Strijkparelen.

Hier ten huize Vandyck wordt er veel gestrijkpareld. Met periodes weliswaar, maar toch veel. En sinds kort kan dat kleinste prulleke van mij dat ook. Kunnen, als in de parels op het figuurtje steken in plaats van ze op de grond te gooien.

En da’s een hele verademing voor mijn huishouden moet u weten. Ten eerste omdat ik nu niet meer riskeer om met mijn voet op zo’n parel te gaan staan, want dat kan zeer doen. En ten tweede omdat dat hele rustige avonden geeft. Van 16u30 tot 18u vandaag. Alletwee. Zalig.

Vader en moeder hadden ook eens een idee.

Afgelopen vrijdag kregen we op een paar uur tijd een sneeuwtapijtje van een twintigtal centimeters cadeau. Reden genoeg om de slee van stal te halen dachten vader en moeder zaterdag. Want wat is er nu gezelliger dan uw kroost op de slee te zwieren en een fikse wandeling te gaan maken. (We waren in al onze hevigheid wel vergeten dat ze de straatjes al iets of wat opengeschraapt hadden…) De kinderen werden ingepakt en we vertrokken. Alleen waren we het enthousiasme van onze dochters vergeten mee te nemen.

Het werd zelfs zo erg dat Eline besloot dat ze liever te voet verder ging.

En Amélie dus alleen achterbleef op de slee. Nog steeds even enthousiast trouwens.

Het tij keerde pas een beetje toen dochter 1 besloot dat ze de slee liever zelf wou trekken, en dochter 2 haar puppy-oogjes gebruikte om in papa’s nek te mogen.

We stonden na 15 minuten alweer thuis. Hoewel moeder en vader best nog wel een stukje verder hadden willen wandelen door dit mooie landschap.

 Zondag bleek er nog een dikke 10 centimeter bijgekomen te zijn, en vroegen de dochters zowaar zelf achter een sleetochtje. Poging 2 dus. Die wonderwel beter meeviel dan verwacht.

En zo sloten wij ons weekend af. Een weekend vol spelende kindjes die tot het middaguur in pyjama bleven rondhangen, vol warmte dankzij de brandende kachel, vol zalig niksdoen… I like!

Meisjes

Ondanks het feit dat ik gezegend ben met 2 dochters hou ik helemaal niet van typische meisjeskledij. Voor mij geen babyroze kleren met frullekes en kantjes, dank u. Ik hou meer van felgekleurde dingen met een stoere toets.  Rokjes en kleedjes hangen er genoeg in hun kleerkast, daar niet van, maar als het barbie-achtig begint te worden dan pas ik liever. Het nadeel daarvan is dat veel mensen er van uitgaan dat het jongens zijn in plaats van meisjes. Bij Amélie is het ondertussen duidelijk, maar Eline wordt nog heel regelmatig aangesproken met “jongen” of “kleine broer”. Zelfs als ze een knalroze gebloemde t-shirt aanheeft. De enige oplossing hiervoor is het gebruik van haarspeldjes. Blijkbaar is dat toch nog niet zo ingeburgerd onder jongens…

Schommelen

De dochter had een tijdje geleden weer fameuze kuren, meestal zo rond etenstijd. Om er niet te veel woorden aan vuil te maken voerde ik een beloningssysteem in. En kijk, een eetkalender en een stickervel later kon er weer deftig gegeten worden aan tafel. Ha! Als beloning voor een volle kalender zouden we dan naar de speeltuin gaan. Er werd gegeten als nooit te voren, want de speeltuin rules hier ten huize Vandyck.

Zaterdagavond werd het laatste stickertje op de kalender geplakt en dus trokken we zondag  naar het wildpark van La Roche. Ten eerste om papa’s werk eens te gaan bewonderen, want hij is daar bezig om een nieuwe omheining rond het wolvendomein te maken. Ten tweede omdat ze daar over een speeltuin beschikten. Maar als u nu denkt dat onze speeltuin-lievende dochter daar gespeeld heeft, dan bent u mis. Het enige wat ze wou doen was haar zusje duwen in de schommel. De zusjes hadden de tijd van hun leven op en rond het kleine schommeltje. En papa en mama hadden de tijd van hun leven op een bankje in de zon, genietend van hun kroost!