Juist ja, Dr. Google raadplegen. En toen kreeg ik het efkes warm en koud tegelijk. En maakte ik onmiddellijk een afspraak bij een pediater.

De witte jas begon met mij gerust te stellen. Een echt klompvoetje was het niet, want daarvoor moet er blijkbaar aan 3 criteria voldaan worden. Eline vertoont gelukkig maar 1 van die 3 kenmerken, namelijk een licht naar binnen gedraaid (rechter)voetje.

En het voetje bleek ook niet verkrampt in die verkeerde positie, want de dokter kon het voetje zonder moeite in de gewenste positie brengen. Maar het is zeker en vast ook niet haar voetje dat haar verhindert om recht te gaan staan. Gezien Eline’s trage motorische ontwikkeling denkt ze dat ze gewoon (heel veel) later is dan het gemiddelde kind en dus wel op haar eigen tempo zal leren staan en lopen. Maar om uit te sluiten dat er toch ergens een probleem zou zijn stuurde ze mij door naar het ziekenhuis voor een radiografie van de heupen. Ook kreeg ik een doorverwijzing naar een orthopeed om te kijken op welke manier haar voetje behandeld moet worden. Een gipsje? Enkel een paar sessie’s kine? Enfin, komende woensdagnamiddag staan die 2 afspraken op onze kalender en zullen we meer weten. 

Maar sinds gisterenmiddag kan ons kleine freggeltje iets nieuws.

We moeten haar wel nog zelf rechtzetten, maar ze blijft nu toch al een minuutje of zo staan. Zelfs met een mooi plat voetje, voor zover dat kan op een matras natuurlijk. En dat doet mij na alle vragen, twijfels en ook wel een beetje angst, beseffen dat ze er ook wel zal komen. Enkel met een beetje hulp. Maar daar zullen we alles aan doen. Alles wat nodig is om haar voetje voor voetje het leven te laten ontdekken. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd…