11

De voorbije 11 jaren waren gevuld met ups en downs, met watertjes die doorzwommen moesten worden, met een verhuis naar de andere kant van het land, met 2 fantastische dochters en met bakken vol liefde. Meer moet dat niet zijn!

Meisjes

Ondanks het feit dat ik gezegend ben met 2 dochters hou ik helemaal niet van typische meisjeskledij. Voor mij geen babyroze kleren met frullekes en kantjes, dank u. Ik hou meer van felgekleurde dingen met een stoere toets.  Rokjes en kleedjes hangen er genoeg in hun kleerkast, daar niet van, maar als het barbie-achtig begint te worden dan pas ik liever. Het nadeel daarvan is dat veel mensen er van uitgaan dat het jongens zijn in plaats van meisjes. Bij Amélie is het ondertussen duidelijk, maar Eline wordt nog heel regelmatig aangesproken met “jongen” of “kleine broer”. Zelfs als ze een knalroze gebloemde t-shirt aanheeft. De enige oplossing hiervoor is het gebruik van haarspeldjes. Blijkbaar is dat toch nog niet zo ingeburgerd onder jongens…

Stiekem

Ik heb 2 dochters, ik. Elk geboren in hun eigen seizoen. Een zomerkindje en een winterkindje. Niks dan voordelen als je het mij vraagt. Ik kan de meeste leuke kleertjes van Amélie nog eens bovenhalen én ik kan de jongste telg af en toe toch nog eens in het nieuw steken. Kwestie dat dingen die echt seizoensgebonden zijn niet helemaal overeenkomen qua maat. Zomerkindje en winterkindje, remember?

Maar pas op, nu komt het. Ik ben stiekem eigenlijk wel een beetje blij met dit herfstige weer van de laatste dagen. De oudste dochter had in den tijd namelijk zo een kweetniehoeschoon winterbroekske. Maar tja, de seizoensgebonden kleertjes komen hier dus meestal niet overeen he. Zomerkindje en winterkindje, remember? En ik geef het toe, zo’n broekske doet ge normaal écht niet meer aan in de maand mei. Maar daar hebben wij hier thuis dus een mouw (of een broekspijp, zo u wil) aan gepast. Wij zijn solidair met het weer, en doen dus hardnekkig alsof het februari is ipv mei. Zo kan mijn jongste dat broekske toch nog een paar keer aandoen, snapt u. Dus heb ik stiekem een afspraak gemaakt met Frank De Weerman. Twee dagen per week herfstig weer, tot het broekske te klein is. Het is maar dat u het weet…

Wat hebben we geleerd gisteren?

1) De Dochter koestert ambities om dirigent te worden, later als ze groot is.

2) Sneeuw ruikt lekker, volgens diezelfde Dochter.

3) De Dochter haar voetjes zijn net iets kleiner dan die van de mama.

4) Het Kleine Meisje is retehip met haar (zelfgefabriceerde!) beenwarmers en ugg-a-like-botjes.

5) Ik heb de 2 meest schattige dochters van de Ardennen en omstreken.

6) And last but not least. De kleur van onze hond vloekt bij de sneeuw.

Moet er nog sneeuw zijn?

“Hoeveel sneeuw zou er nu feitelijk liggen buiten?” Nadat er deze nacht nog een laagje was bijgekomen, was dit ongeveer het enige gespreksonderwerp aan onze ontbijttafel vanmorgen. Buiten het feit wie er koffie ging halen dan.

Ikzelf dacht dat er toch wel bijna 15 cm zou liggen. Manlief ging zelfs nog verder en schatte de dikte van het sneeuwtapijt tussen de 15 en de 20 cm. Dus trok ik maar naar buiten op zoek naar bewijsmateriaal.

