Beter!

Het was dus eenmalig. Alle nee, ik lieg, tweemalig. Haar flesje bleef bijgevolg onaangeroerd gisterenavond. Eline heeft wel de hele nacht mooi doorgeslapen en had vanmorgen een razende honger. Geen koorts, niks overgeven, zelfs bijna geen tandpijn. Precies alsof er gisterenavond niks geweest was… Tssss, kinders, daar kunt ge gene staat op maken 🙂

Maar als je dan dat lieve snoetje ziet, zijn al die extra machine’s was zo weer vergeten!

Advertenties

Morgen misschien?

Amélie ziet nog wat bleekjes en heeft haar eetlust nog niet helemaal terug. Maar ze voelt zich verder toch terug kiplekker en was vanavond echt superbraaf! Er waren dit weekend trouwens verschillende kindjes van haar klas ziek geweest, zo bleek deze ochtend op school…

Eline daarentegen is nog niet echt beter. Allemaal door die vervloekte tanden…  Een gekoelde bijtring brengt eventjes verlichting, maar niet voor lang. Lang leve Perdolan voor het moment. Ik hoop echt voor haar dat al haar kiezen er nu tegelijk doorkomen of zo, dat ze de komende maanden wat gespaard blijft. En of het nog niet genoeg was, besloot ze rond 21 u dat het tijd was om haar fruitpapje terug naar buiten te werpen. Pfff. Ook van de tandjes?? Of hetzelfde virusje als haar grote zus?? Deze nacht maar goed in het oog houden, want de hoeveelheid slijmpjes die er bij waren vertrouw ik toch niet echt…

Dus nog niet echt beter… Morgen misschien?

Morgen beter

Afgelopen nacht, 02u14 : Amélie klaagt over buikpijn. Na een aai over haar bolleke valt ze gelukkig terug in slaap.

Later diezelfde nacht : Ik word wakker door gejammer en gehuil. Wanneer ik haar deur open doe, en een zure geur mij tegemoet komt, weet ik al hoe laat het is. Kind uit bed gevist en daarna het licht aangedaan om de schade op te meten, die al bij al nog mee blijkt te vallen. Vuile pyjama uit, propere pyjama aan, lakens verversen, gezichtje opfrissen, slokje water drinken. “Moet ik nog slapen mama, of mag ik al opstaan nu?”, klinkt het dan. Euhm, goeie vraag schatje, ik heb geen flauw idee hoe laat het is. Na een blik op de klok en een verhaaltje (ja, ik heb een dochter die blijkbaar ook ’s nachts gehecht is aan haar ritueel) kruipt ze terug haar bed in, en sluit ik al duimend haar deur. Hopend dat het bij die ene keer blijft. Nog een wasje draaien, en om 4u57 kruip ik terug in bed, naast manlief, die door heel dit gebeuren heen heeft geslapen.

Vandaag is ze een beetje koortsig, en wil ze niks eten. Enkel een film van Dora, haar pop Fanny en een dekentje kunnen haar bekoren.

DSCN3020 [320x200]

 

 

 

 

 

 

 

 

Eline worstelt dan weer al dagen met doorkomende tandjes, met alles wat daarbij kan horen.  Deze namiddag had ze zoveel last dat ik ze in de draagdoek heb gezwierd, kwestie van toch nog iets anders te kunnen doen dan traantjes te drogen en speelgoedjes aan te dragen. Van de ene seconde op de andere werd het stil, en plotseling werd ik terug in de tijd gekatapulteerd. Naar haar eerste levensweken waarin mijn lichaam wel vergroeid leek met dat stuk paarse stof als bestrijding van Het Refluxmonster. Ongelofelijk hoe een mens zoiets bijna uit zijn geheugen kan bannen. Ik herinner mij nu meestal enkel nog de vele mooie momenten die er toch ook waren. Het gehuil en gekrijs lijkt achteraf gezien alleen maar een boze droom.

37 w [640x480]

Morgen beter.

Roodvonkje

Woensdagochtend stond ons grote spook op met een lelijke hoest. Een zeehondje was er niks tegen. Donderdag was het zelfs nog een beetje lelijker. De hoest welteverstaan, niet ons spookje. Toch maar raad gaan vragen dus bij mevrouw de dokter. Roodvonk. Een soort van angine met daarbij (een kleine hoeveelheid) rode stipjes rond de mond en op de handpalmen. Koorts had ze nog niet, maar ging ze nog wel maken volgens de witte doktersjas. Best even thuishouden van school wegens erg besmettelijk. Maandag zou het zo goed als achter de rug moeten zijn.

Gelukkig was oma waren oma en tantie vrijdag al present om Eline op te vangen wegens een dagje verlof van de onthaalmoeder, en dus kon Amélie gewoon thuisblijven. Buiten het hoesten was er eigenlijk nog altijd niet veel aan de hand.

Zaterdagvoormiddag dan toch koortsig, en dit betekende starten met de antibiotica. Eenmaal de koorts weer onder controle was, ging het weer goed met haar. Vandaag lijkt het ergste leed al geleden, nu ja, zo erg was het blijkbaar dan toch niet…

In elk geval, Roodkapje is zo passé, wij hebben het meer voor Roodvonkje tegenwoordig!

DSCN2608 [320x200]

Foto van gisteren, tijdens haar koorts-slaapje in het ouderlijke bed.

Ons weekend

Ons weekend bestond uit :

  • snottebellen
  • keelpijn
  • zakdoeken
  • hoofdpijn
  • hoestsiroop
  • keeltabletjes
  • onderbroken nachten (door keelpijn en verstopte neuzen bij manlief en mezelf, door het hele schoolgebeuren bij Amélie, en bij Eline, tja… tandjes? verandering van ritme? ook een verkoudheid die opkomt?)

Ik kruip dus nu terug onder mijn fleece dekentje in de zetel om mij samen met manlief te verzwelgen in zelfmedelijden. En ik hoop dat we ons morgen alletwee alweer een stukje beter voelen. Oh ja, en als ik ook op een goei nachtje slaap mag hopen zou dat vriendelijk zijn, dank u.

Ziek

Mijn kleinste schaapje is ziek… Er bleef niks meer binnen (behalve wat wortelpatatjes) en dus wist ik gisterenavond dat het hoog tijd was voor een bezoekje aan mevrouw de dokter. Zware buikgriep was het verdict. Zolang ze geen melk binnenhoudt moet ik haar regelmatig laten drinken van een ORS-oplossing om te voorkomen dat ze gaat uitdrogen. Moest ze blijven overgeven is het richting ziekenhuis… Voorlopig drinkt ze gelukkig toch kleine beetjes van de ORS en dat blijft binnen. De verdunde melk die ik deze ochtend op aanraden van de dokter gaf echter niet. Toch nog te vroeg waarschijnlijk. En voor de rest veeeeel slapen en af en toe zachtjes jammeren als ze terug wat koortsig wordt. Ze ziet af, mijn lieve kleine meisje…

24 w [640x480]