#wijvenweek : Van het multitaskende superwijf.

“Als er nu iemand geen multitaskend superwijf is, dan ben ik het wel…” dacht ik toen ik de dagthema’s van deze wijvenweek doorgestuurd kreeg. Mijn huishouden draait meer vierkant dan rond, de stapels verbeterwerk zijn soms gewoonweg niet te overzien, om van de Mount Strijkverest nog maar te zwijgen.

En toch, nu ik het hier zo neerschrijf doe ik het toch maar he. Een voltijdse job combineren met de opvoeding van twee kinderen, een huishouden en een partner die graag en veel werkt. En dat allemaal zonder familie in de buurt die af en toe eens kan inspringen voor de opvang van de kindjes of iets dergelijks.

En daar ben ik eigenlijk nog wel het meest trots op denk ik. Ja inderdaad, wij hebben er zelf voor gekozen om te verhuizen, anderhalf uur bij onze familie vandaan. En nee, wij hebben daar absoluut geen spijt van. En ja, als het echt nodig is kunnen wij natuurlijk rekenen om de nodige hulp (waarvoor duizendmaal dank trouwens!). Maar toch, als ik soms hoor of lees hoe sommige mensen dagelijks beroep doen op hun ouders om de kinderen van school te halen, of ze eventjes op te vangen als je ergens een afspraak hebt of…., dan ben ik best wel trots op onszelf. En dat het allemaal soms wat vierkant draait, dat nemen we er graag bij dan.

#wijvenweek : Van de zelfcensuur.

Nee, ik smijt niet alles op mijn blog. Om de simpele reden dat niet alles geweten moet zijn door het world wide web. Het feit dat er hier gisterenavond kletterende ruzie gemaakt werd bijvoorbeeld, hoeft u niet te weten. Ook het feit dat ik af en toe echt eens uitvlieg tegen mijn dochters omdat ze weeral aan het kibbelen zijn vertel ik hier niet zomaar. Waarom? Omdat het mijn blog is, en omdat ik zelf kies wat ik hier neerpen. En ja, dat houdt in dat ik op sommige momenten mijn blogmasker opzet. Want leuke dingen schrijven is nu eenmaal gemakkelijker.

Ik moet eerlijk bekennen dat het mij moeilijk valt om dat blogmasker af te zetten, zelfs tijdens deze wijvenweek. Ik beschouw mijn blog niet als de plaats om mijn diepste zieleroerselen ten toon te spreiden. Eerder als een plaats waar ik leuke anekdotes kwijt kan. Dingen waarvan ik denk dat het leuk zou zijn om ze later nog eens terug te lezen. En ja, dat gaat dikwijls over mijn dochters ja.

Dus verwacht van mij geen grote ontboezemingen vandaag. Als ik dat had willen doen, had ik het al lang gedaan. En als ik in de toekomst plots de nood voel om het toch te doen, zal ik het zeker niet nalaten. Ook al is het dan misschien net geen wijvenweek.

#wijvenweek : Over dromen.

Ik deed het als tiener graag en veel. Tijdens saaie lessen dwaalde ik af met mijn gedachten, en droomde over van alles en nog wat. Over hoe mijn leven er later uit zou zien. Over welke man ik zou trouwen. Over waar we zouden gaan wonen. Over hoeveel kindjes we zouden krijgen. Over wat ik later zou willen worden. Want zo gaat dat met dromen.

Nu ik ouder ben en een stukje verder in het leven sta, besef ik dat de meeste dingen waar ik toen over droomde min of meer uitgekomen zijn. Meestal niet zoals ik ze gedroomd had, maar anders. Niet slechter uiteraard, gewoon anders. Want zo gaat dat met dromen.

Toch zijn er nog twee dingen waar ik over droom. Twee dingen die ik in de nabije toekomst graag werkelijkheid zou willen zien worden, en waar ik volop aan werk. Maar jammer genoeg voor jullie ben ik niet iemand die zijn dromen aan de grote klok hangt. Ik droom er voorlopig liever in alle stilte van. Want zo gaat dat met dromen.

#wijvenweek : Van het wijf dat eens een mening had.

Ik had het op voorhand al wat uitgestippeld, de mening die ik hier vandaag met u wou delen.

Maar na het nieuws bekeken te hebben is de goesting om het hier neer te pennen ver te zoeken. Het lijkt plots zo zinloos om mij druk te maken in dingen, waarvan de familieleden van de slachtoffers zelfs nog niet eens meer zouden wakker liggen. En waarschijnlijk ook nooit meer zullen doen.

Mijn gedachten gaan uit naar iedereen die rechtstreeks of onrechtstreeks te maken heeft met dit grote verlies.

Ik zet dus vandaag mijn joker in. Mijn mening komt zondag wel, op de inhaaldag.

#wijvenweek : Van de guilty pleasures en de kleine kantjes.

Ne moeilijke vandaag vind ik. Hoewel ik kleine kantjes genoeg heb.