Conclusie van vandaag? Sneeuw lijkt dikker dan het is. By the way, diegene die een of andere spreuk kent om dit allemaal te laten verdwijnen tegen morgenvroeg mag mij altijd mailen…

Wat u nog niet wist…

Blijkbaar heb ik tijdens mijn internetloos bestaan een blogaward gekregen van Annava. Ikke, een award, wauw! Merci Annava, ik ben zeer vereerd!! Ik kreeg reeds visioenen van mezelf, al schrijdend over een of andere rode loper. Maar zo ver ging het niet, ik moest gewoon eventjes 10 dingen over mezelf vertellen die jullie nog niet wisten. Bij deze dus…

Wist je dat…

  • … ik er moeilijk tegen kan als mensen hier de moeite nemen om mij in het Nederlands aan te spreken. Op zich heel goed natuurlijk. Maar het hoeft niet. Echt niet. Ik ben namelijk geen toerist. Hoewel ik natuurlijk ook wel besef dat dat niet op mijn gezicht staat geschreven. Zeker niet als ze horen dat ik Nederlands praat met mijn kinderen.
  • … ik een ongelofelijke hekel heb aan verplichte telefoontjes om vanalles te regelen of te vragen. Ik kan dat echt blijven uitstellen. Nu ik dat zo neerschrijf vind ik dat best wel stom van mezelf, maar kom.
  • … ik heel soms een klein beetje valsspeel met Eline haar maandfoto’s? Er durft al eens enkele dagen verschil op te zitten.
  • … Eline voor hetzelfde geld in de auto ter wereld was gekomen? We waren maar op het nippertje in het ziekenhuis, een half uurtje later was te laat geweest. Maar dat verhaal is voor een volgende keer…
  • … ik recentelijk beslist heb om een poetshulp in te huren. Fulltime werken en 2 kleintjes in huis is zo al druk genoeg. En ik heb geen zin om heel het weekend op te offeren aan het huishouden. 
  • … het manlief was die af kwam met het hele idee van die poetshulp. Hij zal schrik hebben dat hij anders meer aan het werk gezet zal worden hier in huis 😉
  • … ik op ’t een en ’t ander zit te broeden (nee, geen ei). Eerst moet de nodige informatie nog ingewonnen worden en dan, ten gepasten tijden, zal ik het jullie wel vertellen. Tot dan laat ik u nog wat verzwelgen in uw nieuwsgierigheid.
  • … ik eerst een jaar psychologie gestudeerd heb, maar dat bleek niks voor mij te zijn. Toen ben ik overgeschakeld naar leerkracht lager onderwijs, en wel omdat een vriendin van mij dat deed, en ik ze altijd zo’n leuke werkblaadjes zag verbeteren en dat wou ik ook. En laat het nu net dat verbeterwerk zijn dat mij af en toe wat tegensteekt.
  • … het door mijn werk is dat wij naar Wallonië zijn verhuisd? In het laatste jaar van mijn opleiding zag ik de vacature als immersieleerkracht in Hargimont, en manlief was gelukkig snel te vinden voor het idee.
  • … heel veel mensen denken dat het hier voor ons alle dagen vakantie is. Maar dat wij wel degelijk ook te maken hebben met de stress en de gejaagdheid des levens, maar dan wel te midden van de schone natuur! Dat dan weer wel. En dat wij hier ontzettend graag wonen, dat mag er ook nog bij.

En nu moet mag ik deze award nog doorgeven aan 10 mede-bloggers die hem volgens mij verdienen. Ik ga mij wel niks aantrekken van het feit of zij hem al dan niet al gekregen hebben, want ik denk dat hij bijna overal al wel eens gepasseerd is. In willekeurige volgorde :

