Zingen met Eline.

Uit de oude doos.

Bonjour, tout va bien.
J’ai mes dix doigts, mes deux mains.
Deux yeux encore fatigués, comme tous les matins.

Julie – 3 maanden

Letterbord.

Een zonovergoten woensdagnamiddag. Ideaal weer om de kroost aan het werk te zetten met een emmer schuimend water. En zo werd het letterbord dat ik op de rommelmarkt op de kop kon tikken, ontdaan van stof en vuil.

Het enige dat ik nog moest doen was iets leuks zoeken op Pinterest. En klaar is kees.

Julie – 2 maanden

Smile!

Eline – 4

Haar verjaardag was ik niet vergeten, laat dat duidelijk zijn. Maar ik was gisterenavond wel even vergeten dat madam cake ging meenemen voor de klasgenootjes. Op zo’n momenten kan je alleen maar dankbaar zijn voor de uitvinder van Herta uitknijpcake. Want, laat ons eerlijk zijn, kleutertjes proeven dat verschil niet. Toch?

En zo zit ik hier nu, in een huis dat nog steeds een beetje naar cake geurt. Te denken aan die turbobevalling van 4 jaar geleden.

Haar cadeautjes krijgt ze vanavond, als papa thuis is. Maar vanmorgen stond er wel al een mooie kroon op haar te wachten. Die ze niet wou opzetten uiteraard. De kroon die Amélie knutselde en die ze zelf mocht versieren vond ze dan weer wel ok. Verder kreeg ik instructies om er voor te zorgen dat haar verjaardagskleed goed te zien zou zijn op de foto, want ik ben mooi met mijn kleed he mama.

En dat kan ik alleen maar beamen. De allermooiste vierjarige van gans de Ardennen.

 

Kwaad.

Dat onze nummer 2 een uitgesproken karakter heeft, dat wisten we al langer. Ze kan zo lief zijn, daar heeft u geen gedacht van. Maar als ze kwaad is, dan is ze kwaad. Met alles erop en eraan. Roepen, tieren, gillen, slaan, spullen op de grond gooien en boos weglopen. En tegenwoordig doet ze ook dat weglopen geheel op haar eigen manier.

En het is dan precies alsof ze, samen met die kleren, ook haar boosheid van zich af werpt.

Waardoor ze op slag vergeet waarom ze zo boos was. Waardoor het huilen overgaat in snikken. Waardoor ze samen met mij haar kleren bijeen raapt en zich weer aankleedt. Waardoor ze op mijn schoot kruipt, met haar handjes rond mijn nek. Waardoor ik nog nét dat tikkeltje meer van haar ga houden.

Julie – 1 maand

Een vraag voor mama.

Winterwit.