Om te beginnen ben ik redelijk lui aangelegd. Tel daar een grote portie uitstelgedrag bij, en u beseft dat mijn huis er soms redelijk ontploft bij ligt. Met uitpuilende wasmand, dat spreekt voor zich. Om van de strijk nog maar te zwijgen. Zelfs op het werk speelt dat uitstelgedrag mij soms parten. Rapraprap nog die toetsen moeten verbeteren, omdat de punten nog voor middernacht in het rapportenprogramma ingegeven moeten worden. Dat het programma echt om middernacht afgesloten zou worden blijkt een fabeltje trouwens, dat heb ik zelf al proefondervindelijk ondervonden.

Ook heb ik moeite met op tijd te komen. Ik kan het verloop van de tijd niet juist inschatten, waardoor ik elke dag een strijd met de klok moet leveren. De keren dat ik echt veel te laat ben zijn gelukkig zeldzaam. Maar ruim op tijd ben ik nooit.

Verder ben ik redelijk jaloers aangelegd. In mijn relatie nu gelukkig een heel stuk minder dan vroeger. Maar toch, op kleine dagdagelijkse dingen kan ik soms echt jaloers zijn. Op haar dat beter ligt dan het mijne. Op een handtas die mooier is dan de mijne. Op kinderen die braver zijn dan de mijne. Op kuiten die slanker zijn dan de mijne. Maar vooral ook op mensen die alles zonder moeite rond lijken te krijgen. Die nooit eens in de droogkast op zoek moeten naar propere sokken omdat het mandje leeg is.

Maar mijn meest frustrerende kleine kantje is dat ik constant goeie voornemens maak om komaf te maken met al mijn kleine kantjes. En dat ik daar eigenlijk nooit in slaag. Het is zelfs al zover gekomen dat manlief demonstratief met zijn ogen rolt telkens ik het onderwerp ter sprake wil brengen.

Kleine kantjes genoeg dus. Guilty pleasures daarentegen.

Het enige dat ik zo kan bedenken is dat ik redelijk verhangen ben aan het internet. Mails checken, facebooken, blogs lezen, op pinterest rondklikken. Ik doe het allemaal graag en veel. Ik beloon mezelf ook dikwijls met wat tijd op het interwebs. Zo van, als ik nu snel de beneden stofzuig mag ik een kwartiertje met een taske koffie achter de pc kruipen.

Nu ik het zo neerschrijf zijn een deel van mijn kleine kantjes misschien wel het gevolg van mijn guilty pleasure. Hm, stof tot nadenken…

#wijvenweek : Van de beautyqueen en de stijltang.

Beschouw ik mezelf als een beautyqueen? Bijlange niet. Gebruik ik af en toe hulpmiddeltjes om er op en top wijf uit te zien? Hell yeah!

Zoals daar onder andere zijn, de stijltang.

Ik beken. Ik kom nooit de deur uit zonder een subtiel laagje schmink en (een poging tot) een min of meer platgestijld frou-frouke. Ook niet in tijden van nakende bevallingen, nee.

22 februari 2009.

Ik word wakker met lichte buikpijn en besef al snel dat HET begonnen is. De mama en de zus worden wakker gebeld en vliegen in allerijl richting Ardennen om bij Amélie te blijven, terwijl de man des huizes mijn klein bescheiden valiesje in de koffer zet de 37 valiezen en zakken in de koffer propt. De weeën komen al gauw heel snel, dus langzaamaan begint het door te dringen dat de mama en de zus nooit op tijd gaan zijn. Plan B (de buurman) wordt opgetrommeld zodat wij toch al kunnen vertrekken. Maar net voor ik in de auto wil stappen, schiet het mij echter plots te binnen dat mijn stijltang nog boven ligt. Manlief verklaarde mij voor zot, maar zonder vertrekken was voor mij op dat moment geen optie. Dus waggelde ik tussen het puffen door nog “snel” naar boven om “dat strijkijzer” te gaan halen, zoals manlief mij op dat moment nariep. En ik kan u verzekeren, met weeën om de 3 minuten is dat echt geen lachertje.

Maar een beautyqueen? Ik? Bijlange niet.

#wijvenweek

Nog een paar uurtjes en dan is het zover… Wijvenweek.

Ik geef toe, ik heb efkes getwijfeld om mij in te schrijven. Maar ik deed het toch. Want hey, ze hebben wel gelijk he…

“Want wat wij allemaal (ja, ook u daar) schrijven op blogs, dat is gewoonlijk de meest glamoureuze kant van het leven. We moeten daar geen doekjes om winden: onze perfecte en fotogenieke kinders, ons fantastisch stijlgevoel, onze semi-professioneel zelfmaakspul en ons als een geoliede motor lopend gezin, dat zijn onze onderwerpen. Behalve tijdens deze wijvenweek. Deze week doen we het anders.”

Voelt u zich ook een echt wijf? Schrijf u dan nog snel in!