  1. Isabel : Voor mij zo ongeveer de Moeder der Blogsters. Het moet een van de eerste blogs zijn die ik echt ben beginnen volgen, onder andere omdat Renee maar 3 dagen ouder is dan Amélie. En ook wel omdat ze soms ze schitterend uit de hoek kan komen.
  2. Tamara : Omdat ze 2 schitterende dochters heeft en ik haar verhalen zo leuk vind om te lezen.
  3. Rozebril :  Wederom 2 allerschattigste dochters, met een mama die in mijn ogen dagen heeft van minstens 36u. Zoveel dat zij soms verzet krijg, niet te doen. Stiekem ben ik soms wel wat jaloers op al haar energie…
  4. Maaike : Haar dochter heeft een uiterst originele naam. Eigenlijk ben ik best wel benieuwd naar de naam van hun tweede ukje. En ook omdat ze altijd klaarstaat met de meest interessante tips voor de meest uiteenlopende problemen.
  5. Saartje : Omdat ze altijd zo enorm liefdevol kan schrijven over Alexander en Joost, haar 2 zoontjes. Zo een echte, lieve mama in mijn ogen.
  6. Veerle : Omdat haar zoontje Pepijn op dezelfde dag ter wereld kwam als onze Eline. Het kan niet anders dan dat dat een fantastisch mannetje is.
  7. Prutsen :  Ik wou dat ik ook de tijd en de creativiteit vond om zo vanalles uit een naaimachine te toveren. Tot zolang kijk ik wel eens bij haar voor ideetjes.
  8. Sofie : Haar oudste dochter heeft een ontzettend mooie naam, daarom! 🙂
  9. Miestaflet : Ik vind dat wel straf, zo in het buitenland gaan wonen. Leuk om te lezen hoe het leven in Spanje ook gewoon zijn gangetje gaat.
  10. en last but not least geef ik hem ook gewoon terug aan Annava : Ze is het levende bewijs dat sommige tegenslagen je soms sterker én gelukkiger maken. Hoewel ik mij er wel bewust van ben dat het daar niet altijd even rooskleurig zal zijn ten huize Annava. En omdat ik hoop dat ze mij zo misschien de naam verklapt van haar toekomstig Otje… Geef toe, goed geprobeerd, niet?

School-wist-je-datjes

Wist je dat :

  • Amélie al 7 hele en 2 halve dagen naar school gaat.
  • ze het heel leuk vindt in haar klasje bij madame Pascale.
  • het afscheid ’s morgen wel nog altijd traantjes doet vloeien bij mijn dochter. Ze begint altijd heel stoer, maar bij het afscheid komen ze dan toch. Gelukkig is het altijd snel weer over!
  • ze de laatste dagen ook los begint te komen tijdens de speeltijd. Er kan dus nu meestal gespeeld worden zonder huilbui(tjes) en ook het handje van de juf vasthouden is niet altijd meer nodig.
  • de dutjes op school aan de korte kant zijn, soms slaapt ze zelfs niet.
  • ze dan wel moe is na een dag school. En dus bijgevolg steevast om 19u al in haar bedje ligt. Soms komt ze het zelfs al iets eerder vragen!
  • ze ’s avonds spontaan heelder verhalen vertelt over het klasleven. Over de spinnen in de lavabo, tot welke koek ze gekregen heeft. Zalig!
  • haar “vriendjes” luisteren naar de naam Gauthier, Lucien, Colin, Audrey en Léa. Of dat zijn tenminste toch de namen die ze onthouden heeft na 2 weken school.
  • ze wel nog een klein beetje moeten wennen aan het feit dat ze mij af en toe ziet passeren, zonder dat ik echt veel tijd heb voor haar.
  • wij méér dan trots zijn op ons oudste meisje!

Oh ja, nog eentje dan…

  • ik vorige week als een paparazzi-fotograaf door de school ben geslopen? (links boven, met het groene jasje)

3 - 4 jaar1 [320x200]

Voor u denkt dat ik niets beters te doen heb op school, even dit… Af en toe neem ik mijn fototoestel al wel eens mee naar school voor vanalles en nog wat te kunnen fotograferen in de klas. Dat had u nooit geraden hé, fotograferen met een fototoestel. Eenieweej, de eerste schooldag van mijn klasje staat op foto, net als de eerste schooldag van Amélie. Een van de voordelen van op dezelfde school te vertoeven 😉