Zoek de 5 verschillen

Advertenties

11

De voorbije 11 jaren waren gevuld met ups en downs, met watertjes die doorzwommen moesten worden, met een verhuis naar de andere kant van het land, met 2 fantastische dochters en met bakken vol liefde. Meer moet dat niet zijn!

Meisjes

Ondanks het feit dat ik gezegend ben met 2 dochters hou ik helemaal niet van typische meisjeskledij. Voor mij geen babyroze kleren met frullekes en kantjes, dank u. Ik hou meer van felgekleurde dingen met een stoere toets.  Rokjes en kleedjes hangen er genoeg in hun kleerkast, daar niet van, maar als het barbie-achtig begint te worden dan pas ik liever. Het nadeel daarvan is dat veel mensen er van uitgaan dat het jongens zijn in plaats van meisjes. Bij Amélie is het ondertussen duidelijk, maar Eline wordt nog heel regelmatig aangesproken met “jongen” of “kleine broer”. Zelfs als ze een knalroze gebloemde t-shirt aanheeft. De enige oplossing hiervoor is het gebruik van haarspeldjes. Blijkbaar is dat toch nog niet zo ingeburgerd onder jongens…

Stiekem

Ik heb 2 dochters, ik. Elk geboren in hun eigen seizoen. Een zomerkindje en een winterkindje. Niks dan voordelen als je het mij vraagt. Ik kan de meeste leuke kleertjes van Amélie nog eens bovenhalen én ik kan de jongste telg af en toe toch nog eens in het nieuw steken. Kwestie dat dingen die echt seizoensgebonden zijn niet helemaal overeenkomen qua maat. Zomerkindje en winterkindje, remember?

Maar pas op, nu komt het. Ik ben stiekem eigenlijk wel een beetje blij met dit herfstige weer van de laatste dagen. De oudste dochter had in den tijd namelijk zo een kweetniehoeschoon winterbroekske. Maar tja, de seizoensgebonden kleertjes komen hier dus meestal niet overeen he. Zomerkindje en winterkindje, remember? En ik geef het toe, zo’n broekske doet ge normaal écht niet meer aan in de maand mei. Maar daar hebben wij hier thuis dus een mouw (of een broekspijp, zo u wil) aan gepast. Wij zijn solidair met het weer, en doen dus hardnekkig alsof het februari is ipv mei. Zo kan mijn jongste dat broekske toch nog een paar keer aandoen, snapt u. Dus heb ik stiekem een afspraak gemaakt met Frank De Weerman. Twee dagen per week herfstig weer, tot het broekske te klein is. Het is maar dat u het weet…

Wat hebben we geleerd gisteren?

1) De Dochter koestert ambities om dirigent te worden, later als ze groot is.

2) Sneeuw ruikt lekker, volgens diezelfde Dochter.

3) De Dochter haar voetjes zijn net iets kleiner dan die van de mama.

4) Het Kleine Meisje is retehip met haar (zelfgefabriceerde!) beenwarmers en ugg-a-like-botjes.

5) Ik heb de 2 meest schattige dochters van de Ardennen en omstreken.

6) And last but not least. De kleur van onze hond vloekt bij de sneeuw.

Moet er nog sneeuw zijn?

“Hoeveel sneeuw zou er nu feitelijk liggen buiten?” Nadat er deze nacht nog een laagje was bijgekomen, was dit ongeveer het enige gespreksonderwerp aan onze ontbijttafel vanmorgen. Buiten het feit wie er koffie ging halen dan.

Ikzelf dacht dat er toch wel bijna 15 cm zou liggen. Manlief ging zelfs nog verder en schatte de dikte van het sneeuwtapijt tussen de 15 en de 20 cm. Dus trok ik maar naar buiten op zoek naar bewijsmateriaal.

Conclusie van vandaag? Sneeuw lijkt dikker dan het is. By the way, diegene die een of andere spreuk kent om dit allemaal te laten verdwijnen tegen morgenvroeg mag mij altijd mailen…